Φίλοι δεν υπάρχουν, όλοι θέλουν το κακό μου: Είναι αλήθεια;

26 Ιανουαρίου 2016

Ο παραμορφωτικός καθρέφτης της αίσθησης αδικίας οδηγεί σε παρανοειδή αντίληψη της ζωής. Ο άνθρωπος, προσπαθώντας να μη γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, θύμα επιθετικότητας ή υποτίμησης, ανακαλύπτει παντού εχθρούς. Νιώθει ότι κινείται διαρκώς σε εχθρικό έδαφος και έχει τις αισθήσεις του σε εγρήγορση, ώστε ο εχθρός να μην περάσει απαρατήρητος. Όλοι δυνάμει μπορεί να τον αδικήσουν. Όταν ο άλλος μιλήσει, αυτός έχει θυμώσει, όντας σίγουρος για τις κακές του προθέσεις.

Από τον συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Καραγιάννη 

Στην αγωνία του μήπως κάποιος τον βλάψει, έχει απομονωθεί στον εαυτό του. Όλοι είναι ύποπτοι. Αναζητά την ευκαιρία για να επαναλάβει την διαπίστωσή του: «Φίλοι δεν υπάρχουν! Αυτοί που μου κάνουν τον φίλο, είναι οι πιο επικίνδυνοι!». Γελά με υπεροψία. όταν κάποιος προσπαθεί να τον πείσει για το αντίθετο. Υποφέρει από την απομόνωσή του αλλά του είναι γνώριμη και του προσφέρει μια περίεργη ασφάλεια. Τα παραμορφωτικά γυαλιά τον κάνουν να διακρίνει στους άλλους αρνητικές διαθέσεις που δεν έχουν. Απαιτεί διαρκώς διευκρινίσεις και αποδείξεις που καθιστούν την συνύπαρξη αφόρητη. Επομένως επιβεβαιώνεται. Ο άλλος, προσπαθώντας να αποφύγει την ανάκριση, θα κρύψει κάποιες ενέργειές του ή θα πει ψέματα. Και αυτός που έχει εκπαιδευτεί να ανιχνεύει την παραμικρή αντίφαση, θα το καταλάβει και θα θριαμβεύσει στην αποκάλυψη της απάτης.

Η στάση αυτή έχει προέλθει από την απουσία σταθερής τρυφερής και φερέγγυας σχέσης στα πρώτα χρόνια της ζωής. Είναι τότε που ο γονιός, μπλεγμένος στα δικά του προβλήματα ζωής, έχει μια αμφιθυμική στάση απέναντι στο παιδί του. Κάποιες φορές μπορεί να το πλησιάζει τρυφερά και ταυτόχρονα να του δείχνει ότι του είναι βάρος. Να το καλεί κοντά του και ταυτόχρονα να το διώχνει με υποτιμητικές παρατηρήσεις ή με γκριμάτσες που δηλώνουν κούραση, ειρωνεία ή αποστροφή.

Η συμπεριφορά αυτή των σημαντικών του προσώπων τον κάνει δύσπιστο απέναντι στην όποια κίνηση πλησιάσματος θα δεχθεί, θέτει φραγμούς και δοκιμασιές για όποιον θελήσει να τον πλησιάσει.

Την ίδια στιγμή που εύχεται να υπάρξει κάποιος που θα τον αγαπά, την ίδια στιγμή καταστρέφει την δυνατότητα σχέσης και οδηγεί στο να συμβει αυτό που απεύχεται. Μοιάζει, δηλαδή, με τα μικρά παιδιά που, προσπαθώντας να έλθουν σε επαφή με τα ζώα. τα κακομεταχειρίζονται και με έκπληξη τα βλέπουν να πεθαίνουν.

Η ερμηνεία για την κατανόηση της στάσης αυτής είναι εύκολη, αλλά η θεραπεία είναι πολύ δύσκολη και απαιτητική. Απαιτεί την επίτευξη σχέσης με κάποιον που δεν πιστεύει στις σχέσεις. Απαιτεί θεραπευτικό αίτημα από κάποιον που αισθάνεται ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα. Απαιτεί εμπιστοσύνη από κάποιον που το πρόβλημά του είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης. Απαιτεί εγγύτητα από κάποιον που καταγράφει την εγγύτητα ως απειλή. Επομένως ακυρώνει την όποια δυνατότητα θεραπευτικής παρέμβασης προτού να ξεκινήσει.

Τελικά βέβαια οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουν τέτοιου είδους σχέσεις και απομακρύνονται εγκαταλείποντάς τον στην ηδονή της απομόνωσης του.

Είναι τραγικό να βλέπεις κάποιον που, ενω το βασικό ψυχικό του αίτημα είναι να έχει μια σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης, τελικά οδηγεί τα πράγματα κατά τέτοιο τρόπο που εμποδίζει και απαγορεύει να ζήσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ