Σ.Νιάρχος: Ο δρόμος για τα πλούτη,οι γυναίκες του,οι υποψίες δολοφονιών και η άγνωστη κόρη του!

25 Ιουνίου 2015

Από τους δυναμικότερους και πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες του 20ου αιώνα, με διεθνή αναγνώριση και καταξίωση. Εφοπλιστής, από τους θεμελιωτές του μεταπολεμικού ελληνικού θαύματος στη ναυτιλία. Η «βεντέτα» του σε προσωπικό και επιχειρηματικό επίπεδο με τον σύγγαμβρό του Αριστοτέλη Ωνάση τροφοδότησε τις στήλες των εφημερίδων όλου του κόσμου και διαμόρφωσε μέρος του προσωπικό του μύθου.

Ο Σταύρος Νιάρχος γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1909 στην Αθήνα. Οι γονείς του, με καταγωγή από την Λακωνία, μόλις είχαν επιστρέψει στην πατρίδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου διατηρούσαν ένα πολυκατάστημα στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του Σπύρος ασχολήθηκε με το εμπόριο λαδιού, ενώ η μητέρα του Ευγενία καταγόταν από την πλούσια οικογένεια των αδελφών Κουμάνταρου, που διατηρούσε στον Πειραιά τον αλευρόμυλο «Ευρώτας».

Ο Σταύρος Νιάρχος τελείωσε το Βαρβάκειο και τη Νομική Αθηνών. Το 1929 άρχισε να εργάζεται στον αλευρόμυλο των θείων του και γρήγορα ξεχώρισε για τις διοικητικές ικανότητές του. Αντιλαμβανόμενος το μεγάλο κόστος από την εισαγωγή σιταριού από την Αργεντινή και τη Σοβιετική Ένωση, έπεισε τους θείους του ότι θα τους συνέφερε καλύτερα εάν είχαν δικά τους πλοία. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, αγόρασε 6 πλοία αντί 120.000 δολαρίων.

Το 1930 συνάπτει τον πρώτο του γάμο με την Ελένη Σπορίδη, κόρη ναυάρχου, με την οποία χωρίζει ένα χρόνο αργότερα. Στα μέσα της δεκαετίας του '30 ο θείος του Νίκος Κουμάνταρος μεταναστεύει στις ΗΠΑ. Μετά από λίγο τον ακολουθεί και ο ανιψιός του. Το 1939 παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την 20χρονη Μελπομένη Κάπαρη, κόρη πλοιοκτήτη από τη Σύρο και χήρα διπλωμάτη. Τον ίδιο χρόνο αυτονομείται επιχειρηματικά από τον θείο του. Ιδρύει τη Niarchos Group, με 2 πετρελαιοφόρα και 5 φορτηγά.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στρατεύεται και υπηρετεί ως Σημαιοφόρος στο Πολεμικό Ναυτικό. Συμμετέχει στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Νορμανδία, όπου παρασημοφορείται. Τα πλοία του μισθώνονται από τους Συμμάχους και έξι από αυτά βυθίζονται. Το 1947 χωρίζει από τη γυναίκα του Μελπομένη και η γνωριμία του με τον εφοπλιστή Σταύρο Λιβανό θα τον βάλει στα μεγάλα σαλόνια. Φλερτάρει με τη 14χρονη κόρη του Τίνα και όταν ο πατέρας της αρνείται να του δώσει το χέρι της, λόγω της μικρής της ηλικίας, παντρεύεται τη μεγαλύτερη αδελφή της Ευγενία. Τρία χρόνια αργότερα, η Τίνα παντρεύεται τον μεγάλο ανταγωνιστή του, Αριστοτέλη Ωνάση, γεγονός που εξοργίζει τον Νιάρχο.

Με τα 2.000.000 δολάρια της αποζημίωσης από τα βυθισμένα πλοία του και τα 16 «Λίμπερτυ», που πήρε ως δώρο από την αμερικανική κυβέρνηση, ο Νιάρχος ανακάμπτει οικονομικά και επενδύει σε μεγάλα τάνκερ. Η κίνησή του αυτή αποδεικνύεται ευφυής και θα τον καταστήσει έναν από τους μεγαλύτερους πλοιοκτήτες στον κόσμο. Για πολλά χρόνια του ανήκε ο μεγαλύτερος ιδιωτικός στόλος του κόσμου. Θα εισέλθει στη χωρεία των Κροίσων και θα ονομαστεί «Χρυσός Έλληνας». Γίνεται εξώφυλλο στο περιοδικό «Time» με φόντο τα τάνκερ του (τεύχος 6ης, Αυγούστου 1956). Είναι η εποχή της καταξίωσης. Οι κακές γλώσσες λένε, όμως, ότι το εξώφυλλο του στοίχισε 500.000 δολάρια.

Την ίδια εποχή, ο Νιάρχος αγοράζει το νησί Σπετσοπούλα στον Αργοσαρωνικό, ακολουθώντας ανάλογη κίνηση του ανταγωνιστή του Αριστοτέλη Ωνάση με τον Σκορπιό και γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες έργων τέχνης, με προτροπή της γυναίκας του Ευγενίας. Το 1957 αγόρασε ολόκληρη τη συλλογή του γνωστού αμερικανού ηθοποιού Έντουαρντ Ρόμπινσον, η οποία περιελάμβανε 58 έργα ιμπρεσιονιστών και μεταϊμπρεσιονιστών ζωγράφων, αντί έξι εκατομμυρίων δολαρίων.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 άρχισε να επενδύει στην Ελλάδα, επωφελούμενος του ευνοϊκού νομοθετικού πλαισίου. Οι δύο σπουδαιότερες επενδύσεις του είναι τα «Ελληνικά Διυλιστήρια» Ασπροπύργου (σήμερα ΕΛΔΕ) και τα «Ελληνικά Ναυπηγεία» στον Σκαραμαγκά, που για μεγάλο διάστημα υπήρξε το μεγαλύτερο ναυπηγείο στη Μεσόγειο.

Το 1965 ο Νιάρχος, που τρελαινόταν για το σκι, γνωρίζεται στο σαλέ του στην Ελβετία με τη Σαρλότ Φορντ, εγγονή του θρυλικού αυτοκινητοβιομήχανου Χένρι Φορντ. Η νεαρή Αμερικανίδα μένει έγκυος και το σκάνδαλο ξεσπάει. Η Ευγενία, η μητέρα των τεσσάρων παιδιών του (Φίλιππου, Σπύρου, Κωνσταντίνου και Μαρίας-Ειρήνης), ζητά και παίρνει διαζύγιο. Ο Νιάρχος παντρεύεται με πολιτικό γάμο τη Φορντ, η οποία φέρνει στον κόσμο το πέμπτο παιδί του, την Έλενα - Άννα.Ένα κορίτσι το οποίο δεν έμοιαζε καθόλου με την αριστοκρατική μητέρα της. Παχουλή, με μάλλον χοντροκομμένους τρόπους, έκανε οτιδήποτε για να ''τιμωρήσει'' τον πατέρα της. 

Πίστευε ότι ο Νιάρχος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για αυτήσαρλοτ φορντν.Σε νεαρότατη ηλικία παντρεύτηκε τον.... κηπουρό της. Οι στενοί της φίλοι έλεγαν ότι το έκανε για να εκδικηθεί τον Έλληνα μεγιστάνα. Ο μπαμπάς Σταύρος την αποκλήρωσε όπως ήταν φυσικό. Εκείνη κατόρθωσε όμως μέσα από δικαστικούς αγώνες να μην μείνει έξω από την τεράστια κληρονομιά του μεγιστάνα. Στο μεταξύ, ξαναφουντώνει ο έρωτάς του για την Ευγενία. Χωρίζει με τη Φορντ, αλλά δεν χρειάζεται να ξαναπαντρευτεί την Ευγενία, καθώς το διαζύγιό τους δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα, ούτε βεβαίως ο πολιτικός γάμος του με τη Φορντ.

Στις 4 Μαΐου 1970 ο Νιάρχος απασχολεί και πάλι τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όλου του κόσμου. Η γυναίκα του Ευγενία, 44 χρονών, βρίσκεται νεκρή στη Σπετσοπούλα, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ο ιατροδικαστής βρήκε σημάδια πάλης και μώλωπες στο σώμα της. Αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε η Ευγενία; Η επίσημη εκδοχή είναι θάνατος από υπερβολική χρήση βαρβιτουρικών και η υπόθεση κλείνει για τον Νιάρχο με απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, παρά την παραπεμπτική πρόταση του εισαγγελέα.

Την εκδοχή της δολοφονίας από τον Σταύρο Νιάρχο υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης στο βιβλίου του «Φάκελλος Νιάρχος» (εκδόσεις «Κάκτος»), επιστέγασμα της μεγάλης του δημοσιογραφικής έρευνας, που δημοσιεύθηκε σε 58 συνέχειες στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία το δίμηνο Μαΐου - Ιουνίου 1976. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός στη μυθιστορηματική εκδοχή του συμβάντος, με τίτλο «Ο Ιατροδικαστής» (εκδόσεις Λιβάνη).

 

Ο Νιάρχος ξεπερνά γρήγορα το χαμό της Ευγενίας και το 1971 παντρεύεται την αδελφή της Τίνα, που φαίνεται να είναι ο μεγάλος του έρωτας. Η Τίνα είχε χωρίσει το 1959 με τον Ωνάση, αφού του είχε χαρίσει τα δύο παιδιά του, Αλέξανδρο και Χριστίνα, και στη συνέχεια τον Μαρκήσιο του Μπλάντφορντ. Το 1974 η Τίνα θα πεθάνει και αυτή από βαρβιτουρικά, εξαιτίας του χαμού του γιου της Αλέξανδρου σε αεροπορικό δυστύχημα. Οι φήμες οργιάζουν και πάλι. Η Τίνα πέθανε στο ξενοδοχείο «Ντε Σαντελιέ» του Παρισιού και ο Νιάρχος κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο.

Ο Νιάρχος μετά το θάνατο της Τίνας δημιούργησε δεσμούς με την Ελέν Ροσά της μεγάλης βιομηχανίας αρωμάτων, την πριγκίπισσα Φιριάλ της Ιορδανίας και την πριγκίπισσα Πινιατέλι.»

Μετά την κρίση του 1973, ο Νιάρχος πούλησε κάποιες από τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις του και επεκτάθηκε στο εμπόριο διαμαντιών και τα χρηματοοικονομικά, φθάνοντας να κατέχει το 2% της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου Citybank. Επένδυσε, επίσης, στα άλογα κούρσας με εκτροφεία στη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Συνέχιζε να εμπλουτίζει τη συλλογή έργων τέχνης του με έργα των Βαν Γκογκ, Γκόγια, Ελ Γκρέκο και Ρούμπενς. Η αυτοπροσωπογραφία του Πικάσο τού κόστισε 47.850.000 δολάρια το 1989.

Οι θαλαμηγοί του («Κρεολή», «Ατλαντίς 1 και 2») ήταν πλωτά μουσεία. Μοναδικοί πίνακες υπήρχαν στο σπίτι του Παρισιού (κτίσμα του 18ου αιώνα στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα), στο σαλέ του Σεν Μόριτζ, στη βίλα του στη Γαλλική Ριβιέρα, στο ρετιρέ του στο Κλάριτζ του Λονδίνου και φυσικά στη Σπετσοπούλα. Η συλλογή του, σύμφωνα με τους ειδικούς, κόστιζε πάνω από ένα 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

Ο Νιάρχος βρισκόταν στην κορυφή και συμπεριλαμβανόταν στη λίστα με τους 100 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, σύμφωνα με τη λίστα του περιοδικού «Fortune». Στις αρχές της δεκαετίας του '90 αποσύρθηκε στο ησυχαστήριό του στο Σεν Μόριτζ, όπου πέθανε στις 16 Απριλίου 1996, χτυπημένος από μια σπάνια αρρώστια, που του είχε παραλύσει το ανοσοποιητικό του σύστημα.


Τα αντίπαλα συμφέρωντα της οικογενείας

Όταν η Ευγενία Λιβανού, στα 44 χρόνια της, άφηνε την τελευταία πνοή της στις 3 Μαΐου 1970 στη Σπετσοπούλα (ένας θάνατος που τυλίχθηκε εξαρχής σε ένα πέπλο μυστηρίου), ο Κωνσταντίνος Νιάρχος, ο μικρότερος γιος της Ευγενίας και του Σταύρου Νιάρχου ήταν ένα «παλικαράκι» μόλις οκτώ ετών.

Τα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν από τη γέννηση του βενιαμίν της οικογενείας του έλληνα κροίσου ως τη στιγμή του θανάτου της Ευγενίας δύο ευτυχή, σε άλλες περιπτώσεις, γεγονότα ­ ένας πολιτικός γάμος στο μακρινό Μεξικό και μια γέννηση στο καλύτερο μαιευτήριο της Νέας Υόρκης ­ κόντεψαν να οδηγήσουν στην πλήρη διάλυση την οικογένεια του Σταύρου Νιάρχου. «Δράστης» και των δύο γεγονότων ο ίδιος ο έλληνας κροίσος (γάμος με τη Σαρλότ Φορντ τον Δεκέμβριο του 1965 και γέννηση της Ελενας Φορντ τον Μάιο του 1966).

Μάλιστα η μικρή Ελενα ­ καρπός της σχέσης του Σταύρου Νιάρχου με την πλούσια κληρονόμο της οικογενείας των αμερικανών αυτοκινητοβιομηχάνων ­ δεν είχε καν προλάβει να κλείσει τον πέμπτο μήνα της ζωής της στο πλευρό της γοητευτικής Σαρλότ όταν η Ευγενία Νιάρχου, κόρη του Σταύρου Γ. Λιβανού, πίστεψε ότι έφθασε η ώρα για να αναλάβει δράση στα ελληνικά δικαστήρια προασπίζοντας τα συμφέροντα της οικογενείας που είχε δημιουργήσει το 1947 με τον συμπατριώτη της κροίσο.

Η Ευγενία Νιάρχου την 1η Οκτωβρίου 1966 καταθέτει στο Πρωτοδικείο Αθηνών αγωγή κατά του Σταύρου Νιάρχου προκειμένου να κριθεί ανυπόστατος ο πολιτικός γάμος στη μεξικανική πόλη Τσουντάτ Χουαρέζ ανάμεσα στον πατέρα των παιδιών της και στη Σαρλότ Φορντ που είχε τελεσθεί στις 16 Δεκεμβρίου 1965.

Η δικαίωση της Ευγενίας

Η δίκη γίνεται στις 14 Νοεμβρίου 1966 και η απόφαση του δικαστηρίου, που δικαιώνει την Ευγενία Νιάρχου, δημοσιεύεται στις 27 Δεκεμβρίου 1966. Σύμφωνα με την απόφαση, ο μεξικανικός γάμος του Νιάρχου με τη Φορντ κρίνεται ανυπόστατος και επιπλέον αναγνωρίζεται ότι «ουδεμία γαμική εκ τούτου σχέσις υφίσταται μεταξύ των». Η Ευγενία Νιάρχου ξανακερδίζει τον σύζυγό της, ο οποίος σε μια χειρονομία καλής θελήσεως τον Σεπτέμβριο του 1968 δηλώνει ενώπιον συμβολαιογράφου ότι αποδέχεται την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών και ότι «παραιτείται παντός κατ' αυτής τακτικού ή εκτάκτου ενδίκου μέσου, ως και της αιτήσεως αναψηλαφήσεως αυτής, και ούτω η απόφασις αυτή κατέστη τελεσίδικος και αμετάκλητος». Επιπλέον ο Νιάρχος αποδέχεται ότι ο γάμος του με την Ευγενία Νιάρχου, που έγινε την 1η Νοεμβρίου 1947 στη Νέα Υόρκη, «εξακολουθεί να υφίσταται, ουδέποτε νομίμως λυθείς».

Η φθινοπωρινή δήλωση του 1968 φαίνεται να σημαίνει και τυπικά τη λήξη του «περίεργου διαλείμματος» του 1965, χωρίς να μπορέσει κανείς να μιλήσει και για οριστική επούλωση της πληγής της Ευγενίας Νιάρχου, που έμελλε να αφήσει την τελευταία πνοή της αργά το βράδυ της 3ης Μαΐου 1970 στη Σπετσοπούλα. Ηταν μόλις 44 ετών.

Σε όλο το διάστημα που η Ευγενία Νιάρχου δίνει τη δική της προσωπική μάχη στα ελληνικά δικαστήρια, η Σαρλότ Φορντ, αν και με πολλή διακριτικότητα, υποδηλώνει την παρουσία της. Λίγες ημέρες μετά την κατάθεση της αγωγής της Ευγενίας, η Σαρλότ ταξιδεύει στο Λονδίνο και σε ερώτηση άγγλου δημοσιογράφου για το αν γνωρίζει πού βρίσκεται ο Σταύρος Νιάρχος δίνει την απάντηση: «Κάπου στην Ευρώπη. Κρύβεται πάντοτε...». Η σχέση τους ήταν ήδη παρελθόν. Το διάλειμμα είχε τελειώσει.

Αλλά οι συνέπειες αυτού του «διαλείμματος» ξαναήρθαν στο προσκήνιο ύστερα από 30 χρόνια, όταν η Ελενα Φορντ προσέφυγε, λίγο καιρό μετά τον θάνατο του Σταύρου Νιάρχου το 1996, στα ελβετικά και στα ελληνικά δικαστήρια για να αμφισβητήσει τη διαθήκη του ή ακριβέστερα τη διανομή της περιουσίας των 10 δισ. δολαρίων. Υστερα από δικαστική εμπλοκή δύο περίπου ετών η Ελενα Φορντ αποχωρεί από την υπόθεση της αμφισβήτησης της διανομής των περιουσιακών στοιχείων του εκλιπόντος κροίσου έχοντας αποκομίσει ένα σεβαστό ­ ακόμη και για τα αμερικανικά δεδομένα ­ χρηματικό ποσό.

Σύμφωνα με όσα προέβλεπε η διαθήκη, ο κ. Φίλιππος Νιάρχος, ο πρωτότοκος γιος του έλληνα κροίσου από τον γάμο του με την Ευγενία Λιβανού, έλαβε τη μερίδα του λέοντος από την πατρική περιουσία, το ύψος της οποίας φθάνει τα 10 δισ. δολάρια, ενώ το μικρότερο κομμάτι της κληρονομιάς πήγε στον βενιαμίν της οικογενείας, τον Κωνσταντίνο Νιάρχο, το νήμα της ζωής του οποίου κόπηκε στα 37 του χρόνια στις αρχές της περασμένης εβδομάδας στο Λονδίνο. «Ανακοπή καρδιάς» ήταν η επίσημη γνωμάτευση των γιατρών για την αιτία του θανάτου του βενιαμίν των Νιάρχων.

Πάντως από τα μόνα στοιχεία που έγιναν γνωστά στο Λονδίνο ήταν ότι ο μικρότερος γιος του Σταύρου Νιάρχου και της Ευγενίας Λιβανού είχε μόλις γυρίσει στο Λονδίνο από μία επίσκεψή του σε Κέντρο Υγιεινής Διαβίωσης στην Αριζόνα των ΗΠΑ.

Ο «Γκας» και τα ναρκωτικά

Ο Κωνσταντίνος Νιάρχος ήταν συχνός επισκέπτης τέτοιων κέντρων ανά τον κόσμο και μάλιστα, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, πριν από 12 χρόνια είχε ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης από τα οινοπνευματώδη και τα ναρκωτικά στην Betty Ford Clinic, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Πληροφορίες από τον κοινωνικό και φιλικό περίγυρό του αναφέρουν ότι τα τελευταία χρόνια ο Κωνσταντίνος Νιάρχος ­ γνωστός στους φίλους και στις παρέες του ως «Γκας» ­ είχε πραγματοποιήσει... στροφή ως προς τις συνήθειες και τη συμπεριφορά του και μάλιστα είχε μετεξελιχθεί σε έναν φανατικό της φυσικής ζωής και των αθλητικών δραστηριοτήτων. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο βενιαμίν της οικογενείας Νιάρχου με το βεβαρημένο παρελθόν στα ναρκωτικά και στα οινοπνευματώδη είχε γίνει ένας δεινός ορειβάτης.

Πάντως το βέβαιον είναι ότι η συμμετοχή του «Γκας» στις οικογενειακές επιχειρήσεις στη θάλασσα και στη στεριά δεν ήταν μεγάλη αλλά ούτε και στη διανομή της περιουσίας των 10 δισ. δολαρίων που άφησε κληρονομιά ο πατέρας του. Ο Κωνσταντίνος Νιάρχος πήρε κυριολεκτικά το μικρότερο κομμάτι της περιουσίας: συγκεκριμένα στο μερίδιό του κατέληξε το 2% των μετοχών της εταιρείας Willow, που ελέγχει το σύνολο σχεδόν των επιχειρήσεων της οικογενείας Νιάρχου. Ούτε έργα τέχνης ούτε άλογα ή επαύλεις και πολύ περισσότερο μια συγκεκριμένη θέση στις οικογενειακές επιχειρήσεις. 


Οι αποκαλύψεις της διαθήκης

Το βασικό περιουσιακό στοιχείο προς διάθεση ήταν οι μετοχές της εταιρείας Willow Trust Company, που έχει την έδρα της στην πρωτεύουσα της Λιβερίας. Η εταιρεία Willow αποτελεί σε κάθε περίπτωση τη «ναυαρχίδα» των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ομίλου Νιάρχου. Συγκεκριμένα η Willow είναι χόλντινγκ κόμπανι που έχει υπό τον έλεγχό της τις ναυτιλιακές δραστηριότητες και διαχειρίζεται τα μετρητά αλλά και τις επενδύσεις σε ομόλογα και σε μετοχές. Σε αυτήν, π.χ., ανήκουν οι μετοχές των ναυτιλιακών εταιρειών που είναι ιδιοκτήτριες του στόλου των δεξαμενοπλοίων κλπ., που δεν ξεπερνά τα 13 πλοία.

Το 35% των μετοχών αυτής της εταιρείας περιήλθε με τη διαθήκη στον δευτερότοκο γιο του Σταύρου και της Ευγενίας, στον 44χρονο κ. Σπύρο Νιάρχο. Ο αδελφός του κ. Φίλιππος Νιάρχος πήρε το 30% των μετοχών ενώ το 20% της Willow πηγαίνει στο κοινωφελές Ιδρυμα Σταύρος Σπ. Νιάρχος, που εδρεύει στη Βαντούζ του Λιχτενστάιν, προκειμένου να αποτελέσει τη «μαγιά» των εσόδων για την εκπλήρωση των κοινωφελών δραστηριοτήτων του στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Τα δύο μικρότερα αδέλφια, η 41 ετών κυρία Μαρία Νιάρχου και ο εκλιπών Κωνσταντίνος Νιάρχος, περιορίστηκαν σε ένα ελάχιστο ποσοστό μετοχών της λιβεριανής εταιρείας: από 2% των μετοχών ο καθένας. Το υπόλοιπο ποσοστό των μετοχών πέρασε σε συγγενείς (στους κκ. Ανδρέα και Κωνσταντίνο Δρακόπουλο) και σε άμεσους συνεργάτες. Με την κατανομή των μετοχών της λιβεριανής εταιρείας κλείνει και ο κύκλος των εκτός οικογενείας κληρονόμων. Ολα τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή τα ακίνητα, οι πίνακες και τα άλογα, περιέρχονται στα τέσσερα παιδιά από τον γάμο του με την Ευγενία Λιβανού.

Τα περιουσιακά στοιχεία αυτής της μορφής ανήκουν πάλι σε εταιρείες για τις οποίες η διαθήκη δεν αποκαλύπτει τα μυστικά. Π.χ., η Σπετσοπούλα, το ιδιόκτητο νησί των Νιάρχων, ανήκει σε μια εταιρεία υπό την επωνυμία Διεθνή Ναυτιλιακά Πρακτορεία ΑΕ, οι μετοχές της οποίας όμως ανήκουν σε μιαν άλλη εταιρεία που έχει την έδρα της στον Παναμά.

Η διαθήκη όχι μόνο δεν κατονομάζει ως περιουσιακό στοιχείο τη Σπετσοπούλα αλλά ούτε και την ελληνική εταιρεία που έχει την έδρα της στον Παναμά. Το μόνο που αναφέρει είναι η επωνυμία της παναμέζικης εταιρείας και τα ονόματα εκείνων από τους κληρονόμους που παίρνουν τις μετοχές της.

Εξάλλου πληθώρα εταιρειών, χωρίς να δίδονται ιδιαίτερες πληροφορίες στη διαθήκη, κατέχουν το σύνολο της μεγάλης συλλογής πινάκων και άλλων καλλιτεχνικών θησαυρών. Μάλιστα, όπως αφήνεται να εννοηθεί από όσους γνωρίζουν τα κρυφά μυστικά της αμύθητης περιουσίας, υπάρχουν τόσες εταιρείες όσοι και οι πίνακες της συλλογής. Ετσι, με βάση όλες αυτές τις ιδιαιτερότητες της διαθήκης, τα τέσσερα παιδιά απέκτησαν τα εξής περιουσιακά στοιχεία:

* Ο πρωτότοκος Φίλιππος είναι ο νέος ιδιοκτήτης της συλλογής των πινάκων κτλ. ενώ μαζί με τον αδελφό του Σπύρο έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τη Σπετσοπούλα. Ο κ. Φίλιππος Νιάρχος επιπλέον είναι ο ιδιοκτήτης της μεγάλης βίλας της οικογενείας στο Σεν Μόριτζ, της Villa Marguns, αλλά και του «παλατιού» ­ Hotel de Chanaleilles ­ στο Παρίσι.

* Ο κ. Σπύρος Νιάρχος, πέραν της συνιδιοκτησίας της Σπετσοπούλας, δεν έχει στην κατοχή του κανένα άλλο ιδιαίτερης αξίας περιουσιακό στοιχείο από ακίνητα κτλ.

* Η κυρία Μαρία Νιάρχου έχει τον απόλυτο έλεγχο των μετοχών των εταιρειών που οι δραστηριότητές τους εξαντλούνται στην παραγωγή δρομώνων ίππων για τους αγώνες κτλ. Η επένδυση στα άλογα, όπως υποστηρίζουν γνώστες των μυστικών της διαθήκης, δεν είναι κατώτερη σε αξία από την καλλιτεχνική συλλογή του Σταύρου Νιάρχου. Επιπλέον η κόρη του έλληνα κροίσου είναι η ιδιοκτήτρια και της δεύτερης, μικρότερης σε μέγεθος, οικογενειακής έπαυλης στο Σεν Μόριτζ, ενώ είναι και η μοναδική ιδιοκτήτρια των πατρικών κτημάτων που βρίσκονται στις Σπέτσες. Τέλος, ο εκλιπών αδελφός της από το σκέλος της πατρικής περιουσίας σε ακίνητα κτλ. δεν πήρε τίποτε παραπάνω από μικρά ποσοστά μετοχών σε εταιρείες που διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία αυτής της μορφής.




TO ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ

Ο Σταύρος Νιάρχος αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πιο καινοτόμους και επιτυχημένους επιχειρηματίες του 20ού αιώνα.

Η κληρονομιά του συνεχίζεται και στον 21ο αιώνα, με την σύσταση του Ιδρύματος που φέρει το όνομά του. Με δράση τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, το Ίδρυμα ξεκίνησε την κοινωφελή του δράση το 1996, αντλώντας έμπνευση από την αφοσίωση του Νιάρχου προς την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, καθώς και από την ιδιαίτερη ευαισθησία που επεδείκνυε στους τομείς της παιδείας, της κοινωνικής πρόνοιας, της υγείας, των τεχνών και του πολιτισμού.



Έχοντας διαθέσει ένα σημαντικό μέρος της περιουσίας του για την δημιουργία του Ιδρύματος, ο Σταύρος Νιάρχος κληροδότησε στην ανθρωπότητα μια υπόσχεση για διαρκή προσπάθεια βελτίωσης της ζωής όλων.

πό το 1996 μέχρι σήμερα, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) έχει διαθέσει συνολικά  €1.23 δισεκατομμύρια ($1.59 δισεκατομμύρια), μέσω 3.020 δωρεών σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, σε 111 κράτη ανά τον κόσμο.

Το 2012 και το 2013, το Ίδρυμα ανακοίνωσε δύο νέες πρωτοβουλίες, ύψους €100.000.000 ($130 εκατομμύρια) έκαστη,  πλέον των τακτικών του δωρεών, ως συμβολή στην προσπάθεια αντιμετώπισης της συνεχιζόμενης κρίσης στην Ελλάδα. Η πρωτοβουλία του 2012, η οποία έχει ολοκληρωθεί, αποσκοπούσε στην άμεση ανακούφιση των δυσμενών συνεπειών της εντεινόμενης κρίσης, ενώ η πρωτοβουλία του 2013 έχει ως στόχο  την αντιμετώπιση του υψηλού ποσοστού ανεργίας των νέων, σκοπεύοντας στην δημιουργία καλύτερων προοπτικών εργασίας και νέων ευκαιριών για τη νέα γενιά.

 

 

 


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ