Τάκης Ζαχαράτος: τα παιδικά του χρόνια, οι αξέχαστες μεταμφιέσεις και οι κόντρες

7 Απριλίου 2016

Ηθοποιός, μίμος, τραγουδίστης με τις μιμήσεις του να έχουν μείνει αξέχαστες. Μόλις πριν από λίγες μέρες, μαζί με τη Μαρινέλα, βρέθηκαν μέχρι την Αυστραλία για να ενθουσιάσουν την ομογένεια. 

Γεννήθηκε στην Πάτρα και από μικρός έκανε ενόργανη γυμναστική και ονειρευόταν ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες: "Ήθελα να γίνω αθλητής του στίβου και της ενόργανης γυμναστικής, γυμναστής, προπονητής ενόργανης. Καταρχάς ήμουν παιδί που ντρεπόταν. Είχα λίγους φίλους, δεν ήμουν κοινωνικός. Και ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου η σκέψη “εγώ θα γίνω ηθοποιός και θα κάνω τον κόσμο να γελάει”. Το είδωλό μου τότε ήταν η Nadia Comaneci. Ήταν η αθλήτρια που με ενέπνευσε και με σημάδεψε λόγω αυτής της τελειομανίας της, να παίρνει άριστα σε όλα. Και είχα την τύχη να τη γνωρίσω. Ήταν το πρώτο μου πρότυπο. Η ενόργανη απαιτεί πειθαρχία, αυτοκυριαρχία, τελειομανία. Θεωρώ πως οι άνθρωποι της ενόργανης είναι πολύ έξυπνοι και ιδιαίτεροι. Σκέψου πως έχεις στο κεφάλι σου ένα μαθηματικό διάγραμμα και το σώμα το εκτελεί” έχει αναφέρει σε συνέντευξή του στο περιοδικό People. 

Τελικά, από τον αθλητισμό πέρασε στην... κομμωτική. Μάλιστα οι πελάτες έχουν να λένε τα καλύτερα για την κομμωτική του. Όταν το κομμωτήριο ήταν κλειστό, μαζί  με τους φίλους του μεταμορφωνόταν και κάπως έτσι άρχισε να εξαπλώνεται η φήμη του στην Πάτρα. 

Οι ξακουστές του μιμήσεις έφτασαν στα αυτιά της Ρούλας Κορομηλά, η οποία όταν βρέθηκε στην Πάτρα για κάποια γυρίσματα, επισκέφτηκε το κομμωτήριο. Ήταν η στιγμή που ο Τάκης Ζαχαράτος άφησε το... κρεπάρισμα και τα ψαλίδια για να συνεργαστεί μαζί της στην ΕΡΤ και στη συνέχεια στην εκπομπή Πρωινός Καφές του ΑΝΤ1

Κάνει μαθήματα φωνητικής με την Τζούλι Μασίνο, ενώ δεν λείπουν και οι επισκέψεις του στο εξωτερικό και κυρίως στις ΗΠΑ για να δει παραστάσεις και να παρακολουθήσει σεμινάρια.

Στον κινηματογράφο έπαιξε για πρώτη φορά στην ταινία "Πάνω κάτω και πλαγίως" (1992) του Μιχάλη Κακογιάννη και στη συνέχεια στο "Beautiful people" του Νίκου Παναγιωτόπουλου.

Πάνω κάτω και πλαγίως

Οι guest εμφανίσεις του στην τηλεόραση είναι σύντομες, όμως σίγουρα αλησμόνητες.

Μάνα είναι μόνο μία, όπου μιμείται εκπληκτικά την Αλίκη Βουγιουκλάκη 

Της Ελλάδος τα παιδιά

Εγκλήματα 

Το κόκκινο δωμάτιο 

Στο θέατρο ξεκινά να παίζει το 2008 στο Σεσουάρ για δολοφόνους 

Και το 2009 στην Χαρτοπαίχτρα. 

Τα χρόνια που ακολουθούν τα αφιερώνει στα one man show και με ιδιαίτερη επιτυχία, μιας και ο κόσμος πλέον έχει αγκαλιάσει τη περσόνα του και έχει γελάσει μέχρι δακρύων με τις μιμήσεις και τις μεταμφιέσεις του. Aπό τις μιμήσεις του δεν λείπουν βέβαια η Μιμή Ντενίση και η Άντζελα Δημητρίου, αέναες πηγές έμπνευσης του, με τις οποίες οι κόντρες φαίνεται να μην τελειώνουν ποτέ. 

O ίδιος, όπως εξομολογήθηκε στο People έχει να θυμάται το εξής περιστατικό, το οποίο τον έκανε αργότερα να βάλει τα κλάματα: "Πάντοτε δέχομαι όλο τον κόσμο στο καμαρίνι. Τους περιμένω και τους μιλάω, τους ακούω, τους αγκαλιάζω. Δεν γίνεται να περιμένουν 1.000 άτομα να με δουν μετά και εγώ να πάω σπίτι μου. Είναι σαν να προσκαλώ κόσμο για πάρτι και εγώ να λείπω. Ήρθε, λοιπόν, ένα 12άχρονο κοριτσάκι με δάκρυα στα μάτια και μου είπε “με συγκινήσατε πολύ. Μου δώσατε ελπίδα για το μέλλον μου, που είναι αβέβαιο”. 12 χρόνων παιδί… Το αγκάλιασα και του είπα: “Το μέλλον σου δεν είναι αβέβαιο. Το μέλλον σου το ορίζεις εσύ. Δεν θα ακούς τι λένε οι τηλεοράσεις, δεν θα ακούς τι λένε οι γύρω σου, εσύ θα είσαι προσηλωμένη στο στόχο σου. Θα διαβάσεις, θα σπουδάσεις και θα γίνεις αυτό που θέλεις”.

Για την εμφάνιση του στο Your Face Sounds Familiar στην ίδια συνέντευξη αναφέρει ότι ήταν 100% ο εαυτός του, ενώ εξομολογείται ότι: "Ήμουν όπως είμαι πάντα. Κάποτε μου έλεγαν «Μη λες ότι ο μπαμπάς σου ήταν σιδεράς». Συγνώμη, θα βγω και θα πω ότι ο μπαμπάς μου δεν ήταν σιδεράς; Είναι ντροπή; Δεν ξέρει η Πάτρα ποιος είμαι; Δεν θα ήθελα ποτέ κάποιος να σκεφτεί «καλά, μας κάνει τώρα αυτός το σοβαρό!». Δεν πήγα εκεί να κάνω επίδειξη γνώσεων. Και ήταν πιο κοντά στο αντικείμενό μου από όλους όσοι ήταν στην επιτροπή. Ουδέποτε έκανα επίδειξη γνώσεων ή δυνατοτήτων. Δεν την μπορώ τη σοβαροφάνεια και το στιλάκι «εγώ θα σας πω, γιατί είμαι ανώτερός σας». Αυτά μου κάνουν τόσο παλιακά και αστεία. Δείχνουν επίσης και μια ανασφάλεια. Πας να κάνεις το μεγάλο και τελικά δείχνεις πόσο μικρός είσαι. Και αυτό είναι λυπηρό."


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ