Σχέσεις: Τι ζητούν οι άνδρες, τι οι γυναίκες σήμερα

20 Μαΐου 2015

 

Γράφει ο Ζήσης Παπαθανασίου, Επίκουρος καθηγητής Γυναικολογίας - ανδρολόγος, διευθυντής Ελληνικού Σεξολογικού Ινστιτούτου. 

Αποτέλεσμα εικόνας για ζήσης παπαθανασίου

Ίσως οι άντρες δεν είναι πια οι τυπικοί αρσενικοί κατακτητές που μας δίδαξε η ιστορία. Οι ιππότες σαν ιστορικά πρόσωπα έχουν εκλείψει παντελώς και οι ιππότες με τη μεταφορική τους έννοια είναι πρακτικά ανύπαρκτοι. Οι τζέντλεμεν, δεν ξέρω αν υπάρχουν στη χώρα προέλευσής τους, στην Ελλάδα όμως μας τελείωσαν. Οι άρχοντες έγιναν πλούσιοι, επιχειρηματίες αν προσπάθησαν να επιζήσουν, αλλάζοντας πρόσωπο. Οι ανατολίτες αφέντες παρέμειναν γραφικά πρόσωπα της ιστορίας. Ο άντρας που μετράει σήμερα στην κοινωνία και στις γυναίκες, είναι ο πετυχημένος οικονομικά, αυτός που μπορεί να προσφέρει στη γυναίκα άνεση και χλιδή.

Εκείνο που δεν άλλαξε στην ιστορία είναι ότι όλοι αυτοί οι άντρες επιθυμούν και επιδιώκουν να είναι με μια γυναίκα, άσχετα με το πως αντιλαμβάνονται τη συντροφικότητα, το γάμο, την οικογένεια. Αν λοιπόν ο στόχος παραμένει ο ίδιος, όλες οι άλλες αλλαγές θα πρέπει να θεωρηθούν μικρές. Ανάλογες και ίσως μεγαλύτερες αλλαγές παρατηρήθηκαν και στη  γυναικεία συμπεριφορά και τους γυναικείους ρόλους. "Οι γυναίκες οδηγούν τα γυαλιστερά τους, φαλλικά αυτοκίνητα, τα πίνουν μόνες τους στα μπαρ, χορεύουν στα τραπέζια της Συγγρού, σκίζουν στις μπίζνες, ξαποστέλνουν τους αδύναμους άντρες. Τίποτα όμως δεν είναι μόνο ροζ, σαν συννεφάκι μεταφεμινιστικής Μπάρμπι. Η παλέτα μιας ανθρώπινης περιπέτειας περιλαμβάνει πιο πολλές και πιο βαθιές αποχρώσεις.

Σίγουρα δεν υπάρχουν πια πολλές πριγκίπισσες. Τελείωσαν και οι σταχτοπούτες και οι χιονάτες. Οι γυναίκες δεν πλέκουν πια πουλόβερ και δεν μαντάρουν κάλτσες. Μέσα από τις αλλαγές τους, τις διεκδικήσεις και τις αγωνίες τους παραμένουν υποψήφιοι σύζυγοι και μητέρες.

Άλλωστε, όλοι μας κρατάμε μέσα μας ένα παραδοσιακό κομμάτι του εαυτού μας. Άλλοι μικρότερο και άλλοι μεγαλύτερο.

Το ζευγάρι παραμένει μια ισχυρή κοινωνική μονάδα και η οικογένεια το κοινωνικό κύτταρο. Τα γυναικεία περιοδικά συνηθίζουν να υπερτιμούν τον “πόλεμο” των δύο φύλων, σε αντίθεση με τα αντρικά περιοδικά που δε βλέπουν πόλεμο και ασχολούνται με οικονομικά θέματα, άρθρα και φωτογραφίες γυναικών.

Η σχέση ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα ήταν και είναι έντονα συγκρουσιακή. Περισσότερο συγκρουσιακή μάλιστα από ότι η σχέση ανάμεσα ο ένα λευκό και ένα μαύρο, έναν Έλληνα και έναν Τούρκο, ένα χριστιανό και ένα μωαμεθανό. Η σχέση όμως λειτουργεί συντροφικά και ερωτικά και κανένα άλλο μοντέλο δεν επέζησε ιστορικά πέρα από το μοντέλο του ζευγαριού.

Σ’ ένα άλλο άρθρο της Εμμανουέλας Νικολαϊδου , που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Τυναίκα" διαβάζουμε: “Σχέσεις από την πλευρά των ανδρών. Σύντροφοι της ζωής μας, φίλοι, εραστές, σύζυγοι, μπαμπάδες ή γιοι - συχνά σε συσκευασία του ενός - οι σημερινοί άνδρες, στριμωγμένοι ανάμεσα στη νοοτροπία των πατεράδων τους και σε μια σκληρή γι αυτούς, μεταφεμινιστική πραγματικότητα, στερημένοι, σε μεγάλο βαθμό, από την αλαζονεία του “ισχυρού τους φύλου”, προσπαθούν, ακόμα, να μας καταλάβουν. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο”. Ο συμφιλιωτικός χαρακτήρας του άρθρου είναι προφανής παρά τα φεμινιστικά ξεσπάσματα.

Στο ίδιο άρθρο, διαβάζουμε σε δισέλιδο τίτλο: “‘Οταν οι άνδρες σιωπούν, δεν είναι επειδή δεν έχουν τι να πουν, αλλά επειδή αγνοούν πως να το διατυπώσουν. Όταν απομονώνονται είναι επειδή θέλουν να έρθουν πιο κοντά, αλλά δεν ξέρουν με ποιον τρόπο. Παρουσιάζουν μια διαρκή “σχιζοφρένεια” συμπεριφοράς, άλλα λέγοντας, άλλα κάνοντας, άλλα επιθυμώντας να πράξουν”.

Σήμερα ζητάμε από τους ανθρώπους να μιλάνε πολύ με το σύντροφό τους. Και έχουν δίκιο οι ψυχολόγοι που επιμένουν, γιατί μόνο με συζήτηση λύνονται τα προβλήματα. Ο Έλληνας άντρας όμως ποτέ δε μιλούσε πολύ με τη σύντροφό του. Το λέει και το τραγούδι: “Οι άντρες δε μιλούν πολύ, στο νου σου να το γράψεις, όσο για την αγάπη τους τη δείχνουνε με πράξεις”.

Δεν είδα ποτέ κανένα άρθρο σε περιοδικό για το σώγαμπρο άντρα των τελευταίων δεκαετιών στην Αθήνα, που φυλακίστηκε στο δεύτερο ή τρίτο όροφο της οικοδομής που έχτισε ο πεθερός για να προικίσει την κόρη, κρατώντας ο ίδιος το ισόγειο. Και όχι τυχαία. Για να ελέγχει την είσοδο....

Άρα και ο άντρας παγιδεύτηκε σε κοινωνικούς μηχανισμούς που επέβαλε ο τρόπος ζωής, ιδίως στην Αθήνα.

Μήπως λοιπόν πρέπει να κάνουν το ίδιο και τα αντρικά περιοδικά; Αν πράγματι ο σύγχρονος άντρας νοιώθει απειλημένος, δε θα τον βοηθήσουν ανάλογα άρθρα από την απέναντι σκοπιά;

Κι αν οι γυναίκες ενδιαφέρονται να αρέσουν στους άντρες ή και να τους προκαλούν δεν είναι και για να βρουν σύντροφο; Το κάνουν μόνο από ναρκισσιστικές ανάγκες; Ή σέξι επίθεση της φετινής μόδας" διαβάζω στο εξώφυλλο γυναικείου περιοδικού αυτές τις μέρες.

Σεξουαλικότητα και συντροφικότητα παραμένουν στις μέρες μας ένα παιχνίδι για δύο, ένα “διθέσιο μοντέλο”.

Στα ίδια πρότυπα παραμένει όμως και η γονιμότητα. Παιχνίδι για δύο συντρόφους, παιχνίδι για δύο συζύγους. Θα περίμενε κανείς ότι ο ταλαιπωρημένος στις μέρες μας θεσμός του γάμου, θα έδινε την ευκαιρία για τη δημιουργία πολλών παιδιών εκτός γάμου. Η μαχητική φεμινίστρια των περασμένων δεκαετιών τόλμησε να κάνει μερικά παιδιά χωρίς την παρουσία του πατέρα. Μικρός είναι επίσης ο αριθμός των αντρών που σπέρνει παιδιά  εδώ και εκεί, πηγαίνοντας “από κανάρα σε κανάρα”, όπως τραγουδούσε ο αξέχαστος Χριστάκης. Ποιος άντρας σε στιγμές κεφιού δεν τραγούδησε το τραγούδι του, πόσοι όμως άντρες επιμένουν να “χτίζουν είκοσι φωλιές” και να τις γεμίζουν με μικρά καναρίνια;

Η πρόοδος της επιστήμης στον τομέα της γονιμότητας προβληματίζει σήμερα μια άλλη επιστήμη που λέγεται Βιοηθική. Τα θέματα που έχει να αντιμετωπίσει είναι πολλά και δύσκολα: μπορεί ένα παιδί να έχει στην πραγματικότητα τέσσερις ή πέντε γονείς; Γιατί αυτό πράγματι συμβαίνει όταν εφαρμόζεται εξωσωματική γονιμοποίηση με χρησιμοποίηση ξένου ωαρίου και ξένου σπερματοζωαρίου. Ευτυχώς που η δανεική μήτρα ή μήτρα ξενιστής απαγορεύεται στην Ενωμένη Ευρώπη.

Ήδη οι πρώτες μελέτες από ψυχίατρους και ψυχολόγους επισημαίνουν τα ψυχολογικά προβλήματα που μπορεί να έχουν οι γονείς και τα παιδιά, όταν θα τους ανακοινωθεί ή θα ανακαλύψουν την περίεργη προέλευσή τους. Οι περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες βάζουν όρια στην αναπαραγωγική πανδαισία. Ήδη στη γειτονική μας Ιταλία ετοιμάζεται νομοσχέδιο, που ελπίζεται ότι θα δώσει τέλος στα σκάνδαλα για αναπαραγωγική ασυδοσία στο ανθρώπινο είδος. Με βάση το νομοσχέδιο, η γονιμοποίηση από σπέρμα δότη και ωάριο δότριας θα επιτρέπονται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Ποιος όμως θα αποφασίζει γι αυτές; Πρόσφατα ιταλίδα γέννησε δίδυμα από δύο διαφορετικούς δότες σπέρματος....παραμείνει ένα αυστηρό παιχνίδι για δύο, αφού η δυαδική υπόσταση του ζευγαριού παραμένει δεδομένη και το ζευγάρι εξακολουθεί να είναι το προτεινόμενο μοντέλο συμβίωσης, έστω και αν οι ρόλοι του καθενός τείνουν να αναπροσαρμοστούν σε νέα δεδομένα ισότητας.

Είναι λοιπόν ανάγκη και η γονιμότητα να παραμείνει ένα αυστηρό παιχνίδι για δύο, αφού η δυαδική υπόσταση του ζευγαριού παραμένει δεδομένη και το ζευγάρι εξακολουθεί να είναι το προτεινόμενο μοντέλο συμβίωσης, έστω και αν οι ρόλοι του καθενός τείνουν να αναπροσαρμοστούν σε νέα δεδομένα ισότητας.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ