Όταν οι έφηβοι βρίζουν: Τι θέλουν να σου πουν

24 Ιουνίου 2015
Λίνα, 40 ετών ρωτά

Aναγνώστριά μας ρωτά: 

Η κόρη μου είναι στην εφηβεία 14 ετών και έχει αρχίσει να βρίζει τις προάλλες είπε και σε μένα μια βρισιά... Γενικότερα τα παιδιά λένε πράγματα που ούτε καν θα διανοούμασταν εμείς να πούμε. Τι να κάνω και πώς να το χειριστώ αυτό; Γιατί έχουν αλλάξει τόσο πολύ τα παιδιά; 

Στο ερώτημά σας απαντά η ψυχολόγος Ζωή Στραβοπόδη. 

Ζωή Στραβοπόδη

Υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κανείς για τους λόγους που τα σημερινά παιδιά έχουν αλλάξει καθώς και για τους λόγους που αντιμιλάνε στους γονείς τους με τρόπους που παραδοσιακά κρίνονταν απαράδεκτοι. Η υπερπροστασία που σε μεγάλο βαθμό υφίστανται σήμερα τα παιδιά τα κάνει να πιστεύουν ότι αυτά πρέπει να έχουν τα δικαιώματα και οι γονείς τις υποχρεώσεις. Αναζητώντας λοιπόν αυτά τους τα “δικαιώματα”, τα σημερινά παιδιά δεν είναι πλέον διατεθειμένα να υποκείψουν στην αυθαίρετη εξουσία των ενηλίκων. Παρά το ότι θα μπορούσα να σας προσφέρω μια πληθώρα τέτοιων αναλύσεων, δεν νομίζω ότι θα βοηθούσε εσάς προσωπικά να διαχειριστείτε τις δυσκολίες στη σχέση σας με την κόρη σας.
 
Αν μείνετε στο ότι είναι “ηθικά απαράδεκτο” η κόρη σας να βρίζει μπορεί να χάσετε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με το τι είναι αυτό που τη θυμώνει. Αν αρχίσετε να κρίνετε την συμπεριφορά της χωρίς πρώτα να ακούσετε τι έχει να σας πει αλλά δεν καταφέρνει να το εκφράσει είναι πολύ πιθανό να θυμώσει ακόμα περισσότερο και να κλειστεί στον εαυτό της. 
 
Σε αυτή τη φάση νομίζω ότι είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό να τα βγάλει κάποιος πέρα με το στάδιο της εφηβείας. Η κατανόηση ότι τέτοιου είδους αντδράσεις, παρότι μοιάζουν με προσωπική επίθεση, δεν απευθύνονται στο γονέα ως πρόσωπο αλλά στο γονέα ως ρόλο, συνήθως διευκολύνει την αντιμετώπιση τέτοιου είδους προβλημάτων. Έχετε υπόψην σας ότι σε αυτή τη δύσκολη ηλικία, όσο και αν το παιδί σας φαίνεται ότι θέλει να σας απομακρύνει, στην πραγματικότητα σας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. 
 
Συνεχίστε να είστε διαθέσιμος, προσπαθήστε να κατανοήσετε τις ανάγκες του παιδιού σας, ενθαρρύνετε το μοίρασμα των συναισθημάτων της και προσπαθήστε να διαχειριστείτε το δικό σας άγχος και φόβο γύρω από την ανεξαρτητοποίηση της κόρης σας που σιγά – σιγά γίνεται γυναίκα!


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ