Αλεξάνδρα Αϊδίνη: Από την Ιταλία στις εξαιρετικές ερμηνείες και στο βραβείο Μελίνα Μερκούρη

6 Απριλίου 2016

H Αλεξάνδρα Αϊδίνη είναι η δεύτερη νικήτρια του βραβείου της «Μελίνας Μερκούρη» για το ρόλο της στην παράσταση «Μεγάλη Χίμαιρα». Και διόλου άδικα, μιας και η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και όλοι συμφώνησαν ότι ο ρόλος της Γαλλίδας Μαρίνας Μπαρέ της ταίριαζε γάντι. Ήθελε όμως πάντα να γίνει ηθοποιός; 

Γεννήθηκε στην Ιταλία το 1980, όπου και έμεινε μέχρι τα πρώτα εφτά της χρόνια. Ο μπαμπάς της, ο οποίος είναι εικαστικός, ήταν αυτός που πήρε την απόφαση να μετακομίσουν από την Ιταλία στην Ελλάδα, ενώ έπαιξε και καθοριστικό ρόλο στο δρόμο που διάλεξε αργότερα να ακολουθήσει: «Ο μπαμπάς μου έπαιξε, υποσυνείδητα, σημαντικό ρόλο στις επαγγελματικές μου επιλογές. Όταν ήμουν μικρή, ήθελα να σπουδάσω κτηνίατρος στην Ιταλία, αλλά τελικά δεν κατάφερα να μπω σε μια σειρά. Βλέπεις, επηρεάστηκα από όσα συνέβαιναν μέσα στο τρελό μου σπίτι.» συμπληρώνει σε συνέντευξη που είχε δώσει στο "Πρώτο Θέμα". «Θυμάμαι τον μπαμπά μου να ζωγραφίζει με δυνατή μουσική . Από την άλλη, η μητέρα μου είναι δημοσιογράφος και ασχολιόταν πάντα με θέματα κοινωνικού περιεχομένου. Δούλευε πολλά χρόνια στην Ελευθεροτυπία και, όταν έκλεισε, ξεκίνησε να δουλεύει ως ανταποκρίτρια για τη Rai. Τη θαυμάζω που γράφει τόσο καλά στα ελληνικά, ενώ εγώ τώρα προσπαθώ να βελτιώσω την ορθογραφία μου, καθώς πήγα σε ιταλικό σχολείο». 

Μετά το σχολείο, σπούδασε στο Εθνικό Θέατρο, όμως λόγω του πρωταγωνιστικού της ρόλου στα γυρίσματα της ταινίας του Αγγελόπουλου  «Λιβάδι που δακρύζει», αποπέμφθηκε και συνέχισε τις σπουδές της στην Δραματική Σχολή Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Εκτός από το θέατρο, έχει ασχοληθεί και με τη μουσική και το χορό. 

Οι εμφανίσεις της στην τηλεόραση είναι μετρημένες στα δάχτυλα και πολύ σύντομες, όμως δε θα λέγαμε το ίδιο και για την παρουσία της στη θεατρική σκηνή, όπου το ταλέντο της αναγνωρίζεται πολύ γρήγορα. Ο ρόλος της στην παράσταση "Παραμύθι Χωρίς Όνομα" της χαρίζει και τότε μια υποψηφιότητα για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Την περίοδο 2011-2012 συμμετείχε σε τρεις θεατρικές παραστάσεις.

Ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στηη ταινία του Δημήτρη Αθανίτη "Τρεις Μέρες Ευτυχίας" απέσπασε 4 υποψηφιότητες στα Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου. 

Πριν ενσαρκώσει την Μαρίνα από τη «Μεγάλη Χίμαιρα» και να κλέψει τις εντυπώσεις, είχε συμμετάσχει στην παράσταση «Το κουρδιστό πορτοκάλι». 

Η "Μεγάλη Χίμαιρα" όχι μόνο της έδωσε το βραβείο, αλλά πήρε παράταση και δεύτερη χρονιά λόγω αυξημένης ζήτησης. 

«Δεν ονειρεύομαι ρόλους. Οταν ήμουν πιο μικρή είχα μια εμμονή με την Ιουλιέτα. Καμιά φορά στενοχωριέμαι που δεν σκέφτομαι πλέον ρόλους, γιατί αυτό είχε μια παιδικότητα. Η Μαρίνα είναι ένα κομβικό σημείο για εμένα, αλίμονο αν δεν το σκεφτόμουν, αν δεν το παραδεχόμουν. Ο Δημήτρης (Τάρλοου) με εμπιστεύθηκε σε κάτι μεγάλο. Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν γίνεται πρόβα χωρίς εμένα. Είναι συναρπαστικό αυτό» έχει δηλώσει στο Βήμα για την παράσταση. 

Τη στιγμή που μιλάμε, δε σταματά να μας εκπλήσσει με τις υποκριτικές της ικανότητες στις "Τρεις Αδερφές" του Τσέχωφ στο πλάι των εξίσου αξιόλογων ηθοποιών Ιωάννα Παππά και Παπαληγούρα. 

Όσο για την εικόνα της; «Δεν έχω απόλυτη αίσθηση του εαυτού μου. Δεν μου αρέσει να εγκλωβίζομαι σε μια εικόνα. Ολοι θέλουμε να βγούμε έξω από ό,τι μας περιορίζει. Είναι μια μεγάλη περιπέτεια το θέατρο και η ζωή φυσικά, για να μένουμε περιορισμένοι σε μια εικόνα» συμπληρώνει στην ίδια συνέντευξη στο "Βήμα". 

Ο έρωτας έχει χώρο στη ζωή της; "Ανάμεσα στην αγάπη και τον έρωτα θα επέλεγα το ιδεατό. Έναν έρωτα που θα γίνει αγάπη και θα έχει όλα αυτά τα στοιχεία που θα κάνουν τη σχέση να μην είναι αδελφική, αλλά συντροφική και ερωτική. Αυτό συμβαίνει δύσκολα, χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Προς το παρόν, δεν τα έχω καταφέρει" έχει αναφέρει σε παλιότερη συνέντευξή της στο People. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ