Το δικαίωμα αυτής της γυναίκας να θέλει να ερωτευθεί

4 Απριλίου 2016
Μόδα, ρούχα, στυλ, μπότοξ: Γυναίκες και άνδρες να παλεύουν για να γίνουν όσο περισσότερο ερωτικοί μπορούν. Διεκδικούν το δικαίωμα στην ευτυχία. 

Ακόμα και αν η εμφάνισή σου δεν σε απασχολεί ιδιαίτερα ακόμα και αν δεν έχεις τάσεις ναρκισσισμού, το τρελό πανηγύρι του well being και του καλλωπισμού μπορεί ξαφνικά να σε κάνει να νιώσεις πολύ άβολα: Γιατί δεν είμαι έτσι; Και αν δεν είμαι πώς θα γίνω κάπως έτσι; Άραγε πώς με βλέπουν οι άλλοι; Και αφού είμαι όπως είμαι πώς θα βρώ γκόμενο- α; Για να καταλήξεις στο "Να γιατί είμαι μόνος-μόνη". 
 

Τρομπαρίσματα χειλιών γιατί αν τα χείλη σου είναι μικρά ποιος θα σε θελήσει, φουσκώματα βυζιών, γιατί αν είναι σα λεμόνια κανείς δε θα τα στίψει, αυξητικές πέους για να γίνεις  μεγάλο παλικάρι και άλλες ασυναρτησίες. Παράλληλα, οφείλεις να αποκτήσεις και το σχετικό attitude αν θες οι άλλοι να σε θαυμάσουν. Ο άνδρας ο σωστός καπνίζει ακριβά πούρα, πίνει συγκεκριμένα ποτά και για να μη στα πολυλογώ αφού ήδη τα ξέρεις, φέρνει σε εκείνον που ονομάζουμε Τζορτζ Κλούνει (στην καλύτερη εκδοχή). Η δε γυναίκα οφείλει να διακρίνεται για τις ενδυματολογικές της επιλογές, να ξεχωρίζει και να υιοθετεί το σωστό στυλ, να ξέρει φέτος μέχρι που φτάνει η φούστα- αν ξεπερνά το γόνατο ή όχι και να κάνει την προσευχή της στον Αlexander mcqueen κάθε βράδυ. Και οι δυο οφείλουν να κάνουν λεπτεπίλεπτες επιλογές. Να βγαίνουν στα μέρη τα καλά και να έχουν κλας και γενικά να προσπαθούν εναγωνίως να διαφέρουν πνιγμένοι στην ομοιομορφία. 

Αυτή είναι σήμερα η φροντίδα του εαυτού:

Να κοιτάς οπουδήποτε αλλού πέρα από το μέσα σου. Απαλή σαν μια κρέμα νυκτός. Αισθησιακή σαν εξώφυλλο soft πορνοπεριοδικού. Και αφού τα κάνεις όλα αυτά γιατί είσαι μόνος γιατί είσαι μόνη; Ή ας το διατυπώσουμε και διαφορετικά: Γιατί νιώθεις μόνος/η; 


Τη δεκαετία του 90 μπουχτήσαμε με συνθήματα: Θετικές λέξεις, θετικά συναισθήματα, χαρά και πάλι χαρά. Το σύμπαν έλεγαν θα στα φέρει όλα αρκεί να χαμογελάς. Αρκεί να υψώσεις άμυνες στον πόνο. Να τον κάνεις να σωπάσει. Να μην τον κοιτάς κατάματα. Να κάνεις πως δεν υπάρχει. Ακόμα και σήμερα οι διαφημιστές συνεχίζουν να μας προσφέρουν πακέτα θετικών συναισθημάτων και θετικής ενέργειας μαζί με τα προιόντα τους: αναγλητικά. Όσα και αν πήρες δε σε βοηθάνε. 
 
Σήμερα, θα σου δώσω μια καλή οδηγία για το πώς να αισθανθείς πραγματικά ωραία με τον εαυτό σου και να κάνεις τους άλλους να σε δουν ερωτικά. Πριν όμως θα σου πω μια ιστορία.
 
Ήταν Δευτέρα βράδυ όταν διάβαζα σε γυναικείο περιοδικό για τον σέξι γιατρό. Θες να γνωρισεις τον Dr. McDreamy και να βγεις ραντεβού μαζί του; Ατύχησες...τι κρίμα, έλεγε στις αναγνώστριές της η συντάκτρια. Διότι βγαίνει με τη Μiss Universe. (Τι όμορφος, τι όμορφη... Μα τόση ομορφιά μαζί! Αυτό είναι το όνειρο. Να γίνεις γκόμενα για να βρεις Τον γκόμενο. Και αντίστροφα). Πριν τη βρίσω το μάτι μου έπεσε σε ένα άρθρο ακόμη. Στο ίδιο περιοδικό υπήρχε ένα δημοσίευμα εξαιρετικά ενδιαφέρον... 


"Μερικοί άνθρωποι περιμένουν πώς και πώς ο επόμενο ραντεβού τους, τις ερωτικές ματιές στο φλερτ, αναρωτιούνται πώς θα είναι το πρώτο φιλί μαζί του... Εγώ; Εγώ περιμένω πότε θα γνωρίσω τον πρώτο μου γκόμενο. Πότε θα φιλήσω κάποιον για πρώτη φορά. Γιατί; Γιατί είμαι 34 ετών και δεν τα έχω γευτεί όλα αυτά"

Αποτέλεσμα εικόνας για Melissa Blake
 
Είναι η ιστορία της Μελίσσα. 
 
Γεννήθηκα με ένα σύνδρομο το οποίο προκαλεί συσπάσεις στα άκρα και παραμορφώσεις στο πρόσωπο. Έχω κάνει άπειρα χειρουργεία στη ζωή μου και μπορώ να πω ότι έχω περάσει περισσότερο καιρό ξαπλωμένη στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου παρά μιλώντας και διασκεδάζοντας με συνομίληκά μου αγόρια στο σχολείο, σε χορούς ή κουτσομπολεύοντας και λέγοντας για γκομενικά με τα άλλα κορίτσια. Mεγάλωσα πριν την έκρηξη των social media, τότε δεν πόσταραν τις σχέσεις τους, τα φιλιά τους και τους χωρισμούς τους... Τότε δεν μπορούσα να κλείσω απλά τον υπολογιστή και να ησυχάσω, οι ερωτικές τους ιστορίες εκτυλίσσονταν κυνικά μπροστά μου στο προαύλιο του σχολείου. 
 
Εκείνοι δεν εκθείαζαν τους έρωτές τους αλλά στα εφηβικά μου μάτια ήταν... σαν να έχουν έναν τεράστιο προβολέα ευτυχίας πάνω τους. Ήταν συνέχεια σαν να βρισκόμουν στην απέξω. Σαν να παρακολουθούσα ένα ντοκιμαντέρ, το ντοκιμαντέρ της ζωής στο οποίο δε μπορούσα να συμμετέχω.Θα μπορούσα άραγε κάποια στιγμή να το ζήσω και εγώ όλο αυτό; 

 
Δεν ήταν μόνο η ιδέα ότι όλοι οι συμμαθητές μου έκαναν σεξ και εγώ ένιωθα περίεργα. Το βασικό που με πείραζε ήταν ότι ερωτεύονταν! Είχα πολλές εμπειρίες στη ζωή που οι συμμαθητές μου δεν είχαν αλλά η αναπηρία μου δεν με είχε κάνει άτρωτη μπροστά στις συναισθηματικές ανάγκες τη εφηβείας που δεν έβρισκε ανταπόκριση. Δεν ήταν ότι δεν ερωτεύτηκα ποτέ... Αλλά κάθε φορά που η καρδιά μου μου έλεγε να ανοίξω το στόμα μου και να το εκφράσω η λογική ερχόταν να με σταματήσει: "Γιατί να σε βρει ελκυστική;" ήμουν πολύ ντροπαλή και έκανα συγκρίσεις με τα σώματα των άλλων κοριτσιών. Σαν παιδί δεν είχα θέμα με την αναπηρία μου όταν όμως έρχεται η εφηβεία βλέπεις τα πραγματα διαφορετικά και όχι τόσο θετικά πάντα...

 
Γιατί είμαι ακόμα 20 και δεν έχω φίλο; Έγραφα στην εφημερίδα του σχολείου τότε... Η αναπηρία  μου κάνει τα αγόρια να μη με θέλουν; Θέλω να ζήσω την αληθινή αγάπη αλλά αναρωτιέμαι αν κάποιος θελήσει ποτέ κάποια σαν εμένα.


Οι γονείς μου ποτέ δεν άφησαν αυτό το ιατρικό θέμα να επηρεάσει το ποια είμαι. Έτσι με μεγάλωσαν. Στον κόσμο πάντα φαινόμουν γενναία έτσι με αντιμετώπιζαν και οι φίλοι μου. Αλλά μέσα μου, δεν ήμουν τόσο θαραλλέα όσο έδειχνα. Η αυτοπεποίθησή μου αντικατόπτριζε το πώς ένιωθα εσωτερικά. Στα 24 μου άρχισα να γράφω σε ένα μπλογκ... Για πρώτη φορά άρχισα να είμαι περισσότερο ειλικρινής να δείχνω πιο ευάλωτη. Αναρωτιέμαι αν έγινα συγγραφέας για να κάνω τον κόσμο να με προσέξει για τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, όχι για το σώμα και την εμφάνισή μου. Γα πρώτη φορά  ένιωσα την προσωπικοτητά μου να λάμπει, σαν ένα φως από φάρο που άρχισε να με καθοδηγεί. 


Άρχισα σιγά σιγά να εκφράζω τις επιθυμίες μου, τις σκέψεις μου για τον έρωτα: μα ποιος είπε ότι μια γυναίκα που έχει μια ιδιατερότητα δεν έχει δικαίωμα να αναζητά την αγάπη; Τι είναι αυτό που την κάνει λιγότερο γυναίκα από μια άλλη; Όλοι μα όλοι θέλουμε να είμαστε ποθητοί. 


Πέρασα πολλά χρόνια εστιάζοντας στο πώς έδειχνα εμφανισιακά και έχασα τελείως την εικόνα του πώς δείχνω μέσα μου. Μιλώντας για την αλήθεια μου με έκανε να την νιώσω: Άρχισα να νιώθω σέξυ όταν αναγώρισα όλα εκείνα τα καλά που είχα κρυμμένα μέσα μου: Έίμαι ευγενική έξυπνη, αξιαγαπητη. Άρχισα να χαμογελάω και πάλι. Η ιστορία μου μπορεί να ειναι διαφορετική αλλά έχει αρχίσει να μου αρέσει πια η ζωή" 

Και κάπου εδώ τελειώνει η διήγηση. H ιστορία αυτή διαφέρει πολύ από τα παραμύθια που ζούμε καθημερινά. Δε προσφέρεται για να ξεστομίσει κανείς την ηλίθια φράση: "Είδες τι συμβαίνει στον κόσμο, καλά είμαστε εμείς". Και βέβαια δεν τελειώνει με τη φράση "Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα". Γιατί δεν είμαστε καλά. Γιατί οι φόβοι της Μελίσσα είναι οι φόβοι που όλοι έχουμε μέσα μας. Η μοναξιά της είναι η μοναξιά που μας αγγίζει όλους μας. Είτε είσαι όμορφος είτε πολύ όμορφος είτε όχι. Είτε είσαι ωραία είτε είσαι πολύ ωραία είτε καθόλου ωραία. Και αν αυτά σου φαίνονται υπερβολικά διάβασε για μια διαταραχή: τη δυσμορφοβία. 

 
Πρόκειται για την υπερβολική ενασχόληση εμμονή κάποιου ατόμου σε ένα φανταστικό ή ελάχιστης σημασίας μειονέκτημα στην εμφάνισή του και αυτή η εμμονή προξενεί σημαντική συναισθηματική αναστάτωση στη ζωή του. Βέβαια, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανασφάλεια σχετικά με την εμφάνισή τους και εκφράζουν κάποια δυσαρέσκεια για ένα ή περισσότερα σημεία της. Όπως η δυσμορφοβία είναι σχετική με την επικράτηση παράλογων φόβων: οι πάσχοντες νιώθουν αποκρουστικοί, αποφεύγουν κοινωνικές συναναστροφές από το φόβο υποθετικής ταπείνωσης ή ρεζιλέματος και αφιερώνουν σημαντικά δυσανάλογο χρόνο και ενέργεια είτε παρατηρώντας τον εαυτό τους είτε προσπαθώντας να βρούνε λύσεις για τη διόρθωση του προβλήματός τους έγραφε η Δρ. Εμμανουηλίδου...Υπάρχει και αυτό. 

Όχι, δεν πάσχουμε όλοι από δυσμορφοβία. Και δεν είμαι βέβαιος ότι η δυσμορφοβία είναι αποτέλεσμα των προτύπων, της βιομηχανίας ομορφιάς και του χαρωπού lifestyle. Κοιτώντας όμως την αγωνία πολλών ανθρώπων γύρω μου καταλήγω στο ότι ζούμε μια μεγάλη μορφή ρατσισμού: Στερούμε και στερούμαστε και εμείς, το δικαίωμα στον ερωτισμό, στη διεκδίκηση της ευτυχίας. Η ευτυχία λένε (κάποιοι) δεν κερδίζεται μόνο με τη χαρά. Ξέρει να ανακαλύπτει την ομορφιά στη δυσκολία. Και έπειτα, όλα γίνονται πολύ εύκολα. 
 
 


Γιώργος Koλέτσος 

 
 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ