Πότε ο άνδρας ψάχνει για ερωμένη;

18 Φεβρουαρίου 2013


Πόσο καλά γνωρίζουμε τον άνθρωπο με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας; Πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τις πραγματικές ανάγκες του συντρόφου μας;  Μπορεί η απόσταση στο ζευγάρι να οδηγήσει σε μια εξωσυζυγική σχέση;


Ο ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής Alberto Eiguer μας εξιστορεί την ιστορία ενός ζευγαριού που ζήτησε τη συμβουλευτική του θεραπεία.  



Η εξωσυζυγική σχέση του Ομήρου. 


«Πριν από καιρό,ένα ζευγάρι γύρω στα σαράντα ήρθε να με δει. Ο Όμηρος, οικονομικός διευθυντής, είχε πρόσφατα παραδεχτεί ότι είχε εξωσυζυγική σχέση με μία χωρισμένη γυναίκα, μητέρα αρκετών παιδιών. Σκεφτόταν να αφήσει την σύζυγό του Παυλίνα, αλλά ακόμη δεν είχε αποφασίσει. Η Παυλίνα ήταν απελπισμένη και ήθελε να αποφύγει τον χωρισμό. Ο Όμηρος υποστήριζε πως δεν ήταν  καθόλου ικανοποιημένος από την Παυλίνα και πως δεν μπορούσε να την κάνει να αλλάξει παρά τις χρόνιες προσπάθειές του. Εκείνη δεν άκουγε, ούτε όταν της ζητούσε πράγματα, ούτε όταν της μιλούσε για τις δυσκολίες του. Η Παυλίνα από την πλευρά της υποστήριζε πως ο Όμηρος  της ζητούσε συνεχώς να κάνουν έρωτα, ήταν πανταχού παρών ,«ήξερε τα πάντα» και  «έχωνε την μύτη του παντού».


Η Παυλίνα και ο Όμηρος είχαν γνωριστεί στο Λύκειο. Εκείνος την αγαπούσε ήδη από τότε, ενώ εκείνη ένιωθε κάποια πράγματα γι’ αυτόν, αλλά ποτέ δεν έβγαιναν μαζί. Όταν έφτασαν στα 30 τους συναντήθηκαν ξανά και τότε ανακάλυψε το αληθινό της πάθος για τον Όμηρο. Πλέον τον αγαπούσε, αλλά δεν ήταν πια ερωτευμένη μαζί του και ένιωθε άσχημα που η αγάπη της έσβησε με το χρόνο. Όταν για μερικά χρόνια, η Παυλίνα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την υγεία και τη δουλειά της και ο  Όμηρος ήταν πάντοτε εκεί, δίπλα της, να την υποστηρίζει». Όταν ο Όμηρος αποκάλυψε στην Παυλίνα την ύπαρξη της ερωμένης του, η συμπεριφορά της είχε αλλάξει εντελώς: ήταν πιο τρυφερή, πιο συζητήσιμη, πιο χαμογελαστή: «Οπότε, μπορεί να τα καταφέρει! Γιατί δεν μπορεί να είναι έτσι συνέχεια;», αναρωτιόταν ο Όμηρος.


Η ανάγκη του άνδρα για επιβεβαίωση. 


Μετά από λίγες  εβδομάδες θεραπείας, η ανάλυση εστιάζει στο ότι εκείνος θέλει να «εκπαιδεύσει» την Παυλίνα και είναι απαιτητικός προς εκείνη γιατί νιώθει μόνος και πληγωμένος από την απόσταση που εκείνη έχει φτιάξει ανάμεσά τους και η οποία του δημιουργεί ένα ισχυρό αίσθημα εγκατάλειψης. Συνειδητοποιεί τώρα πόσο σημαντικό είναι για εκείνον το βρίσκει γοητευτικό και αν τον θαυμάζει ακόμα. Όσο περισσότερο τον αποφεύγει δείχνοντάς του ότι έχει χάσει αυτό το πλεονέκτημα, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη να νιώσει πως τον εκτιμά. Η Παυλίνα περισσότερο εκνευρίζεται με την υπερβολική του τρυφερότητα,  παρά το απολαμβάνει.


Η Παυλίνα ένιωθε πώς ο άντρας της δεν μπορούσε να την κατανοήσει. 


Προς έκπληξη μου, μετά από τρεις μήνες θεραπείας, ο Όμηρος εγκαταλείπει την ερωμένη του. Παράλληλα, η Παυλίνα θυμάται τις δυσκολίες που είχε στην εγκυμοσύνη, είχε έρθει αντιμέτωπη με αποβολές παιδιών. Γίνεται πολύ συναισθηματική όταν θυμάται πως ο Όμηρος ήταν γεμάτος κατανόηση και την πρόσεχε, εκτός από την τρίτη φορά που αποφάσισε πως δεν θέλει παιδί μαζί της. Αυτό την είχε επηρεάσει πολύ. Το να χάνεις ένα παιδί είναι πόνος για μία γυναίκα. Το ερώτημα είναι: ο Όμηρος  δεν μπορούσε ή δεν ήξερε πώς να βάλει τον εαυτό του στη θέση της; Εκείνος παραδέχεται πως  δεν νιώθει άνετα ούτε με το σώμα του και κυρίως ούτε με της γυναίκας του.


Παρατηρούμε πως η κρίση στο γάμο τους πυροδοτήθηκε  από την αποκάλυψη ότι ο Όμηρος έχει εξωσυζυγική σχέση. Αισθανόταν ευτυχισμένος γιατί μπορούσε να δείξει στην Παυλίνα ότι ήταν ικανός να γοητεύσει μία άλλη γυναίκα. Το ότι εκείνη είχε αρκετά παιδιά σίγουρα έπαιξε έναν ρόλο σε αυτό. Συγχρόνως, όμως, ντρεπόταν να διαλύσει την μοναδική και σπάνια γι’ αυτόν αγάπη του με την Παυλίνα. Θεωρούσε πως η εξωσυζυγική του σχέση ήταν ένας τρόπος να πει στην Παυλίνα πως έκανε λάθος που ήταν μαζί του τόσο ψυχρή. Όλη τους η ενέργεια καταναλώνονταν με το να προσπαθούν να συνθλίψουν τα επιχειρήματα και την προσωπικότητα του άλλου. Η θεραπεία τους έδωσε την ευκαιρία να αναγνωρίσουν και να αποδεχτούν αυτή την βιαιότητα.


Αυτό το ζευγάρι στοιχειώθηκε και διώχθηκε από την παρουσία των πτωμάτων «των νεκρών παιδιών», που δηλητηρίασαν τον μεταξύ τους δεσμό. Κάθε τους σύμπτωμα αντανακλούσε  το κοινό ασυνείδητο. Η Παυλίνα το εξέφραζε με την άρνησή της για σεξ και ο Όμηρος από την αντίθετη πλευρά, με την υπερδραστηριότητά του, αλλά και με την αίσθηση του ανικανοποίητου, ψάχνοντας μια άλλη γυναίκα για να βρει την χαμένη του νιότη και χαρά. Αυτό θα μπορούσε να επιβεβαιώσει πως η σύγκρουση έγινε πιο οξεία εξαιτίας του αινίγματος του άλλου φύλου, υπήρχε ένας αμοιβαίος φραγμός στο πόσο γνώριζαν ο ένας τον άλλο. Όταν αναφέρθηκαν οι αποβολές αγγίξαμε το πραγματικό πρόβλημα του ζευγαριού: οι δύο σύζυγοι ήθελαν να αγνοήσουν το σώμα του συντρόφου τους, αλλά και τον ευνουχισμό του.


Τι κάνουμε, λοιπόν, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το άγνωστο του άλλου;


Το να γνωρίσουν δύο άνθρωποι καλά ο ένας τον άλλο το να κατανοήσει ο ένας τις ανάγκες του άλλου συμβαίνει όταν κατανοήσουν το πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις ότι αξίζουν από κοινού μια καλή ζωή, μια σχέση που να τους δίνει ευεξία. Γνωρίζοντας καλύτερα ο ένας τον άλλο αναγνωρίζοντας τις ανάγκες του συντρόφου ο Όμηρος και η Παυλίνα ξεπέρασαν τα προβλήματά τους και  κατάφεραν να ζουν αρμονικά.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ