Άγγελος Αντωνόπουλος: "Αυτό που ζούμε θα μπορούσε να είναι και δράμα και κωμωδία, εξίσου δυνατά"

27 Νοεμβρίου 2015

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Πάτρας .Είχε δάσκαλο τον Κάρολο Κουν. Έχει δουλέψει ακόμα και σε ταξί όταν σπούδαζε, παντρεύτηκε μια φορά στη ζωή του. 

Αυτές και άλλες πολλές, αμέτρητες σημειώσεις είχα στα χαρτιά μου πηγαίνοντας να τον συναντήσω ...Στη φιλμογραφία του αναγραφόταν μια τεράστια λίστα, η δασκάλα με τα ξανθιά μαλλιά, ορατότης μηδέν, Παπαφλέσσας, Πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα…

Ναι, τα θυμόμουν όλα, στο μυαλό μου ζωντάνευαν εικόνες, Τζένη , Αλίκη...  Έφτασα στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη νωρίς, τρύπωσα στη σκηνή και παρακολούθησα την πρόβα λίγο πριν την πρεμιέρα


 

«Τελευταία φεγγάρια». Ένας θρύλος βρισκόταν τώρα μπροστά μου. Ολοζώντανος, φωτεινός οι σημειώσεις μου ξεθώριαζαν μπροστά του, το τώρα έμοιαζε πολύ ενδιαφέρον, σημαντικό. Γι΄ αυτό το τώρα ήθελα να ρωτήσω...

Τον Άγγελο Αντωνόπουλο

 

Συνέντευξη Γιώργος Κολέτσος  

-Γιατί διαλέξατε αυτό το έργο αυτή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο;

-Από εμένα προηγείται ο συγγραφέας, ο οποίος εκφράζει σπουδαία πράγματα, μια πορεία και μια αναφορά ζωής, έναν αποχαιρετισμό ζωής. Και όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια συγκίνηση. Εγώ όταν διάβασα το έργο το βρήκα μαγικό. Ίσως και η ηλικία μου να με οδηγεί σε αυτόν τον ερεθισμό. Το ζήτημα είναι πως όλα αυτά ο συγγραφέας τα έχει γράψει με πολύ μεγάλη ευαισθησία και αυτό διακρίνεται πρωταρχικά. Το έργο έχει έναν σπαραγμό ο οποίος ανατρέπεται συνεχώς από ένα στοιχείο κωμωδίας. Αυτό είναι ευλογία μέσα σε ένα έργο το οποίο έχει τόσο σπαραγμό. Αυτή είναι μια θεατρική σύνθεση που με ενδιέφερε πάρα πολύ και για αυτό το αποφάσισα.

Με όλες τις απαιτήσεις που έχει αυτό το έργο από εμένα. Δηλαδή, ο ρόλος είναι μέγιστος, με μεγάλες διακυμάνσεις και διάφορες εκφραστικές διαδρομές. Αισθάνθηκα ότι κάνω θέατρο στην κυριολεξία, με όλα τα συστατικά. Συστατικά τα οποία τα επιβάλλει ο ορισμός του θεάτρου. Για αυτούς τους λόγους την επέλεξα. Η παράσταση απευθύνεται σε όλες της ηλικίες έχει κραδασμούς για οποιονδήποτε άνθρωπο ευαίσθητο και σκεπτόμενο. Και όταν λέω ευαίσθητο εννοώ να είναι επιρρεπής και στο δράμα και στην κωμωδία. Αυτό το έχει πετύχει πάρα πολύ ο συγγραφέας. Και εμείς αν μπορέσουμε να υπηρετήσουμε το έργο θα είναι η μεγάλη μας χαρά, επιτυχία και η μεγάλη αποδοχή.

-Ποια είναι η φιλοσοφία σας με την οποία πορεύεστε σαν ηθοποιός και σαν άνθρωπος;

Σαν ηθοποιός, πρέπει να μεταχειρίζομαι το θέατρο, να υπάρχω στο θέατρο έχοντας κάποιες ιδεολογίες. Να θεωρώ το θέατρο ανάχωμα και μετερίζι. Και μάλιστα αυτήν την εποχή με τις εντάσεις και τους κραδασμούς. Γιατί,  πιστεύω πως οι ώρες που περνάμε είναι ιστορικές και σας το λέω εγώ σε εσάς τους νέους, γιατί εγώ είμαι πολύ μεγάλος και έχω περάσει τέτοιους κραδασμούς στη ζωή του κόσμου. Έζησα και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την κατοχή, τον Εμφύλιο... Αντιλαμβάνεστε τι έχουν δει τα μάτια μου. Έζησα άγρια φτώχεια.

-Αυτό που ζούμε τώρα είναι διαφορετικό;

Αυτό είναι διαφορετικό. Βεβαίως είναι διαφορετικό...

-Είναι το ίδιο σκληρό;

Είναι σκληρό και έχει έναν θυμό αλλιώτικο από εκείνον που είχαμε τότε. Τότε είχαμε θυμό με αυτά τα θηρία που εισέβαλαν στη χώρα μας. Τώρα είμαστε θυμωμένοι με αυτούς που μας κοροϊδεύουν. Τους δικούς μας ανθρώπους. Είμαστε γελασμένοι και εμπαιγμένοι. Και βλέπεις το χειρότερο από όλα. Πως κάθε νέος που έρχεται, έρχεται να αναθεωρήσει τον προηγούμενο. Και, πραγματικά, την έκπληξη την περιμένουμε ακόμα.

-Όλο αυτό που ζούμε σήμερα, αν ήταν έργο τί θα ήταν; Δράμα; Κωμωδία;

Αυτό που ζούμε σήμερα θα μπορούσε να είναι και δράμα και κωμωδία, εξίσου δυνατά.

-Σήμερα βλέπουμε πολλούς ηθοποιούς να μπαίνουν στην πολιτική . Αυτό παλιά συνέβαινε;

Είναι κάτι ξενόφερτο. Μας ήρθε από το star system της Αμερικής.

-Πώς το αντιμετωπίζετε;

Δεν με ενοχλεί. Τότε τουλάχιστον που συνέβη για πρώτη φορά, ήταν κάτι πολύ καινούργιο και φρέσκο πράγμα. Και ήταν καταφανής η επιδίωξη της ψηφοθηρίας. Τόσο, που εμένα όσες φορές μου προτάθηκε, γι΄ αυτό αρνήθηκα. Και όπως σας είπα είναι κάτι ξενόφερτο. Εδώ φτάσανε στην Αμερική να βγάλουν ηθοποιό πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τώρα βλέπουμε και υπουργούς κτλ. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που είναι αξιόλογοι.

-Αναρωτιέμαι πώς μπορούν και συνδυάζουν την πρόβα για το θέατρο που τρώει πολύ ενέργεια, με μία θέση στη βουλή.

Αυτή είναι και δική μου απορία. Δεν  μπορώ να απαντήσω. Διότι, αισθάνομαι ότι θα υπάρχουν στιγμές που θα συγκρούονται τα πράγματα.

-Πώς φτάσατε εδώ που φτάσατε; Τι θεωρείτε ότι είναι αυτό που σας οδήγησε εδώ; Είναι η δουλειά που κάνατε, οι θυσίες ή η τύχη;

Κοίτα... Μιλάμε τώρα μέσα από την ερώτησή σου, η οποία είναι δικαιολογημένη μιας και αναφερόμαστε στο πιο δύσκολο και ανασφαλές επάγγελμα, και λες «Πώς έφτασες εδώ; Και από που πέρασες; Ποιες ήταν οι διαβάσεις σου; Και πώς τα κατάφερες ρε φίλε;» Έτσι λοιπόν, τούτο δοθέντος, απαντώ: Με την ιερή μανία που λέγεται ψώνιο. Όταν υπάρχει αυτό, όλα συμβαίνουν. Και ξεκινάς και προχωράς και πέφτεις και σηκώνεσαι και πεινάς και ξανά προχωράς. Το θέμα, το εναυσματικό στοιχείο, είναι ότι υπάρχει όνειρο. Και αυτό είναι το ερέθισμα και το έναυσμα. Και ο ρομαντισμός που υπάρχει. Εγώ, όταν ήμουν δάσκαλος 30 ολόκληρα χρόνια, αποχαιρετούσα τους μαθητές μου και τους έλεγα: «Να φτάσετε σε βαθύτατο γήρας και να είστε ρομαντικοί όπως είστε τώρα, που είστε νέοι. Γιατί αυτό θα σας κάνει να μην σιτέψετε.»

-Υπήρχε μία επιλογή που καθόρισε όλη σας την πορεία;

Η πρώτη επιλογή ήταν η επιλογή του μεγάλου δασκάλου. Βρήκα τον μεγάλο δάσκαλο εγώ, βρήκα τον Κουν. Ο οποίος, ας πούμε, με έκανε να κοινωνήσω την αλήθεια του πράγματος. Να αισθανθώ θρησκευόμενος με το θέατρο. Και αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, γιατί αυτό σε εξοπλίζει και σε θωρακίζει για όλες τις άλλες δυσκολίες που είπαμε προ ολίγου.

-Κάποια αποτυχία που να θυμάστε και να σας οδήγησε όμως κάπου; Αποτυχίες υπήρξαν πάρα πολλές στην πορεία γενικώς. Δεν είναι μία. Υπήρξαν στιγμές που εγώ, όταν πια είχα την ευθύνη θεάτρου, η απραξία και η έλλειψη εισπράξεων με έκανε να πουλήσω το αυτοκίνητό μου, για να πληρώσω το ΊΚΑ των ηθοποιών. Δεν σταμάτησα, δεν γύρισα πίσω. Προχώρησα. Ό άλλος χρόνος, ο μεθεπόμενος ήταν καλός. Αυτά γίνονται, συμβαίνουν. Ό Χορν έχει παίξει σε άδεια καθίσματα. Του έχει συμβεί, το έχει πει.

-Είναι ο μεγαλύτερος φόβος αυτός για έναν ηθοποιό;

Αυτό δεν πρέπει να σε απογοητεύει και να σε αποθαρρύνει. Δίνει δύναμη δηλαδή σε κάποιον να προχωρήσει.

- Αν έπρεπε να διαλέξετε ανάμεσα στην επιτυχία και την ευτυχία, τι θα διαλέγατε;

Μα η επιτυχία δεν είναι άλλο πράγμα από την ευτυχία, Είναι συνώνυμες έννοιες. Δεν είναι μόνο η επιτυχία στο επάγγελμα, είναι γενικώς. Επιτυχία στον έρωτα, στις ανθρώπινες σχέσεις. Πάντα η επιτυχία έχει σαν επακόλουθο την ευτυχία του ανθρώπου.

-Μπορεί κάποιος να είναι ευτυχισμένος χωρίς τον έρωτα;

Δύσκολο. Ό έρωτας είναι ενεργειακή δύναμη. Ένας φίλος, καθηγητής πανεπιστημίου, μου είχε πει, ότι τα ωραιότερα γράμματα τα έχει γράψει ερωτευμένος. Έτσι είναι. Και στην ώρα της πρόβας, πόσο θέλεις να αρέσεις στο πρόσωπο που σε ενδιαφέρει. Και ένας αθλητής ακόμα, την ώρα που προσπαθεί, θέλει κάτω στον κόσμο να είναι δύο μάτια που τον ενδιαφέρουν πολύ, και να τον βλέπουν και να τον καμαρώνουν.

-Πώς αισθάνεστε εσείς όταν είναι κάτω στο κοινό ένα αγαπημένο σας πρόσωπο;

Δυσκολεύομαι πάρα πολύ. Δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν μπορώ! Χρόνια τώρα τους απαγορεύουν να έρθουν να μου πουν πριν την παράσταση ότι είναι κάτω ο τάδε. Χρόνια τους απαγόρευα να μου λένε ότι είναι η μητέρα μου κάτω. Δεν ήθελα. Γιατί, αισθανόμουν ότι γινόμουν κακός ηθοποιός. Ότι έβαζα τα γιορτινά μου για να παίξω, και αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Δεν αφήνεσαι. Δεν είσαι χαλαρός.

-Πώς χτίζεται ένας χαρακτήρας στο σανίδι; Ο ηθοποιός προσαρμόζει το ρόλο στον εαυτό του;

 Μπορεί και το άλλο. Να προσαρμόζει τον εαυτό του στον ρόλο. Εξαρτάται από τις δυνατότητες που προσφέρει ο ρόλος για να κάνεις το ένα ή το άλλο.

-Θέλω να μου πείτε ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο προτέρημά και ποιο το μεγάλο μειονέκτημα της προσωπικότητάς σας.

Προτέρημα είναι η αγωνία για δουλειά και η ευαισθησία για δουλειά. Τώρα για ελάττωμα δεν ξέρω αν είναι, αλλά ενοχλούμαι πολύ από την κακή συμπεριφορά. Πολύ όμως. Αισθάνομαι ότι τώρα που στο λέω υπάρχουν αποδέκτες.  Ανθρώπους που μου έχουν φερθεί άσχημα.

-Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί στους άλλους;

Η διάψευση γενικώς.

-Στο έργο συνομιλείτε με το φάντασμα της γυναίκας σας, που σας έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη. Στη ζωή σας υπάρχει κάποιο πρόσωπο που δεν ξεχάσατε ποτέ και συνομιλείτε μαζί του;

Ναι, είναι η μητέρα μου. Δεν χάθηκε ποτέ από μπροστά μου, από τη μνήμη μου, απ’ τη σκέψη μου. Μπορώ να πω ότι είναι πάντα η ‘’καταφυγή’’ μου.

-Και από συμπρωταγωνιστές-στριες, ποιο «αγαπημένο φάντασμα» έχει στοιχειώσει τη μνήμη σας;

Είχα την ευτυχία και την τύχη να παίξω με πολλούς ανθρώπους. Και με τον Κατράκη, και με τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, την Τζένη Καρέζη, τον Μινωτή, τη Βουγιουκλάκη... Όλους αυτούς.

-Μια λέξη για τον καθένα από αυτούς; Κάτι που να τους χαρακτηρίζει;

Όλοι τους δεν θα μπορούσαν να είναι αυτό που ήταν, αν δεν ήταν όντως ξεχωριστά πλάσματα. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Είναι η σύστασή τους που τους κάνει έτσι: Να είναι αυτοί που είναι.

-Γιατί ρωτάμε ακόμα και σήμερα για την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη και γινόμαστε κουραστικοί;

Γιατί έχουν τη δυνατότητα να σπάνε το φράγμα του χρόνου. Γι΄αυτό.

 

info 

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ -Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη,

Σκηνοθετεί ο Άγγελος Αντωνόπουλος

Πρωταγωνιστούν: Άγγελος Αντωνόπουλος, Άριελ Κωνσταντινίδη, Στέλιος Ψαρουδάκης

Σκηνικά/Κοστούμια: Μιχάλης Σαμπλαούρας
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα

Αγ. Μελετίου 61Α και Κεφαλληνίας 48-50, Κυψέλη

Δευτέρα, Τρίτη 21:00

Τηλ.: 210 8640414

Το σκληρό και τρυφερό έργο του Φούριο Μπορντόν, «Τα τελευταία Φεγγάρια» ανεβάζει στο θέατρο Δανδουλάκη ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ένας ηλικιωμένος καθηγητής ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του στο οποίο έμενε μέχρι τώρα. Τα εγγόνια μεγαλώνουν, δεν υπάρχει χώρος πια γι΄αυτόν. Προορισμός, ένας οίκος ευγηρίας. Στον τελικό απολογισμό ο ήρωας άλλοτε ειρωνικός άλλοτε πικραμένος και άλλοτε στοργικός μοιράζεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά του με το φάντασμα της γυναίκας του που έχει πεθάνει εδώ και πολά χρόνια. 

Τα τελευταία φεγγάρια είναι ένα αριστούγρημα που  ανακηρύχθηκε «Θεατρικό κείμενο της χρονιάς» στην Ιταλία το 1993 που αποτέλεσε το «ρέκβιεμ» του Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι. Σάρωσε τα βραβεία την περίοδο 1994-5.



 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ