Πώς δημιουργούμε κόμπλεξ στα παιδιά χωρίς να το θέλουμε

28 Ιανουαρίου 2016
Την Karen Koenig την εκτιμώ πολύ για τον τρόπο που προσεγγίζει θέματα διατροφής και αυτοεικόνας. Μεταφράζω ένα άρθρο της σχετικά με το αίσθημα της ντροπής για το σώμα που βρήκα να είναι αρκετά εύστοχο. Ουσιαστικά εξηγείται (χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα τον εθισμό από το αλκοόλ) ότι τα συναισθήματα ντροπής που νιώθουμε για διάφορες συμπεριφορές ή χαρακτηριστικά μας μπορεί να προέρχονται από τους γονείς μας και όχι από εμάς. Ότι είναι σημαντικό να ξεμάθουμε λανθασμένα διδάγματα σχετικά με τον εαυτό και τη συμπεριφορά μας και να εντοπίσουμε τις αιτίες της ντροπής μας σχετικά με κάποιες συμπεριφορές. Προσωπικά πιστεύω ότι ακόμα και αν υπάρχουν τέτοια μαθημένα ερεθίσματα από την οικογένεια, είναι δύσκολο να τα αποτάξει κανείς, καθώς αυτά τα μηνύματα συνήθως ενισχύονται πολύ από την κοινωνία (π.χ. ότι είναι ντροπή να έχει κάποιος περιττά κιλά).  Ωστόσο, η αναδρομή στα γονεϊκά πρότυπα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα αναγνώρισης της προέλευσης των αντιλήψεων που κουβαλάμε για το βάρος, τη διατροφή, το σώμα μας. Η απελευθέρωση από αυτή τη βαθιά ριζωμένη αίσθηση ντροπής που "επισυνάπτεται" σε ό,τι αφορά την κατανάλωση φαγητού και το μη τέλειο σώμα όμως είναι μια δύσκολη υπόθεση με πολυπαραγοντικές και βαθιές ρίζες που χρειάζονται χρόνο στην ανίχνευση και την εξουδετέρωσή τους.
 
Aποό την εκπαιδευτική συμβουλευτική ψυχολόγο Δρ Καλλιόπη Εμμανουηλίδου 
 
Απελευθέρωση από την παιδική ντροπή

Αν υπομείνατε κακοποίηση, παραμέληση ή τραύμα στην παιδική σας ηλικία, μπορεί ακόμα να κουβαλάτε συναισθήματα ντροπής τα οποία σας παρεμποδίζουν από το να νιώσετε ολοκληρωμένοι και συναισθηματικά υγιείς ως ενήλικες. Η ντροπή λειτουργεί διορθώνοντας την τρέχουσα κακή συμπεριφορά, αλλά όταν τη νιώθετε τώρα, επειδή κάποια κακά πράγματα σας συνέβησαν όταν ήσασταν παιδί, αποτελεί ένα βάρος που είναι καιρός να ξεφορτωθείτε.
Πολλοί άνθρωποι με διατροφικά προβλήματα μεγάλωσαν σε οικογένεις στις οποίες υπήρχε αρκετή ντροπή. Φυσικά, όταν είμαστε παιδιά, δεν σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα. Απλώς υποθέταμε ότι όλες οι οικογένειες έτσι ήταν και ότι οι γονείς μας ξέρανε τι έκαναν-ό,τι έκαναν ό,τι καλύτερο για εμάς στην ανατροφή που μας έδιναν. Τελικά, δεν ήξεραν πάντα. Επειδή είναι άνθρωποι, οι γονείς πολλές φορές δεν καταλάβαιναν ότι πολλές από τις πρακτικές ανατροφής που χρησιμοποιούσαν ήταν όχι μόνο μη βοηθητικές αλλά και επικίνδυνα λανθασμένες και εξαιρετικά επιζήμιες για εμάς.
 
Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι με διατροφικά προβλήματα προέρχονται από γονείς που είχαν εμμονές με τη διατροφή και με το βάρος και υποσυνείδητα πέρασαν αυτήν την ντροπή τους στα παιδιά τους. Αν η μαμά σας τρομοκρατούνταν όταν έπαιρνε ένα κιλό και έκανε το φυσιολογικό φαγητό να μοιάζει με υπερβολικό, ή αν ο πατέρας σας ήταν εθισμένος στην άσκηση, για να μένει λεπτός, μπορεί να μην το συνειδητοποιήσατε ότι οι πράξεις τους βασίζονταν στην ντροπή τους.
 
Αυτό το είδος ακραίας συμπεριφοράς προέρχεται από το φόβο του πάχους και την πεποίθηση ότι είναι κάτι για το οποίο πρέπει να νιώθει κανείς ντροπή. Επιπλέον, αν οι γονείς σας έλεγαν πράγματα για να σας κάνουν να ντραπείτε για την διατροφή και το σώμα σας, μετέφεραν τη δική τους ντροπή πάνω σας. Έπαιρναν αυτό για το οποίο οι ίδιοι ντρέπονταν, π.χ. το βάρος του σώματος, και σας έκαναν να πιστεύετε ότι είναι λανθασμένο. Αλλά δεν είναι λανθασμένο και τώρα είναι η ώρα να αναγνωρίσετε αυτήν την αλήθεια.
 
Σκεφτείτε πού μάθατε αυτά για τα οποία τώρα ντρεπόσαστε, ειδικά πώς περάστηκαν αυτά σε εσάς από τους γονείς σας. Αν σας κατηγόρησαν για ατοπήματά τους ή αν σας "πάσαραν" τους φόβους τους, μπορεί να κουβαλάτε απλώς την ντροπή τους. Ξεχωρίστε τα "δικά τους" από τα "δικά σας". Σιγουρευτείτε πως αυτά για τα οποία ντρέπεστε σήμερα προέρχονται από τις δικές σας πράξεις, όχι κανενός άλλου. Αν δεν είναι δικά σας, αφήστε τα. Θα νιώσετε καλύτερα και ελαφρύτεροι.
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Φράντς Κάφκα
Η Σκέψη της ημέρας
9:10 Φράντς Κάφκα