Σεξ: Τι γίνεται μέσα σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής (εικόνες+18)

16 Οκτωβρίου 2015

Απλό δίκλινο ή δίκλινο με υδρομασάζ, σουίτα ή θεματικό δωμάτιο, πολύ ΧΧΧ ή απλή επίπλωση, μαξιλαράκια καρδιά ή ατμόσφαιρα Μαρόκο, στρώμα νερού ή δωμάτιο jungle κι ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Διαλέγεις και παίρνεις. Αναλόγως το ξενοδοχείο που θα διαλέξεις βεβαίως- βεβαίως, όπως επίσης και τα λεφτά που διαθέτεις. Άλλο προεδρική σουίτα και μεγάλο υδρομασάζ στην τελική κι άλλο διπλό κρεβάτι σε δωμάτιο όπου δε λειτουργεί ούτε ο κλιματισμός.

Ξενοδοχεία ημιδιαμονής. Λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο και μπορείς να μείνεις από 10 λεπτά έως ολόκληρο βράδυ. Η διανυκτέρευση φυσικά κοστίζει κάτι παραπάνω.

Με απόλυτη εχεμύθεια, διακριτικότητα και χωρίς περιττές διατυπώσεις, τα ξενοδοχεία αυτά λειτουργούν για την ολιγόωρη ξεκούρασή σας. Έτσι γράφει τουλάχιστον το site ενός από αυτά. Πάμε να ξεκουραστούμε μωρό μου δηλαδή, κι όσο αντέξουμε.

 

Η Ελένη που στάθηκε κι η αφορμή γι αυτό το άρθρο μεγάλωσε μέσα σε ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης ενός και μετά το θάνατο της συζύγου του, μετέφερε το σπίτι του σχεδόν μέσα στην επιχείρησή του. Στην ερώτησή της Ελένης λοιπόν «Γιατί οι άνθρωποι μένουν τόσο λίγο;» θυμάται τον πατέρα της να της λέει ακριβώς την ίδια δικαιολογία. «Έρχονται εδώ να ξεκουραστούν για λίγο και μετά να συνεχίσουν τη μέρα τους».

«Το αστείο είναι ότι κάποιοι, ειδικά κάποιοι μεγαλύτεροι, μένανε πολύ λίγο. Μπορεί και δέκα λεπτά ή ένα τέταρτο. Τρελαινόμουν εγώ. Δεν μπορούσα να το χωνέψω πώς σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα πρόλαβαν και ξεκουράστηκαν. Ήμουν βέβαια κι εννιά χρονών» μου λέει η Ελένη.

Έτσι αποφάσισα να επισκεφτώ ένα από αυτά τα ξενοδοχεία κάπου στο κέντρο. Η είσοδός του κανονική και δίπλα ακριβώς σε ένα μαγαζί με εκκλησιαστικά βιβλία . Τι σύμπτωση. Τίποτα βασικά δεν με προειδοποιεί για ότι με περιμένει στα ενδότερα. Μια κυρία μόνο βγαίνει βιαστικά, φορώντας γυαλιά ηλίου - η ώρα είναι 11.00 το πρωί.

Μέσα, ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν. Αγάλματα, τύπου αρχαιοελληνικά και φανταχτερές ταπετσαρίες με υποδέχονται μαζί με τον κύριο στη ρεσεψιόν. Παραγγέλνω δωμάτιο από ένα κατάλογο, μια σουίτα βασικά γιατί έχω κέφια. Ο κύριος στη ρεσεψιόν με γκρι κοστούμι και γιλέκο, με παρακαλεί να περιμένω λίγο προκειμένου να ετοιμαστεί. Δέχομαι. Περνάω στην αίθουσα αναμονής και πίνω έναν κερασμένο γαλλικό καφέ. Ευτυχώς ο «φίλος» μου δεν έχει έρθει ακόμα.

Μια μεγάλη τηλεόραση απέναντι δείχνει γυναίκες με εσώρουχα υπερπαραγωγή να κυλιούνται σε κρεβάτια. Από κάτω γραμμένη με ροζ γράμματα η εξής πληροφορία: Σεσουάρ μαλλιών σε όλα τα δωμάτια. Φαντάζομαι την κυρία που κυλιέται αισθησιακά να κάνει πιστολάκι και γελάω μόνη μου.

 

 

Ο χρόνος αναμονής κυλάει ήσυχα, ίσως επειδή ο κόσμος μέσα κινείται με σοβαρότητα κι εχεμύθεια. Δεν ακούς, ούτε προλαβαίνεις να δεις πολλά. Ακόμα κι οι καμαριέρες μιλούν σιγά. Με σεβασμό.

Θυμάμαι την Ελένη να μου λέει για την περιορισμένη ηχομόνωση που είχε το δικό τους ξενοδοχείο και για τα «σκίσε με» που άκουγε σε καθημερινή βάση.

«Εμείς διαβάζαμε, τρώγαμε, όλα σχεδόν τα κάναμε στο ξενοδοχείο. Μέχρι και κάποια στιγμή που είχαμε ανεμοβλογιά, εκεί την περάσαμε. Στο σαλόνι του ξενοδοχείου. Ε, άκουγες διάφορα, κυρίως οι γυναίκες ουρλιάζανε. Δεν ήταν πρόβλημα γενικά, εκτός αν ήμουν με τον πατέρα μου. Γινόταν λίγο άβολο τότε. Ν' ακούς μουγκρητά και διάφορα κι εσύ να παριστάνεις τον "Αλέκο". Ότι δεν συμβαίνει τίποτα».

 

 

Αναρωτιέμαι αν θα πάρει κι εμένα το αυτί μου κάτι. Μακάρι. Ο «φίλος» μου έρχεται κι ανεβαίνουμε στη σουίτα μας. Εντυπωσιακή η αλήθεια είναι. Μωβ από την κορφή ως τα νύχια και κρεβάτι στρογγυλό. Μόνο που κάνει ζέστη πολύ. Πάρα πολύ. Μια σπρωξιά μάλλον για να βγάλεις τα ρούχα σου πιο γρήγορα. Σε ένα τραπεζάκι δυο ποτήρια με ουίσκι. Η ώρα 11.30 το πολύ. Ανοίγουμε τηλεόραση και καθόμαστε στο κρεβάτι με το μωβ σατέν σεντόνι. Στην οθόνη μια ξανθιά το κάνει με έναν μαύρο που την έχει τεράστια. Η αγωνία κορυφώνεται...

Ο Φάνης-«φίλος» ξεκινάει να τραβάει φωτογραφίες κι εγώ σημειώνω στο μπλοκάκι μου κάποιους από τους πιθανούς λόγους για τους οποίους μπορεί να πάει κανείς σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο. Έχω ρωτήσει όποιον ξέρω και δεν ξέρω εκτός από την Ελένη.

Λόγος 1: Νεαρό ζευγάρι που και τα δυο μέλη του ζούνε ακόμα με γονείς. Πρόβλημα: Δεν μπορούν να το κάνουν στο παιδικό δωμάτιο με τη μάνα/πατέρα δίπλα. Πλεονέκτημα: Ηλικία που παίρνεις ακόμα χαρτζιλίκι.

Λόγος 2: Είσαι παντρεμένος-η ή σε συμβίωση κι απατάς τον σύντροφό σου. Πρόβλημα: Δεν πρέπει να σε δει κανείς. Πλεονέκτημα: Μπορείς και να μεταμφιεστείς ελαφρά. Μαντίλι-γυαλιά υπέρ. Επίσης κάποια ξενοδοχεία είναι αρκετά απομακρυσμένα, παραλιακή ή ακόμα κι Εθνική Οδό οπότε δύσκολο να πέσεις σε γνωστό (εκτός αν είναι εκεί για τους ίδιους λόγους, οπότε κανένα πρόβλημα). Τέλος η εχεμύθεια που τόσο έχουμε αναφέρει.

 

 

 

Λόγος 3: Θέλεις μια αλλαγή κάτι να ανάψει τα αίματα, να γίνεις λίγο πιο kinky. Πρόβλημα: Το σπίτι σου δεν σε εμπνέει πια. Πλεονέκτημα: Τα Hotel XXX συνήθως προσφέρουν κι ερωτικά βοηθήματα σε τιμές ευκαιρίας.

Λόγος 4: Δεν είσαι Αθηναίος-α αλλά έχεις γνωρίσει έναν-μια απίστευτο-η τύπο/τύπισσα στο Facebook. Έχετε κάνει skype ή phone sex, οπότε αποφασίζετε να το προχωρήσετε. Πετάγεσαι λοιπόν για Σαββατοκύριακο στην Αθήνα. Φυσικά το σπίτι του/της τύπου-τύπισσας δεν είναι διαθέσιμο λόγω γονιών, συγκατοίκησης, ανακαίνισης ή ό,τι. Πλεονέκτημα: Αν δε σου πετύχει η χημεία δεν θα έχεις και πολλά προβλήματα αφού το περισσότερο που θα μείνεις είναι ένα τρίωρο. Πρόβλημα: Αν έχεις κανονίσει διανυκτέρευση, την πάτησες.

Λόγος 5: Έχεις να συνευρεθείς σεξουαλικά με πραγματικό άνθρωπο πολύ καιρό οπότε αποφασίζεις να το κάνεις με μια/έναν επαγγελματία. Προτιμάς ένα καλό ξενοδοχείο παρά να κάνεις γενική στο σπίτι σου. Είσαι και μάλλον άντρας. Πλεονέκτημα: Οι άνθρωποι εκεί είναι επαγγελματίες και τα έχουν δει όλα. Δε θα σε φέρουν σε καμία περίπτωση σε δύσκολη θέση.

Λόγοι πολλοί τελικά. Γνώρισες κάποια-ον βράδυ που βγήκες με κολλητούς, ήπιατε πολύ, μπαλαμουτιαστήκατε και λίγο οπότε δε θες να καθυστερήσεις το θέμα και προτείνεις στον άλλον-η την εύκολη λύση. Μπορεί να μην έχεις κάνει ποτέ τζακούζι ή ακόμα να έχεις κακό ίντερνετ και να μην μπορείς να κατεβάσεις καλές τσόντες. Λόγοι άπειροι.

Να ξέρεις όμως πως όσο προσεχτικός και να είσαι πάντα μπορεί να σου συμβεί η στραβή. Και η Ελένη μου το επιβεβαιώνει αυτό.

«Είμαι μια μέρα στη ρεσεψιόν και δουλεύω υποδοχή όταν βλέπω τη μητέρα ενός συμμαθητή μου. Φυσικά με κάποιον που δεν είναι ο πατέρας του. Παθαίνει αυτή πανικό. Δεν ήξερε πού να κρυφτεί. Έκανε φυσικά πως δεν με ήξερε κι απομακρύνθηκε όσο πιο βιαστικά μπορούσε. Δεν τη ξαναείδαμε ποτέ στο ξενοδοχείο».

 

Πρέπει να έχουν δει πολλά τα μάτια σου λέω στην Ελένη. «Ναι αμέ. Μέχρι κι άνθρωπος έχει πεθάνει μέσα» μου απάντησε. «Είκοσι-δυο χρονών το παιδί. Είχε κάποιο πρόβλημα αυτός με την καρδιά του κι ο γιατρός του είχε απαγορέψει να κάνει σεξ. Τα μάθαμε μετά αυτά. Κάλεσε αυτός λοιπόν μια επαγγελματία. Το κάνανε προφανώς κι αυτός έπαθε ανακοπή κατά τη διάρκεια. Η κυρία λοιπόν αντί να ειδοποιήσει κάποιον έφυγε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Το παιδί το βρήκε η καμαριέρα όταν πήγε να μαζέψει το δωμάτιο».

Ο Φάνης «τελειώνει» γρήγορα και βγαίνουμε στο διάδρομο. Κρυφοκοιτάζουμε λίγο και τα άλλα δωμάτια όταν επιτέλους ακούμε μια κραυγή. Μια αντρική φωνή σπαράζει από ευχαρίστηση. Τι καλά! Γίναμε μάρτυρες ενός οργασμού.

Φεύγοντας θυμάμαι που είχα ρωτήσει την Ελένη αν σε αυτά τα ξενοδοχεία πάνε άνθρωποι που είναι πραγματικά ερωτευμένοι. «Ευτυχώς ναι. Το βλέπεις εν τω μεταξύ. Έχουν άλλη ενέργεια μεταξύ τους. Κάποιοι μάλιστα έρχονται μαζί για χρόνια. Με στενοχωρεί λίγο βέβαια αυτό, γιατί είναι κρίμα που προτιμούν να κρύβονται από το να τολμήσουν να είναι κανονικά μαζί. Μου φαίνεται πραγματικά πολύ κρίμα».

Κλείνοντας την κυριολεκτική και μεταφορική «βόλτα» στα ξενοδοχεία ημιδιαμονής θα αναφέρω μια ιστορία που μου είπε ένας καλός φίλος και μου έκανε εντύπωση. Σε κάτι διακοπές του είχε γνωρίσει ένα ζευγάρι Αυστραλών, μεγάλο σε ηλικία, που ήταν πολλά χρόνια μαζί και που κάθε χρόνο ερχόντουσαν για διακοπές στην Ελλάδα. Την πρώτη τους φορά λοιπόν στη χώρα μας, αρκετά νεότεροι, δεν είχαν οργανωθεί κατάλληλα και βρέθηκαν στην Ομόνοια χαράματα, χωρίς να έχουν μέρος να κοιμηθούν. Περπατώντας, βρέθηκαν μπροστά σε ένα παλιό ξενοδοχείο και χωρίς να γνωρίζουν ότι είναι ημιδιαμονής μπήκαν και ζήτησαν δωμάτιο. Το ξενοδοχείο ήταν σε κακή κατάσταση ενώ από παντού ακούγονταν κρεβάτια να τρίζουν κι άνθρωποι να βογκούν. Το διασκέδασαν όμως τόσο που αποφάσισαν να το κάνουν παράδοση. Από τότε κάθε χρόνο όταν έρχονται στην Ελλάδα περνάνε ένα βράδυ εκεί, στο ξενοδοχείο ημιδιαμονής και μάλιστα στο ίδιο δωμάτιο. Δωμάτιο, αριθμός 13. Είναι πιο χάλια από ποτέ.

vice.gr

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ