Πώς αντιμετωπίζεται μια αγχώδης διαταραχή;

14 Μαΐου 2013


Aναγνώστης μας διαβάζοντας το άρθρο του ψυχιάτρου κυρίου Πέτρου Σκαπινάκη με θέμα την κρίση πανικού, θέλησε να μας διηγηθεί τη δική του ιστορία.

Σχετικά με τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα κείμενά σας για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και τις κρίσεις πανικού θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής: Από την εφηβεία (29 χρόνια) αντιμετωπίζω ήδη αυτά τα προβλήματα με διακυμάνσεις ως προς την ένταση. Έπειτα από αναρίθμητες επισκέψεις σε ειδικούς, άλλοτε πετυχημένες και άλλοτε λιγότερο, έλεγξα τις κρίσεις πανικού, κυρίως με φαρμακευτική θεραπεία: Σεντράκ, Ρεμερόν, Αναφρανίλ. Φυσικά ακολουθώ (σε ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή) ψυχοθεραπεία με σχετικά αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Όμως  δεν λύνεται η βασική μου απορία: Έχουν όλα τα παραπάνω σχέση με την τεράστια απόσταση επιθυμιών και απτής πραγματικότητας; Γιατί σύμφωνα με την πρώτη διάγνωση παιδοψυχιάτρου η αδυσώπητη αγχώδης διαταραχή είναι το τίμημα του πολύ υψηλού δείκτη νοημοσύνης που, σύμφωνα πάντα με τον ειδικό, με κατατάσσει τουλάχιστον στο 1% του γενικού πληθυσμού και επομένως δυνητικά στα μέλη της ΜΕΝΣΑ. Από εκεί όμως πηγάζει και το πρόβλημα ενός ανθρώπου σε μια άχαρη χώρα που πνευματικές αξίες σπάνια αναγνωρίζονται και η συνεχής μελαγχολία για τη μη εκπλήρωση δικαιολογημένων προσδοκιών. Επίσης, δεν μου έχει δοθεί πειστική απάντηση ποιος είναι κάθε φορά ο καθοριστικός παράγοντας που προκαλεί την επιδείνωση της γενικότερης κατάστασης και την επανάληψη των συμπτωμάτων. Μια υποτιμητική κουβέντα; Ένα κακεντρεχές σχόλιο; Ή κάτι βαθύτερο που δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό; Τέλος, θα με ενδιέφερε να μάθω με ποιον ακριβώς τρόπο μπορεί να δοθεί μια οριστική λύση στην άκρως ενοχλητική νοσοφοβία που διαρκώς με κυριεύει. Και, όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε, ένα ασήμαντο σύμπτωμα εξηγείται ως ατράνταχτη απόδειξη ανίατης ασθένειας (καρδιά, καρκίνος, ζάχαρο, σκλήρυνση κατά πλάκας κ.λπ.). Γιατί στις περιπτώσεις αυτές δεν πανικοβάλλομαι και δεν πέφτω σε διαταραχή πανικού αλλά βυθίζομαι σε μαύρες σκέψεις και στην ανυπόφορη ανησυχία τού-δήθεν-επερχόμενου άμεσα θανάτου. Ευχαριστώ για την προσοχή σας.


Αγαπητέ αναγνώστη, ο ψυχίατρος κύριος Σκαπινάκης απάντησε στο ερώτημά σας. 



Όλα τα θέματα που θίγετε είναι πιστεύω θέματα που πρέπει να συζητήσετε με τον θεραπευτή σας και κάθε προσπάθεια ερμηνείας τους από κάποιον άλλον θεραπευτή που δεν γνωρίζει το ιστορικό σας θα ήταν απολύτως παρακινδυνευμένη και άστοχη. Το βέβαιον πάντως είναι ότι δεν υπάρχει μια ερμηνεία ικανή να εξηγήσει όλα τα προβλήματα. Τα προβλήματα αυτού του τύπου έχουν πολλαπλές βιολογικές, γενετικές, ψυχολογικές και κοινωνικές συνιστώσες, οι οποίες πρέπει να δράσουν όλες  μαζί για να εκδηλωθεί μια ασθένεια. Έτσι, αρκετά συχνά η αναζήτηση μιας "αιτίας" που να τα εξηγεί όλα (κάτι που επίσης υπονοεί ότι η άρση της θα οδηγούσε ενδεχομένως σε ίαση) είναι λάθος δρόμος προς την αποκατάσταση.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ