Οι γάμοι του βολέματος: Τι είναι και γιατί καταλήγουν σε αποτυχία

4 Μαρτίου 2016

Όταν οι άνθρωποι διαλέγουν βιαστικά και μη επιλεκτικά το σύζυγό τους, όπως κάνουν οι περισσότεροι άλλωστε, η όλη επι­τυχία του γάμου είναι θέμα τύχης. Οι τυχεροί καταλήγουν μ’ ένα Σύντροφο που είναι εναρμονισμένος μ’ εκείνους σε πολλά επίπεδα- κάποιος που τους ταιριάζει σαν να τον είχαν διαλέ­γει συνειδητά και επιλεκτικά. Αυτό δεν είναι αδύνατο να συμβεί. Άλλωστε κάποιοι κερδίζουν το λαχείο και περισσότερες από μία Φορές.

Κείμενο της ψυχολόγου Sam Hamburg 

Η πιο κοινή περίπτωση ενός γάμου που κινδυνεύει σε αποτυχία είναι ο γάμος του βολέματος. Οι άνθρωποι κάνουν τέτοιους γάμους, γιατί νιώθουν την πίεση να παντρευτούν: Είναι η στιγμή που θα πρέπει να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Στην καλύτερη περίπτωση, τα παιδιά τους γίνονται ένας κοινός σκοπός που τους κρατάει ενωμένους.

Αλλά, αν ο ένας σύζυγος αναζητά και σεξουαλική, συναισθηματική ή πνευματική ολοκλή­ρωση, αρχίζει να νιώθει νεκρός, και θέλει να ξεφύγει απ’ το γάμο, είτε υπάρχουν παιδιά είτε όχι. Μερικές φορές φτάνει μια εξωσυζυγική σχέση για να φύγει ο ανικανοποίητος σύζυγος. Αλλά και χωρίς αυτό να συμβεί, η επιθυμία για ανεξαρτησία και για να ξαναβρεί τον εαυτό του, είναι από μόνα τους σημαντικά κίνητρα.

Ο Χούλιο και η Κονσουέλα ταίριαζαν σε αρκετά θέματα  αλλά ο γάμος τους δεν κράτησε η σχέση τους ήταν περισσότερο συγκαταβατική. Ο Χούλιο ήταν σαράντα και η Κονσουέλα είκοσι εννιά, όταν γνωρίστηκαν. Ο Χούλιο είχε την εμπειρία πολλών δυνατών και παθιασμένων σχέσεων, και ένιωθε πια την ανάγκη ν’ αποκατασταθεί. Η Κονσουέλα ήταν κι αυτή έτοιμη να παντρευτεί. Αν και είχε μια καλή δουλειά, αυτό που πραγματικό ήθελε ήταν να γίνει μητέρα. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφη - κι αυτό ήταν που τράβηξε αρχικά τον Χούλιο. Είχε γοητευθεί απ’ αυτί που αποκαλούσε “ευγενική της αθωότητα”. Ο τρόπος που η Κονσουέλα έβλεπε τον κόσμο, φαινόταν απλός και αναζωογονητικός  για τον Χούλιο, ο οποίος είχε μια σκοτεινή και περίπλοκη εικόνα για τη ζωή. Η Κονσουέλα τον έβλεπε σαν ένα μεγαλύτερο και έμπειρο άντρα -σαν δάσκαλο και εραστή- που θα την φρόντιζε, αλλά και που θα χρειαζόταν κι εκείνος τη δική της γυναικεία φροντίδα.

Ο Χούλιο και η Κονσουέλα ήταν μαζί ένα χρόνο, όταν η εται­ρία του, του πρόσφερε μια θέση για ένα χρόνο στο Χονγκ Κονγκ. Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία, κι εκείνος ήθελε την Κονσουέλα να πά­ει μαζί του. Η Κονσουέλα συμφώνησε με την προϋπόθεση ότι θα την παντρευτεί. Αυτό τον έκανε ν αναρωτιέται. Εκτιμούσε τη θέση της -ήταν ξεκάθαρη εξ’ αρχής για την επιθυμία της να παντρευτεί- αλλά αυτός δεν ήταν σίγουρος αν το ήθελε. Παρ’ όλο που συνέχισε να βρίσκει γοητευτική την ευγενική της αθωότητα, άρχισε να τη βρίσκει εκνευριστική, ορισμένες φορές. Πολύ σημαντικό ήταν το γεγονός ότι ο Χούλιο δεν ήταν ικανοποιημένος απ’ τη σεξουαλική τους ζωή.

Στην αρχή πίστευε ότι η Κονσουέλα θ’ αρχίσει να νιώθει πιο άνετα στο σεξ καθώς θα περνούσε ο καιρός - κάτι που, όμως, δεν έγινε. Ήταν ήδη ένα χρόνο μαζί, κι εκείνος περίμενε η σεξουα­λική τους ζωή να γίνει πιο ικανοποιητική και με πάθος, όπως στις προηγούμενες εμπειρίες του μ άλλες συντρόφους. Απ’ την άλλη, ήταν πεπεισμένος ότι η Κονσουέλα θα γινόταν μια πολύ καλή μητέ­ρα και σύζυγος, και είχε φανταστεί λεπτομερώς πόσο όμορφα θα ήταν να κάνανε μαζί οικογένεια. Τελικά ο Χούλιο αποφάσισε -όπως το έθεσε ο ίδιος- να είναι “αισιόδοξος για τη σχέση τους”. Παντρεύτηκαν και μετακόμισαν στο Χονγκ Κονγκ.

Ο πρώτος χρόνος του γάμου τους ήταν πολύ καλός, ίσως επειδή βρίσκονταν στο Χονγκ Κονγκ. Αλλά μόλις γύρισαν στην πατρίδα τους, τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν τον κατήφορο. Ήταν τόσο διαφορετικοί στον τρόπο που έβλεπαν τα πράγματα, που δεν είχαν τίποτα να πουν μεταξύ τους. Και είχαν σημαντικές διαφωνίες για θέ­ματα που σχετίζονταν με τις αξίες τους, ειδικότερα για το πόσα χρή­ματα και περιουσία χρειάζονταν για να είναι ευτυχισμένοι. Αμέσως μόλις γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Χούλιο και η Κονσουέλα άρχισαν να διαφωνούν για το πόσο “καλή ζωή" πρέπει να προσφέρουν στο παιδί τους. Αποφάσισαν να χωρίσουν όταν το δεύτερο παιδί τους ήταν στον παιδικό σταθμό. Ήταν η πρώτη σοβαρή απόφαση ζωής, στην οποία, τελικά, συμφωνούσαν, μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια. Το διαζύγιό τους επισφράγισε την εχθρότητά τους, κάτι αναμενόμενο μετά απ’ όλα αυτά τα χρόνια αμοιβαίας έλλειψης αποδοχής και μνησικακίας. Τελικά η ιστορία τους είχε αίσιο τέλος. Περίπου ένα χρόνο μετά το χωρισμό τους, γνώρισαν και οι δύο κάποιον σύντροφο που ήταν στο ίδιο Μήκος Κύματος μ’ εκείνους, και με τον οποίο μπορού­σαν να έχουν τη σεξουαλική σχέση που επιθυμούσαν.

Μερικές φορές, οι άνθρωποι που είναι δυσαρεστημένοι από το μονοδιάστατο γάμο τους, δεν αποφασίζουν να χωρίσουν, κι αυτό μπορεί να έχει ιδιαίτερα άσχημες συνέπειες: Συχνά αναφέρομαι σ’ ένα μεσήλικο ζευγάρι που ήταν παντρεμένοι πάνω από είκοσι χρόνια, και ήταν δυστυχισμένοι μ’ αυτό το γάμο.

Όταν οι δύο σύντροφοι έρχονται στο γραφείο μου, δεν είναι απλά θυμωμένοι ο ένας με τον άλλο, αλλά μισούνται. Παγιδευμένοι στο μονοδιάστατο γάμο τους, ο ένας θεωρεί τον άλλο υπεύ­θυνο που στερήθηκαν τα πιο σημαντικά πράγματα -σεξουαλική και συναισθηματική συντροφικότητα- που υποτίθεται ότι ο γάμος προσφέρει. Αλλά δεν ήταν αλήθεια ότι ο ένας στερούσε από τον άλλο σκόπιμα.

Απλά ήταν τόσο διαφορετικοί που δεν μπορούσαν να προσφέρουν αυτή τη συντροφικότητα ο ένας στον άλλο.

 

Aπόσπασμα από το βιβλίο Θα κρατήσει η αγάπη μας; Ευχαριστούμε τις εκδόσεις ΘΥΜΆΡΙ για την ευγενική παραχώρηση του υλικού 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ