Συμπεριφορές της γυναίκας που πληγώνουν τον άνδρα

14 Μαΐου 2015

Μοντέλα σχέσεων και ο πόλεμος της κρεβατοκάμαρας

Από τη συγγραφέα και ψυχοθεραπεύτρια Helena Lovendal

Οταν ένας άντρας βιώνει την απόρριψη από τη σύντροφό του, είναι πιθανόν ότι η εμπειρία αυτή ή να  αναβιώνει ένα φάντασμα από το παρελθόν, μια μητρική φιγούρα που κατέχει αυτό που ποθεί και δεν τον το δίνει. Αισθάνεται απόρριψη νιώθει εύθραυστος και ευάλωτος. Στο ασυνείδητό του, η γυναίκα του είναι «εγωίστρια», γιατί σκέφτεται τις δικές της επιθυμίες, αντί να προσπαθεί να ικανοποιήσει αυτές ταυ «παιδιού» της. Όποτε μια παλιά, ανομολόγητη ανάγκη μετατρέπεται σε σεξουαλική, τότε μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι θα εμφανιστεί η δυναμική γονέα παιδιού μαζί με τα αναπόφευκτα προβλήματα.

Το παράπονο του άντρα πηγάζει από το αγοράκι που κρύβει μέσα του και στοχεύει στην ενοχή της γυναίκας, επειδή δεν τον φροντίζει.

Στοχεύει το κοριτσάκι που αυτή κρύβει μέσα της, το οποίο ανατράφηκε με την υποχρέωση να φροντίζει και να προσέχει τους πάντες γύρω της. Στοχεύει επίσης το κομμάτι τον απελπισμένου γονέα μέσα της. Όταν του λέει: «ποιο είναι το πρόβλημα;», στην πραγματικότητα, η ερώτηση απευθύνεται στο ανόητο αγοράκι απέναντι της. Πρόκειται για την αυτοάμυνα του μικρού κοριτσιού μέσα της, αλλά την ίδια στιγμη απευθύνεται εκεί που τον πονάει; στο αγοράκι που νιώθει απόρριψη. Πρόκειται λοιπόν για αυτοπροοταοία αλλά και αντεπίθεση συνάμα. Όλα όμως είναι τόσο αθώα και γίνονται τόσο γρήγορα. Και στην πραγματικότητα, η γυναίκα επιθυμεί απλώς να προστατεύσει το κοριτσάκι μέσα της από την κατηγορία ότι είναι χαζό κορίτσι, επειδή δεν έκανε αυτό που έπρεπε.

Για να αντιμετωπίσει τα αισθήματα απόρριψης, ο άντρας προσπαθεί κατ’ αρχάς να χειραγωγήσει τη γυναίκα από την μητέρα του «παιδιού» μέοα του. Και όταν αποτυγχάνει ότι πρέπει να σκληραίνει  για να προστατεύσει τον εαυτό του.  Κι έτσι η κατάσταση κλιμακώνεται προς τη γονική του πλευρά και ο ίδιος γίνεται ένας απόμακρος και δεσποτικός γονέας. «Νομίζω ότι έχεις πρόβλημα με το σεξ», είναι μια πολύ επιθετική ατάκα, αλλά στην πραγματικότητα, η κλιμάκωση και η βία μπορούν να εκφραστούν απλώς και με  τον τόνο της φωνής ή με μια κίνηση. Ενδεχομένως και με ένα απλά σήκωμα του φρυδιού! Το θέμα είναι ότι η κλιμάκωση εξωθεί την ενέργεια προς την αντίθετη κατεύθυνση. εφόσον η επίκληση της γονικής πλευράς στοχεύει προς το παιδικό κομμάτι του άλλου.

Ο παγερός, απόμακρος πατέρας απειλεί ότι θα φύγει, αλλά η συμπεριφορά του τιμωρεί παράλληλα, φανερώνοντας ότι επιθυμεί να επιβληθεί στο κακό κορίτσι, που πρέπει να τον υπακούσει. Όσο γι’ αυτήν, μήπως είχε πράγματι έναν πατέρα που έφυγε και την εγκατέλειψε, ή ίσως ήταν δεσπστικός και την τιμωρούσε; Σε αυτήν την περίπτωση, αυτός έχει πετύχει διάνα το στόχο του, είτε γναιρίζοντας την ιστορία της, είτε διαισθανόμενος αυτό που της έχει συμβεί.

Ή μήπως ο δικός του πατέρας ήταν απόμακρος και ψυχρός κι αυτός τον μιμείται όποτε βρίσκεται σε δύσκολη φάση: Ίσως να πρόκειται για συνδυασμό και των δύο μοντέλων. Υπό την επήρεια ενός τέτοιου μοντέλου σχέσης, όταν «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», αναζητούμε ενστικτωδώς το παιδάκι μέσα στον σύντροφό μας και υιοθετούμε την αντίστοιχη συμπεριφορά γονέα για να τον κάνουμε να φοβηθεί και να υποχωρήσει. Κι όλα αυτά είναι σαν να τα γνωρίζουμε και να τα κατέχουμε άριστα, γιατί όταν ερωτευθηκαμε, στην πραγματικότητα ταίριαζαν αυτές οι εσωτερικές φιγούρες.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ