Αλκοολικός πατέρας: Τι συμβαίνει στην οικογένεια και τα παιδιά

23 Οκτωβρίου 2015
Aγγελική, αναγνώστρια του boro.gr ρωτά

Aναγνώστριά μας ρωτά

Καλησπέρα

Είμαι τριάντα χρονών άνεργη οπότε αναγκαστικά ζω με τους γονείς και την αδερφή μου. Ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός και πάντα είχαμε πάρα πολλά προβλήματα στου σπίτι. Τα περισσότερα εκτός από τα οικονομικά ξεκινούσαν από τους καβγάδες των γονιών μου Έχω αναμνήσεις από πολύ μεγάλες φασαρίες οι οποίες πάντα ξεκινούσαν από τη μητέρα μου ενώ ο πατέρας μου ήταν μεθυσμένος και πάντα μας ανακάτευε από πολύ μικρές και πέρναμε το μέρος της.

Με τον πατέρα μου έχω πλέον μια πολύ τυπική σχέση. Εδώ και τέσσερα χρόνια δε πίνει λόγω ενός προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει αλλά έχει παραιτηθεί πλήρως δε νοιάζεται καθόλου για τις ζωές μας και έχουμε φορτωθεί όλες του τις υποχρεώσεις λόγω αυτής της απάθειας που δείχνει Η μητέρα μου δεν έχει ηρεμήσει ιδιαίτερα ακόμα τσακώνονται και βρίζονται καθημερινά και φυσικά εγώ ασφικτιώ σε αυτό το σπίτι.

Εγώ στη ζωή μου δεν είχα ποτέ κάποια σχέση ερωτική και γενικά είμαι πολύ ανασφαλής σαν άνθρωπος Στη προσπάθεια μου να βρω την βαθύτερη αιτία για αυτό κατέληξα στο ότι ποτέ δε πήρα τη πρέπουσα προσοχή και φροντίδα σαν παιδί μπήκα από νωρίς στο κόσμο των ενηλίκων αλλά είναι και κάτι άλλο που δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω

Η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή μου έλεγε ότι αν δεν είχε εμένα αλλά μόνο την αδερφή μου θα είχε χωρίσει είμαι το δεύτερο παιδί της οικογένειας και πως όταν ήταν έγκυος σε εμένα ήθελε να κάνει έκτρωση αλλά η μητέρα της την έπεισε να με κρατήσει Τα ίδια έλεγε και η γιαγιά μου παλαιότερα και συμπλήρωνε ότι χάρη σε εκείνη γεννήθηκα γιατί η μάνα μου ήθελε να με ρίξει Φυσικά η μητέρα μου συμπλήρωνε ότι δε μετάνοιωσε ποτέ και με αγαπάει εξίσου αλλά και όταν ήμουν μικρή δε χώρισε γιατί φοβόταν ότι θα μείνω με τον πατέρα μου και θα με έχανε επειδή μικρούλα του είχα αδυναμία κτλ αλλά όλα αυτά δε μου είναι αρκετά.

Αυτό σε συνδιασμό με το το ότι η αδερφή μου ήταν πάντα το καλό παιδί ενώ εγώ ήμουν πάντα παρτάκιας και εγωίστρια κατά τη μητέρα μου με έχει επιρρεάσει πολύ στην ενήλικη ζωή μου και νοιώθω ότι ακόμα και τώρα στα τριάντα μου δε μπορώ να το ξεπεράσω και νοιώθω παντού παρείσακτη Πάντα στις παρέες μου στις δουλειες που ήμουν στο παρελθόν και γενικά σε όλες μου τις συναναστροφές νοιώθω ότι δεν είμαι αρκετή για κανέναν και έχω έντονο το φόβο της απόρριψης

Πάντα προσπαθώ να κάνω ότι μπορώ για τους άλλους αφήνοντας πίσω τα δικά μου θέλω για να είμαι αρεστή και έχω πολύ έντονο το φόβο της απόρριψης... Και φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στο σπίτι που έχω καταλήξει να νταντέβω τους γονείς μου Θα ήθελα λοιπόν την άποψή σας για όλα αυτά και για το πως θα μπορούσα σιγά σιγά να αναπτύξω την αυτοπεποίθηση μου να αρχίσω να ζω για μένα και να μη φοβάμαι τόσο τις προσωπικές σχέσης. Θα ήθελα πια να ξεπεράσω τα παλιά να τα βάλω στο χρονοντούλαπο επιτέλους και να αρχίσω κι εγώ στα τριάντα μου μία φυσιολογική ζωή για εμένα. 

Στο ερώτημά σας απαντά ο ψυχολόγος- ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός 

Αγαπητή αναγνώστρια:
 
Μοιάζει να έχετε αναπτύξει κάποια στοιχεία στη συμπεριφορά σας που εντός του οικογενειακού σας περιβάλλοντος βοηθούν να επιβιώσετε συναισθηματικά. Όμως το οικογενειακό σας περιβάλλον φαίνεται αρκετά σκληρό και λόγω των εξαρτήσεων και λόγω των λεπτών ισορροπιών που περιγράφετε: Π.χ.: Ο πατέρας σας αν δεν είχε πρόβλημα υγείας δε θα έκοβε το αλκοόλ. Η μητέρα σας αν δεν έμενε έγκυος εσάς δε θα έμενε στην οικογένεια. Η γιαγιά σας αν δεν έπειθε τη μητέρα σας θα είχε κάνει έκτρωση και δε θα υπήρχατε. Είναι αναμενόμενο για να αντέξετε όλο αυτό τον κίνδυνο της ευθραυστότητας και της καταστροφής να κινείστε με εξαιρετική λεπτότητα (αυτό που λέτε "Πάντα προσπαθώ να κάνω ότι μπορώ για τους άλλους αφήνοντας πίσω τα δικά μου θέλω"). Σ'αυτή τη συμπεριφορά οδηγηθήκατε εξ αιτίας των οικογενειακών περιστάσεων. Όμως μπορεί να μη λειτουργεί το ίδιο αποτελεσματικά όταν βρίσκεστε σε περιβάλλοντα όπου δεν είναι τόσο εύθραυστα: Όπου δεν χρειάζεται κανείς να νιώσει ότι τον στηρίζετε πλήρως γιατί στηρίζεται στον εαυτό του ή ότι είστε πολύ ευαίσθητη με τις αδυναμίες του και πως δε ζητάτε πολλά, πως είστε βολική. Μπορεί κάποιος την βολικότητα να την μπερδέψει με "αδιαφορία" και την μεγάλη διάθεση για βοήθεια στην αδυναμία να τη νιώσει σαν "ζήλια".
 
Αυτό είναι πολύ άδικο για σας. Όμως πως να εξηγήσετε την κεκτημένη ταχύτητα στη συμπεριφορά σας χωρίς να εκθέσετε την οικογένειά σας και χωρίς να νιώσετε ενοχές; Εκεί ίσως να μπερδεύεστε και να μη ξέρετε πως να αντιδράσετε έχοντας συνηθίσει μια συμπεριφορά που κατ' επανάληψη ετών έχετε χρησιμοποιήσει για σημαντικά θέματα και για πολύ σοβαρές σχέσεις όπως οι οικογενειακές. Κάτω από όλες αυτές τις λεπτές ισορροπίες υπάρχει κάτι σταθερό που είναι μια βαθειά ανάγκη για υποστήριξη. Αυτό άλλωστε δείχνει ο αλκοολισμός του πατέρα σας και το παράπονό σας όσον αφορά την ανάληψη ευθυνών. Είναι δυνατόν αυτές οι εύθραυστες ισορροπίες να προκαλέσουν το φόβο και την αίσθηση ότι πρέπει ανά πάσα στιγμή να προστατευθούν. Αυτή η ανάγκη για προστασία όταν τροφοδοτείται από σας την ίδια ενώ εσείς δε νιώθετε πως λαμβάνετε από κάπου την αντίστοιχη στήριξη προκαλούν σε σας το άγχος, το στρες και την εσωστρέφεια που αναφέρετε. Νομίζω ότι έχετε ανάγκη από ένα χώρο που τα δικά σας θέματα, οι δικές σας αναζητήσεις, τα δικά σας προβλήματα και η δική σας θλίψη θα ακουστεί και θα γίνει αντικείμενο συμπαράστασης, συζήτησης και εξεύρεσης λύσεων τόσο για το συναίσθημα όσο και για πρακτικά ζητήματα που σας απασχολούν. Μη διστάζετε να επικοινήσετε ξανά.


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Νέα επίθεση του ISIS αναμένει η ΕΕ
Τα νέα της ημέρας
11:39 Νέα επίθεση του ISIS αναμένει η ΕΕ