"Είμαι 37 ετών άνεργος ζητώ χαρτζιλίκι από τους γονείς"

22 Μαΐου 2013


Καλησπέρα σας. 

Είμαι 37 ετών και μένω στη Νίκαια του Πειραιά. Διατηρούσαμε για 30 χρόνια μια οικογενειακή επιχείρηση με είδη οικιακής χρήσεως αλλά πριν από 2 χρόνια αναγκαστήκαμε να την κλείσουμε λόγω της κρίσης αλλά και επειδή η μητέρα μου διαγνώστηκε με καρκίνο στην μήτρα και έκανε ολική αφαίρεση. 


Χώρια από την αγωνία μας είχαμε και πάρα πολλά έξοδα. Από τότε προσπαθώ να βρω μια δουλειά παντού. Σπούδασα μεταφραστής αγγλικών και γαλλικών αλλά δεν έψαξα μόνο στον τομέα μου, κυριολεκτικά έψαξα παντού. Δούλεψα για λίγο ως υδραυλικός αλλά δεν είχε δουλειά. Ως βοηθός ελαιοχρωματιστή και εκεί τα  ίδια. Εργάστηκα για λίγο ως πωλητής τηλεφώνου αλλά δεν μας πλήρωσαν ποτέ. Έχω απευθυνθεί σε φίλους και γνωστούς σε συγγενείς, σε γείτονες, σε γραφεία ευρέσεως εργασίας,  σε ΜΚΟ, μέχρι και σε επαφή με πολιτικούς και δημοσιογράφους ήρθα αλλά τίποτα. Και φυσικά και μέσω αγγελιών έκανα αναζήτηση.  

Και δεν είναι το πρόβλημα ότι απλώς δεν έχω δουλειά όλο αυτό το αδιέξοδο.  Οι κλειστοί δρόμοι που βρίσκω με επηρεάζουν παντού. Τρώω πιο πολύ, καπνίζω περισσότερο, δεν κοιμάμαι, έχω ένα συνεχές βάρος στο στήθος, δεν μπορώ να ανασάνω, τα βλέπω όλα απαισιόδοξα και μαύρα άλλες φορές νευριάζω με όλους και όλα και άλλες φορές με πιάνει απελπισία και απάθεια. 


Το μόνο μας έσοδο ως οικογένεια είναι η αναπηρική σύνταξη της μητέρας μου στην οποία έχουν γίνει περικοπές αλλά και μας κρατούν ένα σεβαστό ποσό κάθε μήνα λόγω δανείων που είχαμε πάρει όταν είχαμε το μαγαζί. Ο πατέρας μου είναι διαβητικός και άνεργος και αυτός. Είμαι με μια κοπέλα που λατρεύω σχεδόν 4 χρόνια μαζί και θέλω τόσο να προχωρήσω να κάνω τη ζωή μου, την οικογένειά μου αλλά πώς; 


Και εκείνη έχασε τη μητέρα της πριν από λίγο καιρό από καρκίνο στον εγκέφαλο. Είμαι από τη φύση μου αγωνιστής αλλά δε γίνεται. Κάποια στιγμή λυγίζεις. Πόσα μαζί να αντέξεις. Εγώ πιστεύω ότι μια δουλειά θα με αναστήσει. Θα πάρω τα πάνω μου. Θα έχω ένα εισόδημα, μου κοστίζει απίστευτα σε περηφάνεια και τιμή που κοντεύω τα 40 και περιμένω χαρτζιλίκι από τους δικούς μου. Το θεωρώ απόλυτη ντροπή ενώ αντίθετα καμιά δουλειά δε θεωρώ ντροπή. Αυτό θέλω, αυτό με καίει και με σκοτώνει κάθε μέρα. Και φυσικά κάθε συμβουλή από ειδικούς είναι καλοδεχούμενη. Ευχαριστώ πολύ.  


Αγαπητέ αναγνώστη. Σας ευχαριστούμε και εμείς που μοιραστήκατε μαζί μας την ιστορία σας. Μιλήσαμε με την συνεργάτιδά μας, ψυχολόγο κυρία Μαίρη Λέλα. Eλπίζουμε η συμβουλή της να σας είναι χρήσιμη.



Είναι πολύς κόσμος που βιώνει την ίδια κατάσταση με τον αναγνώστη μας στην Ελλάδα. Που αναζητά μια δουλειά, την αξιοπρέπεια , την ανεξαρτησία. Ο αναγνώστης μας πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος του. Είναι ένα φαινόμενο που δεν είναι ατομικό αλλά κοινωνικό. Δεν φταίει εκείνος για ό, τι συμβαίνει. Υπάρχει μια γραμμή τηλεφωνική, που παρέχει δωρεάν στήριξη σε ανθρώπους με επιβαρυμένη ψυχολογία και ίσως είναι καλό να επικοινωνήσετε  και να μιλήσετε με κάποιον ειδικό. Είναι το 1034 και λειτουργεί υπό την αιγίδα του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου για την Ψυχική Υγιεινή. 


Ίσως είναι καλό να επισκεφτείτε επίσης κάποιο Κέντρο Ψυχικής Υγιείας. Τα Κέντρα Ψυχικής Υγιεινής λειτουργούν με την εποπτεία των δήμων και προσφέρουν δωρεάν ψυχολογική στήριξη. Μπορείτε να αναζητήσετε σχετικές πληροφορίες στον δήμο που ανήκετε.

 

 
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Γιατί δε φεύγουμε από σχέσεις που μας κάνουν κακό
Καλησπερα σας ειμαι 25 χρονων και εχω μια...
Σχέση: Όταν ο άνδρας δε θέλει να είστε συνέχεια μαζί
Καλησπερα σας ονομαζομαι εφη και ειμαι 33...