Όταν ο άνδρας δουλεύει πολύ: Τα παράπονα της γυναίκας

15 Μαρτίου 2016

Όταν η Δουλειά του είναι η Ζωή της

Κείμενο του συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή John Gray 

Η ιστορία ενός ζευγαριού

 

Στα μέσα Αυγούστου, κάθε χρόνο, ο Τζον αρχίζει την προπό­νηση της ομάδας του για το φθινόπωρο. Στο πρώτο τρίμηνο της σχολικής χρονιάς, περνάει περισσότερες ώρες για την προ­πόνηση της ομάδας. Γυρνώντας σπίτι, Βλέπει Βίντεο για να πα­ρατηρήσει την απόδοση της ομάδας του. Μετά απασχολείται, αρκετή ώρα, με τον αρχηγό της ομάδας, για να τον Βοηθήσει στην άλγεβρα, που κινδυνεύει να τον κόψουν.

 

Όταν τελειώσει η ποδοσφαιρική περίοδος, περνάει την εξωσχολική του ώρα παρακολουθώντας αθλητικές συναντήσεις μεταξύ των άλλων λυκείων και γυμνασίων, με σκοπό ν’ ανακα­λύψει κάποιο νέο αστέρι για την επόμενη χρονιά. Τελικά ο Τζον, στις αρχές των καλοκαιρινών διακοπών είναι επιτέλους έτοιμος να ξεκουραστεί. Όμως, μετά από δύο βδομάδες περί­που, ξεκινάει η καινούργια σαιζόν, που θ’ αρχίσει να γίνεται και πάλι ο πρωταρχικός του στόχος.

 

Το πιθανότερο είναι, έπειτα από τόση προσοχή που δίνει στη δουλειά του, η ομάδα του να κερδίζει. Το λύκειο θα είναι ενθουσιασμένο μαζί του με συνέπεια να υπογράψει ένα καινούργιο συμβόλαιο, που θα του εξασφαλίσει ένα σταθερό εισό­δημα γι’ αρκετά χρόνια.

Στο μεταξύ η Πάμελα μένει στο σπίτι ανατρέφοντας τα παι­διά και προσπαθώντας να Βοηθήσει τον Τζον και το στόχο του που είναι ν’ αποκτήσει μια νικήτρια ομάδα. Κάθε πρωί του ετοιμάζει ένα ζεστό πρωινό, ώστε να πάρει την απαραίτητη ενέργεια, κι εκείνος αφού το καταβροχθίσει, τρέχει ολοταχώς στο σχολείο.

 

Η Πάμελα ξοδεύει πολλή ώρα για να κάνει τα απαραίτητα ψώνια με προσοχή για το αγαπημένο του φαγητό και κάθε βράδυ του ετοιμάζει ζεστό γεύμα. (Συχνά ο Τζον φτά­νει καθυστερημένος για το δείπνο, αν η προπόνηση καθυστε­ρήσει περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζε). Φροντίζει, όταν εκείνος επιστρέφει σπίτι, τα παιδιά να είναι φρόνιμα, για να μπορέσει ν’ απολαύσει λίγη ηρεμία κι ησυχία και προσέχει να συζητάει τα προβλήματα της οικογένειας όταν η δουλειά του Τζον πη­γαίνει καλά.

 

Επίσης φροντίζει να είναι πάντα πλυμένα και σιδερωμένα τα ρούχα του Τζον, προσπαθώντας να βγάλει όσο γίνεται τους λεκέδες που έχουν από το χορτάρι. Τον ακούει όταν της διη­γείται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με τους διάφορους παίκτες και συχνά τον βοηθάει να καταλάβει πώς να πλησιάσει ένα δύστροπο μέλος της ομάδας. Παρακολουθεί όλα τα παιχνί­δια. Παρεμπιπτόντως αναφέρω ότι αυτή είναι η μοναδική στιγμή που πάνε κάπου μαζί.

 

Πώς Συμβάλλουν και οι Δύο στο Πρόβλημα

 

Όπως ασφαλώς υποψιάζεστε, δεν θ’ αργήσει να ξεσπάσει σύ­γκρουση ανάμεσα στο Τζον και την Πάμελα. Με την πρώτη μα­τιά μοιάζει να έχει «λάθος» ο Τζον σ’ αυτή την υπόθεση. Στην πραγματικότητα, όμως, κι οι δυο τους κάνουν αυτό που οι αντί­στοιχες ενέργειες τους κατευθύνουν να κάνουν. Ο Τζον δεν δείχνει κατανόηση για το πρόβλημα και η Πάμελα δεν έχει ιδέα ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζει το πρόβλημα το κάνει χει­ρότερο.

 

Σιγά σιγά η Πάμελα χάνει την επαφή με τον εαυτό της και τις ανάγκες της και θυμώνει με τον Τζον που δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτές και δεν τις λαμβάνει υπόψη του. Ο Τζον είναι τόσο απασχολημένος με το στόχο του -να κερδίζει η ομάδα του στους ποδοσφαιρικούς αγώνες- που στην αρχή δεν αντιλαμβά­νεται την ύπαρξη προβλήματος. Κι όταν το αντιληφθεί, δεν μπορεί να το καταλάβει. Ούτε που υποψιάζεται ότι η Πάμελα έχει ανάγκες που δεν ικανοποιούνται - ίσως γιατί αυτή δεν του εξήγησε ποτέ ποιες είναι αυτές οι ανάγκες της. Εκείνη νομίζει ότι τις έχει εκφράσει, δυστυχώς όμως το έκανε με τέτοιον τρό­πο ώστε ο Τζον ούτε που τις άκουσε.

 

Όταν ο Τζον ξεκινάει την καινούργια χρονιά, η Πάμελα προσπαθεί να δείχνει τρυφερή και γεμάτη παραδοχή. Έπειτα από λίγο καιρό, όταν εκείνος δεν φαίνεται ν’ αντιλαμβάνεται ή να εκτιμά τις θυσίες της, η Πάμελα αρχίζει να του κρατάει κα­κία. Αρχίζει να παραπονιέται για όλα τα πράγματα που αφο­ρούν το σπίτι και τα οποία ο Τζον δεν κάνει. Άλλες φορές της λέει ότι δεν θα ’πρεπε να παραπονιέται, άλλες πάλι της υπό­σχεται να κάνει διάφορα πράγματα τα οποία τελικά ξεχνάει. Μερικές φορές του προτείνει τρόπους για το πώς θα μπορούσε να περνάει περισσότερη ώρα με τα παιδιά, Εκείνος κουνάει αφηρημένα το κεφάλι του ή κάνει ένα σχόλιο ότι όλα είναι εντάξει.

 

Η Πάμελα, όταν ο Τζον δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της, νιώθει ότι δεν την αγαπάει.

 

Η πρώτη αντίδρασή της είναι να προσπαθήσει περισσότερο να ικανοποιήσει τις ανάγκες του. Εκείνος όμως μετά βίας το παίρνει είδηση, γιατί δεν είναι στη φύση του να παρατηρεί οτιδήποτε δεν είναι σχετικό με το στό­χο του.

 

Στο τέλος η Πάμελα δεν αντέχει άλλο και ξεσπάει, λέγο­ντας στον Τζον ότι αισθάνεται πως κανείς δεν την αγαπάει. Εκείνος, μπαίνοντας στην άμυνα, της υπενθυμίζει πόσο σκληρά δουλεύει για να συντηρήσει την οικογένειά του. Αν εκείνη τό­τε το παρατραβήξει, ο Τζον αδιαφορεί τελείως για τα συναισθήματά της, λέγοντας ότι η αντίδρασή της είναι υπερβολική κι ότι είναι παράλογη

 

Η Πάμελα δεν αντιλαμβάνεται ότι στην προσπάθειά της να αγα­πάει, να δέχεται και να στηρίζει τον Τζον, απλά συγκροτεί τα αρνητικά της συναισθήματα, το θυμό, την αποτυχία, τη λύπη, τη ματαίωση, το φόβο και την ανησυχία. Όλα αυτά τα συναι­σθήματα μεγαλώνουν μέσα της μέχρις ότου τελικά τα εξωτερικεύσει με μια απορριπτική συμπεριφορά, που δηλώνει: «Εγώ κάνω τόσα πολλά για σένα κι εσύ δεν μου ανταποδίδεις τίπο­τα. Σ’ αγαπώ, εσύ όμως δεν μ’ αγαπάς».

 

Κανένας δεν έμαθε στην Πάμελα πώς να μοιράζεται τα αρ­νητικά της συναισθήματα με μια συμπαθητική συμπεριφορά. Ταλαντεύεται πίσω μπρος ανάμεσα σε ακραίες καταστάσεις: εί­τε να καταπνίγει τα αρνητικά της συναισθήματα για να φαίνε­ται αξιαγάπητη, είτε να γίνεται αντιπαθητική (μνησίκακη) και να εκφράζει τα αρνητικά της συναισθήματα.

 

Καμιά απ’ αυτές τις συνταγές δεν φέρνει αποτέλεσμα. Αν ο Τζον πρόκειται ν’ ανταποκριθεί στις ανάγκες και στα προβλήματά της, χρειάζεται ν’ ακούσει την αλήθεια για το πώς αισθά­νεται εκείνη. Αν η συμπεριφορά της είναι απωθητική, μνησίκα­κη, χωρίς παραδοχή ή χωρίς εμπιστοσύνη, εκείνος δεν θα μπο­ρέσει να αφομοιώσει αυτά που του λέει. Αν πάλι προσποιείται την τρυφερή, την ευτυχισμένη κι ότι έχει παραδοχή, ούτε κι αυτό θα έχει αποτέλεσμα, γιατί εκείνος θα βγάλει το συμπέρα­σμα ότι όλα είναι μια χαρά και θα συνεχίσει να είναι συγκε­ντρωμένος στη δουλειά του.

 

Η Πάμελα χρειάζεται να εξασκηθεί στο να μοιράζεται τα αρνητικά της συναισθήματα προτού αυτά πολλαπλασιαστούν. Κι ο Τζον χρειάζεται να εξασκηθεί στο ν’ ακούει τα συναισθήματά της. Όταν η λεκτική επικοινωνία δεν έχει αποτέλεσμα, το επό­μενο βήμα είναι να προσπαθήσει κανείς να γράψει. Ο καλύτε­ρος τρόπος για να μάθετε να μοιράζεστε τα αρνητικά σας συ­ναισθήματα με αγάπη είναι πρώτα να τα γράφετε και μετά να τα διαβάζετε στο σύντροφό σας. Αν αποτύχει και η τεχνικά του γραψίματος, τότε μια άλλη εναλλακτική λύση είναι να ζητήσετε βοήθεια από ένα σύμβουλο.

 

Αν ο Τζον δεν αρχίσει να βρίσκει χρόνο για ν’ ακούει και να στηρίζει την Πάμελα, κι αν η Πάμελα δεν μάθει να μοιράζε­ται τα συναισθήματα και τις ανάγκες της χωρίς μνησικακία, τό­τε είναι αναπόφευκτο ότι η Πάμελα θα συνεχίσει ν’ αντιμετω­πίζει την αντίσταση του Τζον.

 

Με Ποιον Τρόπο Μπορεί ν’ Αλλάξει η Πάμελα

 

Η Πάμελα θα συνεχίσει να νιώθει ότι δεν την αγαπούν όσο δεν αναγνωρίζει την προσωπική της ευθύνη στο να μοιράζεται τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες της. Είναι όμως σχεδόν αδύνατο για κείνη να δεχτεί αυτή την υπευθυνότητα, εκτός κι αν πρώτα συνειδητοποιήσει ότι η επικεντρωμένη οπτι­κή του άντρα της τον κάνει να συμπεριφέρεται διαφορετικά απ’ ό,τι μια γυναίκα.

 

Επειδή η πλατιά αντίληψή της την ωθεί να μην παραβλέ­πει τις ανάγκες των προσώπων που αγαπάει, η Πάμελα δεν κα­τανοεί πώς μπορεί ο Τζον να την ξεχνάει, αν πραγματικά την αγαπάει. Η προσωπική της εμπειρία, όταν αγαπάει κάποιον, εί­ναι ν’ αφοσιώνεται και να ικανοποιεί τις ανάγκες του. Όταν αυ­τός δεν ανταποκρίνεται, εκείνη κακώς βγάζει το συμπέρασμα ότι δεν την αγαπάει.

 

Όταν η Πάμελα νιώθει πως δεν την αγαπούν, το αντανα­κλαστικό της είναι να κάνει κάτι παραπάνω για ν’ αξίζει αγά­πη, αντί να μοιραστεί τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες της. Προσπαθεί να γίνει πιο άξια να την αγαπούν δί­νοντας περισσότερα και καταπνίγοντας τα αρνητικά της συναι­σθήματα. Δεν είναι κακό το να δίνει περισσότερα στον Τζον. Πάντα είναι καλό το να δίνει κανείς. Το πρόβλημα της Πάμελα είναι ότι δεν είναι καλή στο να παίρνει. Όσο περισσότερο δίνει χωρίς να παίρνει, τόσο περισσότερο μη δεκτική γίνεται.

Aπόσπασμα αποό το βιβλίο Άνδρες και Γυναίκες, διαφορές και ομοιότητες. Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Θυμάρι για την ευγενι9κή παραχώρηση του υλικού

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ