Όταν τα αδέρφια τσακώνονται μεταξύ τους: Τι να κάνετε

15 Σεπτεμβρίου 2015
Mαρίνα, αναγνώστρια του boro.gr ρωτά

Αναγνώστριά μας ρωτά: 

Έχω 3 παιδιά ένα κοριτσάκι 6 χρονών και 2 αγοράκια 3,5 και 2χρονών. Το τελευταίο διάστημα κυρίως απ το καλοκαίρι που έμειναν στο σπίτι με το που έκλεισε το σχολείο η συμπεριφορά τους πάει απ το κακό στο χειρότερο Τα μικρά διεκδικούν πράγματα ο ένας απ τον άλλο ή και απ την μεγάλη και τσακώνονται με το παραμικρό Για παράδειγμα μπορεί να παίζουμε όλοι μαζί με παρόμοια αυτοκινητάκια και ξαφνικά ο μικρός θα αρπάξει το αυτοκινητάκι του άλλου ο άλλος θα αντισταθεί και έτσι αρχίζουν να κτυπούν να σπρώχνουν ήκαι να τσιμπούν πολυ δυνατά Συνήθως καταλήγουν να τσιρίζουν να ουρλιάζουν και να κλαίνε

Προσπαθώ να τους μιλώ ήρεμα να τους εξηγώ και επιμένω στον κανόνα Δεν κτυπάμε Όταν κάποιος κινδυνεύει επεμβαίνω άμεσα Τον τελευταίο καιρό όμως αυτό είναι πάρα πολύ συχνό που δεν μπορώ να τους αφήσω μόνους ούτε λεπτό και κάποιες φορές εξαντλείται και η υπομονή μου Γενικά ζηλεύουν και θέλουν όλοι να κάνουν τα ίδια πράγματα χωρίς αυτό να είναι πάντοτε εφαρμόσιμοΈχω αγκαλία τον ένα ή κάνω μια δουλειά με τον ένα θέλουν όλοιΑπαιτούν άμεσα αυτό που επιθυμούν και αν το έχει κάποιος άλλος το τραβούν απότομα αν τους πω εγώ να περιμένουν τσιρίζουν Ο μικρός διεκδικεί και πράγματα τα οποία δεν είναι της ηλικίας του ή και τα απαγορεύω πχ ανοίγει τα ντουλάπια με γύαλινα και όταν του επισημάνω ότι δεν είναι σωστό με κτυπά και με τσιμπά δυνατα

Η μεγάλη δεν μπορεί να παίζει ήσυχα με τις κούκλες της ή ενα επιτραπέζιο μαζί μου Έτσι αρκετές φορές γίνεται και αυτή αντιδραστική τους ενοχλεί ή τους κοροϊδεύει Παλιά τα παιδιά μου ήταν ήσυχα ήρεμα και υπάκουα Τώρα το σπίτι είναι γεμάτο φωνές που όταν προσπαθήσω να μιλήσω και να θέλουν δεν με ακούνε Δεν έχει αλλάξει κάτι στη ζωή μας Ίσως σε κάποια διαστήματα για κάποιους λόγους ή φυσικές ανάγκες να έδοσα λίγη περισσότερη σήμασία σε κάποιον αλλά γενικά προσπαθώ και αφιερώνω ποιοτικό χρόνο σε όλους Να σας αναφέρω ότι μετά τη δουλεία μέχρι τις 3 είμαι στο σπίτι κάθε μέρα όλη μέρα μαζί τους Ποτέ δεν τους αφήνω μόνους τους Τις περισσότερες ώρες είμαι μόνη μου και κάποιες ώρες μας βοηθά η γιαγια Ο πατέρας τους παρόλο που δουλεύει μεχρί αργά το απόγευμα τους αφιερώνει κι αυτός ποιοτικό χρόνο και τους πηγαινοφέρνει στο σχολείο Η όλη κατάσταση με προβληματίζει καθημερινά και προσπαθώ να την αλλάξω γιατί μας έχει όλους κουράσει

Στο ερώτημά σας απαντά ο ψυχολόγος ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός 

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε μοιάζει να είναι ότι δοκιμάζετε τα όριά σας πλέον καθημερινά καθ'όσον τα παιδιά εξερευνούν τα δικά τους όρια. Αυτό είναι κάτι φυσικό καθ'ότι η αλλαγή είναι κάτι αναπόφευκτο όταν μιλάμε για παιδιά. Τα παιδιά μεγαλώνουν και το "μεγαλώνω" δεν είναι μόνο η σωματική ανάπτυξη αλλά και η διερεύνηση των ορίων και των σχέσεων. Η διεκδίκηση του ενός απ' το άλλο μπορεί να μην έχει να κάνει απαραίτητα με την προσοχή σας αλλά με το ότι δεν τους αρέσει και τόσο το γεγονός πως η απόλυτη προσοχή που τους δίνετε έχει περιορισμένο χρόνο αναγκαστικά. Αυτό είναι κάτι που με τον καιρό θα το καταλάβουν, δηλαδή θα το δεχτούν μέσα τους και τα πράγματα θα ηρεμήσουν. Το ζητούμενο από εσάς είναι να δείξετε το μέγιστο της υπομονής σας και φυσικά να είστε ειλικρινής όταν αυτή εξαντλείται αλλά χωρίς να δημιουργούνται ενοχές. Είναι δεδομένο ότι κι εσείς είστε ένας άνθρωπος με όρια και κουράζεστε όσο και αν γι'αυτά είστε η δυνατή μαμά που παρέχει φροντίδα και εξηγεί τον κόσμο. Αν είστε συνέχεια μαζί τους ίσως δικαιούστε κι εσείς ένα διάλειμμα, μια βόλτα, λίγο διάβασμα, ένα τζόγκινγκ. Κάτι που να σας δίνει την αίσθηση ότι ασχολείστε με τον εαυτό σας. Αυτό θα το εισπράξουν τα παιδιά με τρόπο που θα φανεί στη συνέχεια.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ