Ουώλτ Ντίσνεϋ

31 Μαρτίου 2016

Ο Γουώλτερ Έλιας Ντίσνεϋ (Walter Elias "Walt" Disney5 Δεκεμβρίου 1901 - 15 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Αμερικανόςεπιχειρηματίας, σκιτσογράφος και παραγωγός ταινιών, που σφράγισε, ανέτρεψε και συνέβαλε στην εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης.

Ο Ουώλτ Ντίσνεϋ ήταν γιος της Φλώρα και του Έλιας Ντίσνεϋ, έχοντας τρεις αδελφούς και μια αδελφή. Ο δημιουργός του Μίκυ Μάους, του Ντόναλντ Ντακ και μιας στρατιάς ακόμη ηρώων ήταν άνθρωπος τολμηρός, ισχυρός και πρωτοπόρος. Δεκατεσσάρων χρόνων άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική στο Ινστιτούτο Τέχνης του Κάνσας Σίτυ (Μιζούρι) και σε ηλικία 20 ετών άρχισε να εργάζεται σε ένα καλλιτεχνικό στούντιο στην ίδια πόλη[1].

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως επιτυχημένος παραμυθάς και δημιουργός ταινιών κινουμένων σχεδίων. Ως συνιδρυτής αρχικά της Walt Disney Productions (ο άλλος ιδρυτής ήταν ο αδελφός του, Ρόι Ντίσνεϋ) και μέχρι σήμερα κολοσσού Walt Disney Company έχει γίνει ένας από τους πιο διάσημους παραγωγούς στην ιστορία τουκινηματογράφου. Η τεχνική και τα πρόσωπα μεταβάλλονταν σταδιακά. Από τον Όσβαλντ τον κούνελο και τις βουβές σειρές στον Μίκυ Μάους.

"Έπρεπε ο Μίκι να είναι απλός στον σχεδιασμό του", είπε κάποτε ο Ντίσνεϋ εξηγώντας τον τρόπο προσέγγισης: "Τα αυτιά του ήταν στρογγυλά, ο κορμός του είχε το σχήμα αχλαδιού και τα πόδια του κατέληγαν σε δύο μεγάλες πατούσες, όπως ενός παιδιού που χρησιμοποιεί τα παπούτσια του πατέρα του. Δεν θέλαμε να του δώσουμε χέρια ποντικού, γιατί έπρεπε να θυμίζει άνθρωπο. Έτσι του φορέσαμε γάντια και του αφαιρέσαμε ένα δάκτυλο, γιατί τα πέντε έμοιαζαν υπερβολικά σε ένα τόσο μικρό σώμα".

Όσο για τη φωνή του χρειάστηκαν πολλές δοκιμές για να καταλήξουν στην καλύτερη λύση: στον ίδιο τον Ντίσνεϋ. Έτσι ο Μίκυ απέκτησε μία ισχνή, ένρινη φωνή. Το Στίμποουτ Ουίλι (Steamboat Willie, 1928), μία παρωδία του Απόφοιτος Κολλεγίου (Steamboat Bill Jr., 1928) με τον Μπάστερ Κίτον, ήταν η πρώτη ομιλούσα παραγωγή. "Ο Μίκυ ήταν ο Ουώλτ και ο Ουώλτ ήταν ο Μίκυ", υποστήριζαν οι συνεργάτες του. Η πρώτη αυτή ταινία, διάρκειας 7½ λεπτών, πρωτοπαρουσιάστηκε στο Κόλονι Θίατερ της Νέας Υόρκης στις 18 Νοεμβρίου του 1928[2]. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Σε λίγες εβδομάδες ο Μίκυ Μάους ήταν διάσημος στην Αμερική και τρία χρόνια αργότερα ήταν κυρίαρχος όλου του κόσμου.

Με την ιστορική σειρά των Silly Symphonies (Τρελούτσικων Συμφωνιών) έκαναν την εμφάνισή τους και άλλοι πρωταγωνιστές του Ντίσνεϋ. Το 1934 σε ένα δεύτερο ρόλο, στην αρχή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ο Ντόναλντ[3]. Το ντεμπούτο δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό, αλλά προϊόντος του χρόνου η πάπια με τη βραχνή φωνή, τα ασυγκράτητα νεύρα, τη διαρκή ατυχία και τις απανωτές εκρήξεις, πήρε τη θέση της δίπλα στο έξυπνο και φιλοσοφημένο ποντίκι. Νέοι τύποι σχεδιάστηκαν, όλοι δημοφιλείς: η Μίννι Μάους, ο Πλούτο, ο Γκούφυ, τα τρία γουρουνάκια[4]. Όλα ανθρωπόμορφα και ρεαλιστικά, αποτέλεσμα προσεκτικής παρατήρησης και δημιουργικής φαντασίας. Παράλληλα η αρχική βιοτεχνία εξελίχθηκε σε βιομηχανία για να καθιερωθεί ως αυτοκρατορία. Το 1934 το καλλιτεχνικό και τεχνικό προσωπικό ξεπερνούσε τα 700 άτομα. Όλοι εργάζονταν εντατικά κάτω από τη σιδερένια πυγμή του Ουώλτ Ντίσνεϋ.

Εκτός από την παραγωγή ταινιών η εταιρία προώθησε και εμπορικές επιχειρήσεις (παιχνίδια, ρούχα, βιβλία κ.ο.κ.) με σήμα κατατεθέν πάντα τους περιζήτητους ήρωες. Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία, Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι(Snow White and the Seven Dwarfs, 1937), εφαρμόστηκαν νέες τεχνικές (όπως το πολυπλάνο για λήψεις με πολλαπλά επίπεδα βάθους) και δαπανήθηκαν κολοσσιαία για την εποχή ποσά (1.500.000 δολάρια, περίπου)[5]. Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και έφερε στα ταμεία εκείνης της χρονιάς (1938) 8.000.000 δολάρια, ποσό που θεωρήθηκε πρωτοφανές. Ακολούθησε ο Πινόκιο (Pinocchio, 1940) και μετά η Φαντασία (Fantasia, 1940), ένα θέαμα πρωτοποριακό, βασισμένο στην κλασική μουσική και την εικόνα, ένα ταξίδι ψυχεδελικό, που θεωρείται έως σήμερα αξεπέραστο και ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ντίσνεϋ στο χώρο του κινουμένου σχεδίου. Ο Ντάμπο (Dumbo, 1941), ο Μπάμπι (Bambi, 1942), η Σταχτοπούτα (Cinderella, 1950), η Λαίδη και ο Αλήτης (Lady and the Tramp, 1955), η Μαγεμένη Βασιλοπούλα (Sleeping Beauty, 1959), τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (One Hundred and One Dalmatians, 1961), η Μαίρη Πόππινς (Mary Poppins, 1964) ήταν μερικές από τις επιτυχίες, που η μία μετά την άλλη απέφεραν στον Ουώλτ Ντίσνεϋ 22 συνολικά Όσκαρ.

Ο Ντίσνεϋ έφερε επίσης επανάσταση στο χώρο των θεματικών πάρκων με την πρωτοποριακή του δημιουργία, την Ντίσνεϋλαντ.

Ο Ουώλτ Ντίσνεϋ έφυγε από τη ζωή στις 15 Δεκεμβρίου του 1966, σε ηλικία 65 ετών, από Καρκίνος του πνεύμονα" href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1">καρκίνο του πνεύμονα. "Θα ήθελα το όνομα Ντίσνεϋ να είναι συνώνυμο με θεάματα ποιότητας που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες", είχε δηλώσει, αφήνοντας μια άτυπη διαθήκη στους κληρονόμους του[6]. Τα λεγόμενα περί παγώματός του μέχρι να ανακαλυφθεί θεραπεία είναι αστικός μύθος.


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Φράντς Κάφκα
Η Σκέψη της ημέρας
9:10 Φράντς Κάφκα