Σχέσεις: Λόγοι που ο άνδρας δε θέλει δέσμευση

27 Απριλίου 2015
Μυρτώ, αναγνώστρια του boro.gr ρωτά

Καλησπέρα και χρόνια πολλά!

Είμαι 34 ετών. Εχω απογοητευτεί γιατί ολοένα και είναι πιο εντονο το θέμα οτι ο άντρας δεν κάνει εύκολα σχεση, δε μπορεί τη δέσμευση.

Η τελευταία περίπτωση είναι με έναν αντρα 38 ετών.

Με είχε δει σε ένα μαγαζί στην Κατερίνη που είχα παει και εγω, και με αναζήτησε μέσω του facebook με βρήκε και άρχισε να μιλάει μαζί μου. Ήταν διακριτικός, έδειξε από την αρχή οτι του αρέσω και ως γυναίκα και ως συνομιλητρια. Ο ενθουσιασμός του ήταν μεγάλος και εγω στην αρχή ήμουν συγκρατημένη. Δουλευει ως μπαρμαν σε ενα μαγαζί. Μετά από 4 μέρες ζήτησε τον αριθμό μου και ξεκινήσαμε να μιλάμε στο τηλεφωνο τουλάχιστον 2 φορές τη μέρα. Έλεγε οτι πρέπει να βρει μια γυναίκα σωστή για να παρατήσει τη νύχτα. Ότι του αρέσει να είναι σε σχέση. Είχε 4 χρόνια σχέση και είναι μόνος του εδω και 1, 1/2 χρόνο.Από την πρώτη στιγμή με προσκάλεσε να πάω στην πόλη του. Στην αρχή ήμουν διστακτική, αλλά μετά με την επικοινωνία που είχαμε ήθελα να πάω να τον γνωρισω.

Μετά από ένα μήνα συνομιλίας πήγα και τελικά έμεινα στο σπίτι του.Δούλευε το βραδυ στο μαγαζί και πήγα και γω κατά τη μία. Όλο το βραδυ με έκανε να αισθανθώ όμορφα, μου μιλούσε ενω δούλευε, με πείραζε, θεωρούσα γενικά ότι υπηρχε ένα έντονο φλερτ.Επιστρέψαμε σπίτι, κοιμηθήκαμε στο ίδιο κρεββατι χωρίς να κάνουμε σεξ.

Την άλλη μερα σηκωθήκαμε και γω ως αυθόρμητη τον πείραζα, τον φιλούσα και τον χαιδευα. Πήγαμε για καφέ και τον ρωτησα αν έχει κατι και μου είπε ότι οταν σηκωθήκαμε οι 18 από τις 20 κινήσεις σου ήταν μαζί μου και δε μου αρεσε, αυτα σημαίνουν σχέση και εγω δε μπορω να στη δώσω. Στα λεω αυτά γιατί το καλοκαιρι μπορεί να δουλευω σε άλλη πόλη και θέλω να λέμε ενα γεια.

Εκείνη την ώρα αισθανθηκα θυμό και απογοήτευση μαζί.

Πάμε σπίτι του και του λέω, ήρθα Γιάννενα για να σε γνωρίσω ως άνθρωπο, ότι ξεκινάω στη ζωή μου δε λέω ποτέ οτι ναι τώρα έχω σχέση, ξεκινάω και όπου βγει, αλλά μάλλον εσυ δε θες να μπεις στη διαδικασία αυτή. Μου κάνει έκανα μαλακία που στο είπα σου χάλασα την εκδρομή σου, ήταν παρα πολύ να κάνεις τόσα χιλιόμετρα, να μείνεις μέχρι να τελειώσω τη δουλειά μου. Καλά του απαντώ εσυ δεν επέμενες να ρθω για να σε γνωρίσω. Του είπα αύριο φεύγω γιατί αισθανόμουν ότι είχαμε κάτι άλλο να πουμε. Η αλήθεια είναι ότι μετά δεν ήθελε να μου μιλάει, μιλούσα απότομα. Βγήκαμε το βράδυ έξω είπα μήπως μου αλλάξει η ψυχολογία, αλλά τίποτα.

Την άλλη μέρα σηκώθηκα και κοιμόταν, φόρτωσα τα πραγματα μου και ενώ ήμουν ετοιμη να του αφήσω σημείωμα ευχαριστώ για την φιλοξενία, τον ξύπνησα και τον χαιρέτησα, και μου κάνει μιλάμε. Ήθελα πραγματικά να του πω εκείνη την ώρα να πούμε τι.

Μετά με έπαιρνε τηλέφωνο, αλλά δεν είχα τη διάθεση να μιλήσω και του έστειλα ενα μήνυμα έφτασα ..είμαι καλά. Και μετα απο δύο μέρες, μου στέλνει ένα μήνυμα ότι δεν άξιζε τέτοια συμπεριφορά.

Και ειλικρινά δεν ήξερα τι να πω, αναρωτηθηκα ποιος δεν άξιζε τετοια συμπεριφορα. Αναρωτιόμουν τι πηγε λάθος μεσα σε 24 ωρες υπήρχε διαφορά συμπεριφορας 180ο μοίρες.

Τι πάει λαθος τελικά;  Και μιλήσαμε μετά από μια βδομάδα και μου είπε ότι εχει ξενερώσει μαζί μου. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν δεν θέλουν κολλάμε πιο πολύ. Και η αλήθεια είναι ότι μου λειψε η επικοινωνία μας.

Περιμένω την άποψή σας. 

Ευχαριστώ εκ των προτέρων. 


Αγαπητή αναγνώστρια στο ερώτημά σας απαντά ο ψυχολόγος- ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός. 

Δημήτρης Κατσαρός

Αγαπητή αναγνώστρια:
 
Εκθέτετε με αρκετή λεπτομέρεια την ιστορία γνωριμίας σας και μέσα απ' αυτό ακούω μια ανάγκη για γνώμη και ένα φόβο για κριτική. Εγώ θέλω να ανταποκριθώ στο πρώτο όμως αναπόφευκτα θα περάσω από κάτι που μοιάζει με κριτική αλλά δεν είναι: Νομίζω πως κινηθήκατε βιαστικά. Αναφέρομαι στο να πάτε στο σπίτι του ανθρώπου που γνωρίσατε βιώνοντας την καθημερινότητά του, χωρίς προηγουμένως να τον γνωρίζετε τόσο ώστε να μην υπάρχουν απρόοπτα. Απρόοπτα δεν είναι μόνο οι "δυσάρεστες εκπλήξεις" αλλά και οι αμήχανες στιγμές και τα "αυτονόητα" που δεν είναι αυτονόητα και για τους δύο με τρόπο ώστε να υπάρχει σιωπηλή συνεννόηση που δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας. Νιώθω πως μιλάτε λοιπόν για ένα ρίσκο που πήρατε και το οποίο δεν απέδωσε, με αποτέλεσμα να βιώσετε ματαίωση. Γι'αυτό αναρωτιέμαι αν νιώθετε άγχος ή αν βιώνετε αίσθημα μοναξιάς που προσπαθείτε να καλύψετε μέσα από τη βιαστική σας κίνηση. Ισως ακούγεται αυστηρό το να μιλήσει κανείς για "βιασύνη" μα αν το δείτε από την άλλη του όψη, η βιασύνη στερεί την ευκαιρία να γνωριστείτε πραγματικά και άρα δεν περιλαμβάνει το ρίσκο της πραγματικής απόρριψης. Πολλές φορές, οι άνθρωποι, συμμορφωνόμαστε με τους κανόνες του ευχάριστου διαλόγου, της καλής παρέας, της θυμηδίας, αλλά αυτό δεν μας βοηθά απαραίτητα να δείξουμε τον εαυτό μας και να γνωριστούμε με τον άλλο. Πόσες φορές άλλωστε δεν έχουμε τηρήσει ένα κώδικα συμπεριφοράς προκειμένου να μην δημιουργήσουμε πρόβλημα ή ακόμα και να μην εκτεθούμε. (π.χ.: Σε μια κηδεία, σε μια επίσημη δεξίωση). Έτσι όμως υπάρχει ένα σφίξιμο, μια συστολή και μια κατάσταση συσκότισης ως προς το τί θέλουμε και κατ' επέκταση ποιοί είμαστε πραγματικά. Ακόμα κι αν κάποιος ενδιαφερθεί γι'αυτά που λέμε, ή την εμφάνισή μας, πως θα είμαστε εμείς σίγουροι πως ενδιαφέρεται για μας τους ίδιους; Με το να εκτεθούμε. Και για να εκτεθούμε το μόνο σίγουρο είναι πως χρειαζόμαστε το αίσθημα της ασφάλειας δηλαδή το χρόνο μας. Πάρτε λοιπόν το χρόνο σας την επόμενη φορά. Όχι ως συνταγή επιτυχίας μα ως συνταγή σιγουριάς.



ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ