Πώς γίνεται να ψηφίσεις" Ίσως" σε ένα δημοψήφισμα

4 Ιουλίου 2015

Άσε μας κουκλίτσα μου Νο8:

Να ψηφίσω Ναι ή Όχι; 


Ίσως είναι διπολική η φύση του δημοψηφίσματος αλλά κάτι μου λέει πως το παρακάναμε. Δεν ξέρω αν είναι μονάχα δική μου η αίσθηση - τολμώ να στη μεταφέρω. Έχετε ακούσει κάποιον ή κάποια να λέει αυτές τις μέρες δεν ξέρω; Έχετε ακούσει κάποιον να αμφιταλαντεύεται μεταξύ του Ναι και του Όχι; Κάποιον να λέει ίσως; Εγώ μα φορά μόνο το άκουσα και θα σου εξηγήσω πώς συνέβη. 


Σε όσους φίλους ή γνωστούς είπα πως βρήκα σε κάποιες ιστοσελίδες την ελληνική και την ξένη πρόταση και σκέφτηκα να τις διαβάσω, εκείνοι έκπληκτοι μου είπαν "Πού είναι να τη διαβάσω αι εγώ;" Χαίρομαι που τους γνωρίζω και δυστυχώς διαπιστώνω πως δεν έχω πολλούς "γνωστούς και φίλους". Θυμάμαι εκείνες τις μέρες που κατηγορούσαμε βουλευτές που ψήφιζαν χωρίς να είναι διαβασμένοι. Τώρα που καλώς ή κακώς ο καθένας από εμάς θα επιλεξει (εάν βέβαια θέλει) είτε το ναι είτε το όχι, έχουμε διαβάσει; 


Κάποιοι ξέρουμε όσα έχουμε ζήσει. Για όσα θα ζήσουμε γνωρίζουμε συνήθως όσα ακούμε από τα κανάλια. Πόσο ελεύθερος όμως είσαι όταν η γνώση σου αποκτάται μέσα από τα πάνελ; Θα θυμηθώ μια φράση του Καστοριάδη και όχι για να στο παίξω έξυπνος ή διαβασμένος- μονάχα ένα βιβλίο του έχω διαβάσει. Σε μια συνέντευξη που έδωσε κάποτε σε δημοσιογράφο είπε:

"Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα". Και βέβαια για την κατάσταση στην οποία θα βρίσκεται αύριο και μεθαύριο. Όχι πως μαζί τα φάγαμε, όπως θα έλεγε εύκολα κάποιος αλλά το να αφήνεις να σε εξαπατούν είναι και αυτό επιλογή. Ευτυχώς γνωρίζω πολλούς που δε θέλουν να είναι νήπια.

Επιλογή. Εσύ τι θα επιλέξεις; Ναι ή όχι;
Σκεφτόμουν μέσα στο αμάξι μπροστά σε κόκκινο φανάρι. Μια αφίσα του Ναι πάνω στην κολώνα μια αφίσα του Όχι λίγο πιο πάνω. Θυμήθηκα τις φωνές για τη σειρά των απαντήσεων: Πρώτο το Όχι και μετά το Ναι; Γιατί; Αστείο. όποιος δεν μπορεί να ιεραρχήσει τα πράγματα μες το μυαλό του ας μη πάει καλύτερα να ψηφίσει. Μα για στάσου, λίγο πιο πέρα στο ΑΤΜ βλέπω ουρά. Λίγο πιο κάτω άλλη μία. Μέχρι 60 ευρώ την ημέρα. Αλήθεια εκείνοι που βρήκαν τόσα χρήματα για να τυπώσουν τα Ναι και τα Όχι τους; Έκατσαν ποτέ στην "ουρά" για να καλύψουν τη διαφημιστική δαπάνη;

Αν ψηφίσεις Ναι είσαι δειλός. Φοβάσαι. Μα ο φόβος είναι το συναίσθημα που σε προστατεύει; Πώς γίναμε ξαφνικά μια κοινωνία που δεν αποδέχεται τους φοβισμένους; Γενναίε Έλληνα. Θέλει πολύ δύναμη για να χλευάζεις τους απελπισμένους. Και εγώ που νόμιζα πως οι πραγματικά δυνατοί είναι εκείνοι που λυγάν μπροστά στον πόνο του άλλου. Ψήφισε όχι, να ανήκεις σε εκείνους που δε φοβούνται. Η ευγονική των συναισθημάτων...μόνο οι δυνατοί και ικανοί για πόλεμο αξίζουν. Τους άλλους βάφτισέ τους βολεμένους και πέτα τους στον Καιάδα. Εσύ που δε βολεύτηκες ποτέ...

Ψήφισε Ναι. Πώς μπορεί εκείνο που τόσα χρόνια φοβόσουν ξαφνικά να είναι το φάρμακό σου; Για δε πώς μπλέκεις. Η αγωνία εκείνου που δεν ειχε να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ με την ανησυχία αυτού που βαρέθηκε το περυσινό του i phone και θεωρεί πως η τσάντα η μαιμού είναι για την τσοκαρία. Ε όχι, δεν είναι το ίδιο.

Αλλά είδα και μια αφίσα που είδα κάπου στο διαδίκτυο. Ψεύτικη αληθινή (;)ποιος ξέρει. Ο Νίκος Βέρτης έχει δίκιο που συμπάσχει. Αλλά ο Ελληνάρας ειτε του ναι είναι είτε του όχι που στα βασικά του αγαθά λογαριάζει και το μπουζούκι;  Φίλε μου, δεν τα ήπιαμε και ποτέ δε θα τα πιούμε όλοι μαζί. 


Aλληλεγγύη. Εδώ δυστυχώς ήδη επτωχεύσαμεν. Βρισίδια και επαναστατικοί(!) αφορισμοί στο facebook και στα άλλα κοινωνικά δίκτυα εξίσου. Ακόμα θυμάμαι τα πανηγύρια Παπανδρέου Μητσοτάκη που έζησα σαν παιδί. Κόρνες στους δρόμους σημαίες στα αυτοκίνητα, συγκεντρώσεις σε πλατείες. Τότε με αφέλεια και ανεμελιά τώρα με περισσότερη αγωνία. Το χούι του νεοέλληνα δε βγαίνει.

Η μισή Ελλάδα στο Καλλιμάρμαρο και η άλλη μισή στο Σύνταγμα. Γιατί; Αρνούμαι να πιστέψω ότι οι μισές χιλιάδες στη μια πλατεία εξυπηρετούν κάποιο συμφέρον και οι άλλοι μισοί στην άλλη όχι ανεξάρτητα από το τι γίνεται στα θεωρεία. Θέατρο: Ότι ξαφνικά έγινε ξεκαθάρισμα σε χειραγωγούμενους και πατριώτες... Η αλήθεια αυτή τη φορά δε βρίσκεται στη μέση. Είναι παντού. 

Δε θα μπορούσαν να είναι όλοι μαζί; Και γιατί χρειάζεται να ακούσεις ομιλία πολιτικού, ηθοποιού τηλεπαρουσιαστή για να σχηματίσεις γνώμη για όσα ζεις καθημερινά; Γιατί πρέπει να σε πείσουν για εκείνα που εσύ ξέρεις καλύτερα από αυτούς; Εσύ τα έζησες εκείνοι τα ξέρουν από δεύτερο και τρίτο χέρι. Γιατί να σε διαφωτίσουν για εκείνα που μόνος σου μπορείς να μάθεις; (εντάξει με τόση γνώση που φορτώθηκες στην πλάτη σου μια μέρα θα σου τάξουνε και επίδομα πολιτικού).

Να και μια ακόμα ανάμνηση από τα παιδικά. Καμιά φορά τα μεσημέρια της Κυριακής που καμιά φορά πηγαίναμε στο γήπεδο. ΑΕΚ -ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ 2-1. Έτσι ήθελα να συμβεί. Στην ενήλικη ζωή μας οι οπαδοί έχουμε τις δημοσκοπήσεις. Χωρίς διαιτητή.


Και για πες μας Γιώργο τελικά τι θα ψηφίσεις; Ξερεις, πριν αφεθώ στη μόδα του να είσαι επαναστάτης ή Ευρωπαίος ή και τα δυο μαζί, άκουσα κάτι από μια φίλη και δελεάστηκα. Θα ψηφίσω Ίσως γιατί πιστεύω στη δύναμη της αμφιβολίας. Τολμάς έστω για ένα 1' να ζήσεις την άποψη του άλλου; Τότε πώς ξέρεις ότι αξίζει η δική σου; 


Kολέτσος Γ. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ