Δημήτρης Πιατάς. "Αισθάνομαι σαν χάμστερ"

26 Νοεμβρίου 2012

"Η παράσταση "La Nonna" τονίζει την κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που είναι άπληστοι και το μόνο που θέλουν είναι οι άλλοι να τους υπηρετούν...Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας και πρέπει να μάθουμε να τους αναγνωρίζουμε. Η ερμηνεία του Δημήτρη Πιατά για άλλη μια φορά, μοναδική. Κυριαρχεί στη σκηνή και σε κινητοποιεί. Στην κουβέντα που είχαμε, μιλήσαμε για απληστία και άλλα θανάσιμα πολιτικά αμαρτήματα..."


Άννα Δρούζα.


- Η σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι ένας θίασος; Και ποιος είναι ο... θιασώτης; 


Ο θιασώτης σε αυτό το ελληνικό γίγνεσθαι, θεωρώ ότι είναι όλοι οι άλλοι εκτός των Ελλήνων. Είναι οι απέναντι, αυτοί που ενδιαφέρονται να μας δουν σαν χάμστερ, σαν πειραματόζωα, να καταλάβουν πόσο αντέχουμε, πόση δόση ελευθερίας χρειαζόμαστε, με πόσο οξυγόνο μπορούμε να έχουμε αντανακλαστικές κινήσεις . Δεν με τιμά που αισθάνομαι σαν χάμστερ, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.


-  Μιλάμε για μια κατηγορία ανθρώπων έχουν την αίσθηση ότι πρέπει να κατευθύνουν το παιχνίδι... Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να τους υπηρετούμε;


Είναι αυτό που λέμε "κυριάρχουσα τάξη". Νομίζω ότι αυτοί που κυριαρχούν λιγότερο αυτή τη στιγμή είναι οι πολιτικοί και περισσότερο οι οικονομολόγοι, οι τράπεζες. Με ενοχλεί βέβαια, να το ονοματίσω κεφάλαιο. Θα πέσω στην παγίδα του καλού και του κακού. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα συνονθύλευμα κάποιων προσώπων και παραγόντων, που την κατάλληλη στιγμή βρίσκονται και τα βρίσκουν μεταξύ τους. Ξέρετε, οι παρέες έχουν γράψει ιστορίες, οι παρέες ρυθμίζουν τα πράγματα. Όταν αυτή η παρέα αρχίζει να γίνεται συμμορία, τότε αρχίζει το επικίνδυνο. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή μιλάμε για μια συμμορία πια.


- Κατά την άποψη σας εμείς, ο λαός κάναμε λάθη; 

Έχει κάνει λάθη ο λαός και όλοι έχουν κάνει λάθη, η συλλογική ενοχή όμως, είναι επικίνδυνη. Δεν ξέρω ποιος είναι ο δολοφόνος σε αυτό το έργο, μπορεί να είναι κωμωδία, ακόμα και δράμα. Ούτε τι ταινία παίζουμε ξέρω. Ομολογώ, όμως, ότι έχει ενδιαφέρον. Και επειδή με ρωτήσατε ποιος είναι ο θιασώτης με κάποιο τρόπο είμαι κι εγώ θιασώτης, του εαυτού μου.

-  Πέρυσι, ζήσατε την παράσταση «Περικλής», του Εθνικού Θεάτρου στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Ήταν μεγάλη επιτυχία το να βρεθώ στο σαιξπηρικό θέατρο και να παίζω, γιατί το να βρεθώ εκεί ως απλός θεατής το έχω κάνει. Το να παίξω όμως, αυτό δεν το περίμενα ποτέ! Η Ελλάδα έχει ξαναπαίξει Σαίξπηρ το 1939, με τον Ροντήρη. Άμλετ παρακαλώ, με μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα του θεάτρου. Η πατρίδα του θεάτρου είναι η Αγγλία. Αφήστε αυτά που λέμε για την Επίδαυρο. Το να έχεις πατρίδα, σημαίνει ότι έχεις και κοινό. Όλοι οι συνάδελφοι διαπιστώσαμε ότι δεν είχαμε περιθώριο με τέτοιο κοινό να μην παίξουμε καλά. Πολύς κόσμος έκλαιγε. Είχαμε την τύχη να βρεθούμε στην Ελληνική Πρεσβεία και στον ίδιο χώρο που κάποτε ήταν πρέσβης ο Σεφέρης, να καθίσουμε στο ίδιο πιάνο που είχε παίξει ο Μίκης Θεοδωράκης για πρώτη φορά.

- Μέσα από την παράσταση αυτή, η οικογένειά του Περικλή όπως και το κράτος ξαναγεννιούνται, μέσα από τις στάχτες. Πιστεύετε ότι είμαστε κι εμείς σε μια αντίστοιχη πολιτική στιγμή;

Οι 'Ελληνες είναι μια φυλή η οποία έχει διασώσει τη γλώσσα της με κάποιο τρόπο, έχοντας δεχτεί τόσες επιρροές και τόσες επιδρομές. Θεωρώ ότι ο Ελληνισμός είναι σαν το μπουκάλι του ναυαγού, που δεν χάνεται αλλά ξεκινάει από κάπου και καταλήγει κάπου αλλού. Δε δεν θα χαθεί.

- Έχετε θυμώσει με τους πολιτικούς;

Πάρα πολύ. Είναι πολύ σημαντικό πράγμα η πολιτική και δεν είμαι της εύκολης λογικής "βάλτε φωτιά στη βουλή". Εγώ θέλω να πολεμάω τους θεσμούς, γιατί πρέπει να είμαι απέναντι από τους θεσμούς. Για να γίνει αυτό, όμως, προϋποθέτει την ύπαρξη θεσμών και με αυτό που τρόμαξα είναι ότι δεν υπάρχουν θεσμοί! Οι πολιτικοί δεν έκατσαν καν να υποδυθούν σωστά το ρόλο τους! Ήταν τόσο κακοί κομπάρσοι! Και λυπάμαι πραγματικά, γιατί με κάποιο τρόπο με υποχρέωσαν να είμαι κι εγώ παρών και χειροκροτητής τους και αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Δίνω χαστούκια στον εαυτό μου κάθε μέρα όταν ξυπνάω που επέτρεψα και αυτό.

- Αν είχατε τον Τσοχατζόπουλο, τον κάθε Τσοχατζόπουλο απέναντι σας, τι θα του λέγατε;

Τρομάζω με τον Τσοχατζόπουλο. Θέλω να πιστεύω ότι δεν το αξίζει ή ότι δεν το είδε όλο αυτό. Έφτασε στα όρια της ύβρεως και της υπεροψίας. Αισθάνομαι οίκτο για τον Άκη, θα ήθελα να αισθάνομαι ζήλια ή κακία.

- Για κάθε μιζαδόρο αισθάνεστε οίκτο;

Στον κάθε μιζαδόρο παίζει ρόλο και ποιος του κάνει τη μίζα. Και για τους δυο αισθάνομαι άθλια.

- Πώς βλέπετε την ενασχόληση των συναδέλφων σας με την πολιτική;

Μακάρι να μπορούσαν να φύγουν οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, και να μπουν οι καλλιτέχνες, πραγματικά χαίρομαι με αυτό. Δεν τους θέλουμε πολιτικούς, τους θέλουμε κοινούς ανθρώπους. Θέλουμε να φέρουν την νέα έκφραση και όχι αυτόν τον ξύλινο λόγο που υπάρχει. Ένα εξαίρετο παράδειγμα ήταν η Μελίνα Μερκούρη ή είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Δεν καταλαβαίνω, γιατί όχι ένας καλλιτέχνης;

- Έχουν στόχο και όραμα  όλοι οι καλλιτέχνες που θέλουν να μπουν στη βουλή;

Δεν νομίζω ότι οι καλλιτέχνες που εμπλέκονται με την πολιτική έχουν λόγο παραπάνω προβολής. Και χωρίς να είμαι η εφορία, νομίζω ότι οικονομικά πάνε μια χαρά.

- Θέλω ένα σχόλιο σας για το κόμμα της Χρυσής Αυγής .

Θέλω να πιστεύω ότι το ποσοστό που πήρε στις τελευταίες εκλογές  δεν απηχεί στο πραγματικό ποσοστό της χώρας μου. Προέρχομαι από μια γενιά που έζησε στο πετσί μια χούντα και μια δικτατορία. Είμαστε μια χώρα που ανέχτηκε το φασισμό 7 χρόνια, σίγουρα υπήρχε αντίσταση αλλά το ανέχτηκε κιόλας. Αυτό σημαίνει ότι, δεν κρατήθηκε από μόνη της η χούντα αλλά είχε και θιασώτες. Με ενοχλεί πάρα πολύ που απ’ όλα τα ΜΜΕ κρύφτηκε το πρόβλημα! Αν θυμάστε, η παρουσία του «εγέρθητι» γνωστοποιήθηκε αφού πρώτα βγήκε αυτή η εικόνα του μπροστά!  Δημοσιοποιήστε τους να δούμε, ποιοι είναι οι Χρυσαυγίτες! Και αν αρέσουν στο κόσμο τότε ok, δημοκρατία έχουμε να το δεχτούμε και αυτό. Αν δεν αρέσει, όμως, να βγει το πραγματικό ποσοστό του κόμματος αυτού. Αν είναι αυτό το πραγματικό ποσοστό της, θα με ενοχλήσει. Θα με προσβάλλει και θα προσβάλλει και την χώρα μου.
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ