Σοβαρά προβλήματα υγείας: Πώς επηρεάζουν την ψυχολογία μας

17 Σεπτεμβρίου 2015
Γιάννης, 35 ετών ρωτά

Αναγνώστης μας διηγείται:

Καλημέρα. Μετά από πολλές(μα πάρα πολλές αναβολές γιαυτό το είδος επικοινωνίας),(που ακόμα πιστεύω ότι δεν θα υπάρχει λύση στο περίπου πρόβλημα...Αποφάσισα να γράψω να δω τι περίπου είναι....Βασικά όχι για να δω,αλλά για να τα πω κάπου που είναι [παντελώς άσχετοι με το οικείο και επαγγελματικό μου περιβάλλον .Είναι οι φόρες που λες ...."πρέπει να τα πω γιατί θα σκάσω.....".

Είμαι ο Γιάννης ετών 35.Ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω. Λογικά θα πετάγομαι από το ένα fuck στο άλλο.(Fuck=πρόβλημα).

Απλά αυτός ο καιρός είναι για μένα ότι πιο stressed έχω βιώσει...Η αφήγηση κατά 98% περίπου είναι αληθινή.(Υπάρχει και ελάχιστο ποσοστό υπερβολής,λόγω μάλλον του ότι σε εκείνες τις στιγμές μου φάνηκαν έτσι.....Η αφήγηση αυτή λοιπόν ξεκινάει πριν από 35 χρόνια(γέννηση).

Φυσικά αρχίζει πριν 33 ,λόγω του ότι τότε διεγνώσθει ο Σακχαρώδης διαβήτης Τύπου 1-Νεανικός.Περνώντας τα χρόνια εφηβεία και τα επόμενα,ως ηθηστε,σαν παιδί,και δη αγόρι,προσπάθησα πάμπολλες φορές να "αποτινάξω" τον "ζυγό",που λέγεται διαβήτης με διάφορους παιδικούς και παιδιάστικους τρόπους,λόγω μη αποδοχής και αντίδρασης......Με φυσικά παταγώδη αποτυχία κάθε φορά,όπως είναι λογικό.έτσι άρχισα κάποια ημέρα,να αναγκαστώ την αποδοχή με τη "βία".....

Ξύπνησα ένα μεσημέρι (Βραδυνή δουλειά γαρ,και είχα όραση καφέ(τα βλέπω όλα μπλε απο παλαιότερη τηλεοπτική σειρά).Καφέ λοιπόν με κάποιες εξάρσεις του ίδιου χρώματος....(ανοιχτό-παλ-σαγρέ).Κατευθείαν στο νοσοκομείο λοιπόν(με μετέφεραν).

Διάγνωση πρώτη " το παιδί τυφλώθηκε..Κλάματα οι γονείς (ετών 16 εγώ).Σιωπή λίγων λεπτών,και το μυαλό να πλάθει τεράστια (μα ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ).Πρέπει να πάμε στην οφθαλμίατρο που μας παρακολουθεί χρόνια οικογενειακώς.

Διάγνωση . δεύτερη λοιπόν,Αριστερός οφθαλμός ορατότητα 20% Δεξιός 0%........!!!!

Δεύτερη κατάρα για την οικογένεια.Λόγω της συνεργασίας της οφθαλμιάτρου με γνωστό ινστιτουτο για τα μάτια,μας στέλνει και εκέι.Πάμε εκεί. Και μαθαίνω τον τρόπο να πηγαίνω εκεί λόγω κάποιων περιέργων καταστάσεων στις σχέσεις της οικογένειας.εκεί η ίδια με τις προηγούμενες. ΑΛΛΑ εδώ ξέραμε τι ακριβώς έχει συμβεί....Είχαν σπάσει όλα τα αγγεία στα μάτια λόγω τεράστιων αλλαγών και επίπεδων του σακχάρου για πολλά χρόνια.Η ιατρική επιτρέπει στο κάθε μάτι να το "χτυπήσεις" με Laser μέχρι 300-350 φορές.έτσι ώστε να ¨κλείσεις" την αιμορραγία.Εφόσον η ιστορία ήταν έτσι όπως είχε,υπογράφοντας έχνα χαρτί που φυσικα δεν έβλεπα,(και πλήρως ενημερωθεί για τα ΠΑΝΤΑ από πριν για του τι είναι και τι μπορεί να κάνει,ξεκίνησα την θεραπεία αυτή με αποτέλεσμα να φτάσουμε περίπου τις 3000 "βολές" στο κάθε μάτι(ούτως η άλλως ήμουν πια τυφλός .Λόγω του ότι υπήρχε αυτή η περίεργη κατάσταση στο σπίτι,έπρεπε να ερχομουν ΜΟΝΟΣ.....ΜΕ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ.....(Ξέρεις να χτυπάω ένα στυλ μαγκούρας στο δάπεδο(και αν ήμουν πολύ ΜΑ ΠΟΛΥ τυχερός,να με βοηθήσει κάποιος-α να κάνω μερικά βήματα με ασφάλεια.

η διαδικασία ήταν να μου βάζουν ένα υγρό για διαστολή των αγγείων,έτσι ώστε να μεγαλώνουν και να γίνονται πιο ορατά για τα σημεία που θα "καίγαμε".Η επιστροφή ήταν το δράμα μου.Αυτά τα υγρά σου έκαναν απίστευτα ευαίσθητα τα μάτια στο φως και δεν έβλεπες ΤΙΠΟΤΑ....Και ο πόνος ,κάτι το εξωπραγματικό.Πάμπολλες φορές παραλίγο να με χτυπήσουν οχηματα για να περάσω την Κηφισίας. Μέχρι το Κερατσίνι...Περνάει αυτό το κεφάλαιο λοιπόν,και σταδιακά,η όραση επανείλθε με εμένα σχεδόν κατουρημένο απο την χαρά μου.Ειλικρινα ολα τα ξεχασα και τα θεώρησα μηδαμινα μετά.

Και έτσι συνεχίστηκε η ζωή μου ,με την δέουσα προσοχή πια(σχεδόν),(αλλά χωρίς τις μαλακίες που έκανα πριν...Και κάποια στιγμή που εργαζόμουν σε κατάστημα ηλεκτρονικών ως τεχνικός(αυτό έχω τελειώσει).Αντιλαμβάνομαι περιέργως πρησμενα τα πόδια μου.Τελειώνω την εργασία και πάω στο νοσοκομείο,και μαθαίνω το αποτέλεσμα μετά από αιματολογικές εξετάσεις οι οποίες ήρθαν περιέργως γρήγορα.

Πρέπει να μπεις ΤΩΡΑ για αιμοκάθαρση...Αρχικά δεν φάνηκε και να ταυτίζεται με τις μούρες των γιατρών.Μέγα λάθος μου.

Από εκεί και πέρα αρχίζει κάτι πολύ επώδυνο-δύσκολο-κουραστικό.Αιμοκάθαρση λοιπόν.......Με όλα τα συμπράγκαλα όπως τα λένε και στο χωριό της μάνας μου.Τρυπήματα μέρα παρά μέρα-καθετήρες κάθε τόσο γιατί επεμβαίνουμε χειρουργικά στα χέρια και στα πόδια,(φίστουλες-μοσχεύματα).Ζαλάδες πόνοι παντού,και μία ζωή καθόλου αξιοζήλευτη.Από μόνη της η αιμοκάθαρση είναι ένα βιβλίο.Και δεν θα μου φτάσει ούτε και αυτό.Μέσα σε όλα αυτά ,ξαφνικά κάτι γιορτές η μάνα μας (3 αδέρφια) 3 εγκεφαλικά εκ των οποίων τα 3 αιμορραγικά.

Μέσα πάλι σε νοσοκομείο με την απαραίτητη φροντίδα και την ευχή όλων να μην αφήσει κάτι χοντρό...(σίγουρα θα άφηνε,αλλά ελπίζαμε το όσο το δυνατόν μικρο...).Ευτυχώς μόνο ένα θέμα στην ταχύτητα της ομλιας και σκέψης,αλλά όλα οκ.Με το που συνέρχεται λοιπόν,από τύχη στη μαγνητική του πατέρα(η ακτινολόγος θεώρησε ότι δεν είναι τίποτα εφόσον έκαναν μαγνητική στο κεφάλι,και έπιανε και πνεύμονες ,να κάνει και πνευμόνων(το γνωστό βύσμα που λέμε).....Και το αποτέλεσμα είναι σήμερα μετά από αφαίρεση του ενός πνεύμονα του πατέρα,να πηγαίνουμε κάθε τόσο για τις μεταστάσεις.......Παρόλα αυτά,αποδεχόμενοι τελικά την κατάσταση(όσο και δύσκολη να ήταν),

Λόγω του μηχανήματος αιμοκάθαρσης κόλλησα HCV......Και εκεί γαμήθηκαν όλα.(οι μελέτες των ιατρικών λένε ότι υπάρχει ένα 6% που μπορεί να μεταδοθεί η ηπατίτιδα από μηχάνημα αιμοκάθαρσης......).

Και εκέι σταμάτησαν όλα...Η στιγμή που με έβγαλαν από τη λίστα μεταμοσχεύσεων και μου είπαν ξεκάθαρα ότι θα πεθάνω στο μηχάνημα.....κουράγιο σχεδόν το έχω αποδεχτεί.Μέσα σε όλα αυτά,διεγνώσθη επαναλαμβανόμενη ισχαιμία κάτω άκρου,και αύριο το πρωί μπαίνω σε χειρουργείο για ακρωτηριασμό.Έχω φτάσει πολλές φορές στο σημείο του κάγκελου ταράτσας.Αλλά πάντα κάτι με κρατάει.Πιθανόν (κατά 90% ο φόβος). (η αδερφή μου ,κάθε φορά που έρχονται για επίσκεψη αγοράζουν καφέ από τα Everest......).Μάλλον κάτι έχει πάει λάθος με τη νοημοσύνη μου γιατί είναι αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο.(Μία πολύ "συμπιεσμένη περιγραφή γεγονότων και καταστάσεων....).

Ο ψυχολόγος ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός απαντά στην επιστολή σας:

Αγαπητέ αναγνώστη:
 
 
Εσείς μπορεί να νιώθετε ότι 90% του λόγου που δεν πέφτετε από την ταράτσα είναι ο φόβος σας μα εγώ διαβάζοντας το τί έχετε περάσει είδα εξαιρετική αντοχή και δύναμη σε σας. Ίσως εκεί που ένιωσα ότι είστε άδικος είναι που μιλάτε σαν να είστε βάρος στην οικογένειά σας. Άδικο για εσάς φυσικά. Νομίζω ότι από όλη την αφήγηση δεν είδα παρά έναν άνθρωπο που προσπάθησε να διευκολύνει, δεδομένων των δυσκολιών, με το να αυτονομηθεί όσο περισσότερο γίνεται. Το ότι γνωρίζετε πως θα πεθάνετε δε σημαίνει ακριβώς και το πότε. Και αυτό είναι κοινό για όλους μας. Έχετε αναπτύξει ένα δικό σας ρυθμό και μέσα απ'αυτόν έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε και να διατηρήσετε μια οπτική για τον εαυτό σας και τον κόσμο που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Εγώ πιστεύω πως έχετε να πείτε πολλά και αξίζει να ακουστείτε. Μη διστάσετε να ξαναστείλετε.



ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Edgar Wallace
Η Σκέψη της ημέρας
3:17 Edgar Wallace