Ο Γιάννης Μπουτάρης μιλά στο Θανάση Λάλα για την πολυτάραχη ζωή του

18 Απριλίου 2016
Περίεργος άνθρωπος. Μοναδική περίπτω­ση στα δώματα της εξουσίας. Μιλά χω­ρίς να φοβάται το τσαλάκωμα της εικό­νας του και συνεχίζει να είναι παρών στην πο­λιτική «θεατρική» σκηνή της χώρας. Μιλά για πράγματα που μας καίνε, δίνοντας διευθύνσεις και ονόματα. Είναι από τους λίγους στο δωμά­τιο της εξουσίας που τους είδα να στέκουν όρ­θιοι μπροστά στην καρέκλα και να αποφεύ­γουν να στρογγυλοκαθίσουν. Απολαύστε τον!

Τραβήξτε από τη μνήμη σας μια ανάμνηση των γονιών σας που σας καθόρισε...

Θυμάμαι τον μπαμπά μου να γυρνάει στις ταβέρνες για να προωθήσει τη δουλειά του. Την Καθαρά Δευτέρα γέμιζε τη Μοδιάνο και μαζί με τα ψάρια είχε και πενηνταράκια ούζο «Μπουτάρης». Ηταν πολύ συστηματικός στη δουλειά. Η δε μάνα μου όχι μόνο δεν του έ­λεγε όχι σε όλα αυτά, αλλά ήταν μαζί του και από μακριά. Εκείνη ήταν καλοσυνάτη, αλ­λά αυστηρή Δεν υπήρχε περίπτωση να της πας κόντρα. Οταν έβλεπε ότι δεν πήγαιναν τα πράγματα προς τα εκεί που ήθελε, έβρι­σκε τρόπο. Ηταν αποφασιστικός άνθρωπος, 

Πείτε μια απόφαση της μητέρας σος που ε­πηρέασε τη δική σας ζωή...

Τελειώνοντας το δημοτικό, πέρασα στο Πει­ραματικό. Ημουν λίγο περίεργος στο σχολείο, όχι κακός μαθητής αλλά λιγάκι ονειρο­πόλος, αφηρημένος, Ο περίφημος Ξηροτύρης του Πειραματικού, που ήταν εναντίον των πλουσίων, δεν ήταν ευχαριστημένος α­πό μένα. Μάλωσε, λοιπόν, με τη μάνα μου και αυτή, χωρίς δεύτερη κουβέντα, μου εί­πε: «Φεύγεις από το Πειραματικό, θα πας α­πό αύριο στο Κολλέγιο, που έχει πιο ελεύθε­ρο σύστημα». Ετσι πήγα και τελείωσα το γυ­μνάσιο στο Κολλέγιο. 

Πίστευε ότι το παιδί της έχει πάντα δίκιο;

Όχι. Ηξερε, όμως ότι ήμουν ιδιότροπο παιδί και με προστάτευε. Γι' αυτό κάποια στιγμή που είδε ότι ξέφευγα είπε: «θα του πάρου­με και δάσκαλο». Και μου πήραν τον Κώστα τον Κεφαλά, συνταξιούχο τότε και παράλλη­λα ιδρυτή του Λοσγραφικού Μουσείου. Μια φυσιογνωμία. Ηταν πανεπιστήμονας. Από αυτόν επηρεάστηκα πολύ. Στην Ε' Γυμνασί­ου η οικογένεια αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνω χημικός για να μάθω καλά τα κρασιά. Δεν υπήρχε περιθώριο για κάτι άλλο. Τότε ο πατέρας μου μού γνώρισε την Κουράκου, τη δασκάλα μου στα κρασιά, που είχε ανέ­βει για να παρουσιάσει το διδακτορικό της. Ηταν γνωστή με τον πατέρα μου, χημικός δούλευε στο Ινστιτούτο, κέρατο βερνικωμέ­νο. Αυτή η γυναίκα με επηρέασε πολύ... Πά­ντοτε με τον τρόπο της μου έδειχνε τι να κά­νω και πώς να το κάνω.

Εσείς αυτόν τσν δρόμο θέλατε να τραβήξε­τε στη ζωή;

Οχι. Αν με είχαν αφήσει ελεύθερο, μηορεί να είχα γίνει μουσικός ζωγράφος καπετά­νιος... Βέβαια μετά το πρώτο έτος αγάπησα πολύ τη χημεία.

Πιστεύετε ότι γεννηθήκατε με κάποιο ταλέντο; 

Οχι. Λέω ότι μου αρέσει η χειρωνακτική δου­λειά και κάθε φορά που πιάνω να κάνω κάτι γεμίζουν πληγές τα χέρια μου. Ξέρω βέβαια ότι γράφω καλά. Αμα σου γράψω ερωτικό γράμμα, θα με ερωτευτείς χωρίς να με ξέ­ρεις (σ.σ.: γέλια).

Δηλαδή κάτι σαν Συρανό...

Ναι... Εχω επίσης το χάρισμα να είμαι αγα­πητός. Στο σχολείο τα έβγαζα πέρα με ό­λους. Αλλά και αργότερα, με τους αμπε­λουργούς και με τους αντιπάλους τα κατάφερνα μια χαρά.

Τελικως τι καθορίζει τη ζωή μας; Οι επιλογές ή οι επιρρο­ές μας;

Η στρατηγική επιλογή εί­ναι αποτέλεσμα των ό­ποιων αντιλήψεων έχεις διαμορφώσει.

Υπάρχει μία επιρροή που άλλαξε τις επιλογές στη ζωή σας;

Ναι. Πιστεύω ότι πέρα από την Αθηνά, τη γυναίκα μου, με την οποία μεγαλώσαμε μα­ζί και επηρεάσαμε ο ένας τον άλλο, επηρεάστηκα πάρα πολύ από το πρόγραμ­μα της απεξάρτησης το οποίο είναι ουσια­στικά θεραπεία συμπεριφοράς όπου δεν α­ποκτάς καινούργιες γνώσεις ούτε καινούρ­γιες συνήθειες αλλά ανακαλύπτεις τον εαυ­τό σου και καλλιεργείς περισσότερο τα ση­μεία που σε βοηθούν να πορευτείς στη ζωή.

Γιατί εξαρτιέται από ουσίες ένας άνθρω­πος; Πώς γινόμαστε πρεζόνια;

Ο φόβος. Από φόβο γίνεσαι πρεζόνι. Ο φό­βος να αντιμετωπίσουμε γενικώς τις κατα­στάσεις και τον εαυτό μας.

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν, ως συνήθως, τον εύκολο δρόμο;

Από φόβο. Το εύκολο δεν είναι πάντοτε το κα­λύτερο. Η δυσκολία είναι που σαγηνεύει πε­ρισσότερο. Κι όμως, ο εύκολος δρόμος είναι πρώτη επιλογή.

Γιατί κάνουμε λάθη; Οταν κάνουμε λάθος, ξέ­ρουμε ότι είναι λάθος;

Παρόλο που τα λάθη με δυσκόλεψαν στη ζωή μου, αν ξαναζούσα τη ζωή μου, δεν θα άλλαζα τίποτα, ούτε τα λάθη μου. Και πάλι θα ήμουν μπέκρα και πάλι θα ήμουν κωλόπαιδο... Γιατί υπήρξα και κωλόπαιδο... Πέρασα ωραία στη ζωή μου, είμαι ευχαριστημένος δεν έχω κά­τι που να μου έλειψε. Ο πατέρας μου από τη μια -για να λένε «τι καλός άνθρωπος ο Μπουτάρης!»- ήτανε επίτροπος στην εκκλησία, α­πό την άλλη δεν φοβόταν να πει τι σκέφτεται. Μάλωσε κάποτε με τον Κωνσταντίνο Καραμαν­λή -ήμουνα μπροστά-, του είπε «τράβηξες μια γραμμή και χάλασες την παραλία»! Κι αυτός τον έβρισε και άλλαξε δωμάτιο... Γενικά δεν κώλωνε και σε αυτό τού έμοιασα.

Εσείς φορτωθήκατε φοβίες παρότι μεγαλώ­σατε κοντά σε ανθρώπους που σκέφτονταν και ενεργούσαν χωρίς φόβο...

Ο βασικότερος φόβος μου ήταν το βάρος του ονόματος που κουβαλούσα κι έπρεπε να τον ξεπεράσω με κάποιον τρόπο. Μετά ήταν γενι­κώς ο φόβος να πω «όχι»! Δεν μπορώ να πω όχι. Ενα από τα προβλήματα που σε οδηγούν στο αλκοόλ είναι ότι δεν μπορείς να πεις «όχι» και τελικά βρίσκεις τον μπελά σου και ο μόνος τρόπος να αντέξεις είναι να πνιγείς στο αλκοόλ.

Ποια ήταν η στιγμή που πήρατε την απόφα­ση και είπατε «το κόβω»;

Οταν δεν πήγαινα πια στα κανονικά μπαρ και πήγαινα σε μπαρ που ήταν μόνο όμοιοί μου, αλκοολικοί δηλαδή. Κάθεσαι στο μπαρ κι εσύ μιλάς για τα αεροπορικά δρομολόγια και ο άλ­λος σού λέει για τα τρένα, αλλά μιλάτε κανο­νικά, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οταν φθάσεις πια σε αυτό το σημείο, αναρωτιέσαι τι γί­νεται. Εγώ κάποια στιγμή, προς το τέλος αισθανόμουν πολύ μεγάλη μοναξιά, μου έλειπε και η Αθηνά -η Αθηνά ήταν ο έρωτας της ζω­ής μου- δεν γινόταν χωρίς αυτή. Πήγα, λοιπόν, μια μέρα και τη βρήκα -η Αθηνά συζούσε τό­τε με κάποιον κι εγώ είχα μια άλλη σχέση- και της λέω, «κοίτα, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσέ­να, κάνε ό,τι είναι να κάνεις γυρνάω». Και την άλλη μέρα, παράτησε τον άλλον και ήρθε στο σπίτι. Τότε πια είπαμε ότι ναι, εντάξει, αλλά...

...Πρέπει να βρεθεί μια λύση με το αλκοόλ..

Πέρασαν δυο χρόνια που με μάζευε από τα μπαρ το βράδυ. Σε κάποιο σημείο μού λέει «κοίταξε, ή σταματάς ή φεύγω». Είχα τότε έ­ναν φίλο, πέθανε, ήταν Αμερικανός αλκοολι­κός... Μετά την κουβέντα με την Αθηνά, πή­γα, τον βρήκα στη Σκιάθο και του λέω, «Λη, βοήθεια». Με κράτησε τρεις μέρες στη Σκιά­θο, μου έδωσε και κάτι για να περάσω το στε­ρητικό σύνδρομο, με φόρτωσε στο αεροπλά­νο, πήγα στην Αμερική και μπήκα κατευθείαν στο πρόγραμμα και αυτό ήταν. Τελειώνοντας το πρόγραμμα, το αλκοόλ ήταν όπως ένα βι­βλίο που το διάβασες το ξαναδιάβασες το έ­μαθες απέξω, το έβαλες στο ράφι και τελείωσε, δεν σε αφορά πια το θέμα. Δεν με αφορά πια το θέμα.

Το πρόγραμμα πόσο κράτησε;

Τριάντα ημέρες, ήταν κλειστό πρόγραμμα.

Τώρα πίνετε καμιά φορά;

Δεν πίνω καθόλου. Τις προάλλες ήμασταν στη Βσνδή μέχρι τις 5-6 το πρωί. Μέσα στο μαγαζί όλοι σουρωμένοι. Εγώ περνούσα πολύ κα­λά από όλους χωρίς να έχω βάλει γουλιά στο στόμα μου.

Πιστεύετε ότι το δωμάτιο της εξουσίας μπορεί να σε κάνα πρεζόνι; Αλκοολικό της δύναμης;

Βέβαια. Το βλέπω ακόμα και μέσα στην ίδια την Πρωτοβουλία. Α­νακατεύονται με τα κοινά για να έχουν εξουσία, όχι γιατί θέλουν να προσφέρουν. Μπορώ να σου πω τουλάχιστον πέντε τέτοιο ο­νόματα. Δεν τα λέω, αλλά τα ξέρετε. Τρελαμένοι με τη δύναμη.

Τι σε μεθάει στην εξουσία;

Αυτή η ψευδαίσθηση της δύναμης η οποία σε κάνει άφοβο. Ο­γδόντα τοις εκατό, για να μη σου πω εκατό, των πολιτικών μσς εί­ναι πρεζόνια της εξουσίας. Εγώ δεν έχω γνωρίσει πολιτικό που να μην έχει την έπαρση της εξουσίας η οποία ουσιαστικά είναι εθισμός. Αυτό, όταν δεν έχουν πλέον εξουσία, είναι σαν τον συντα­ξιούχο που δεν έχει πια τι να κάνει και μαραζώνει.

Το δωμάτιο της εξουσίας σε κάνα πρεζόνι ή από πριν είσαι και μπαίνοντας σε αυτό το «χάνεις» και πιάνεις πάτο;

Οπωσδήποτε έχεις προδιαγραφές. Δηλαδή, αν δεν είναι η εξου­σία που θα σε κάνει πρεζόνι, θα είναι το φαγητό ή το αλκοόλ ή ο τζόγος. Εχεις το DNA του εθισμού. Είμαι 100% σίγουρος ότι υπάρ­χει ένα DNA του εθισμού.

Ποιο είναι το στοιχείο που κάνει τον καλό πολιτικό;

Είναι ο πολιτικός ο οποίος ξέρει να λέει «όχι», που δεν έχει στον νου του αποκλειστικά και μόνο το πώς θα βγει στις επόμενες εκλο­γές. Οι πιο πολλοί πολιτικοί, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι...

...Η ιδιοτέλεια τους;

Ακριβώς. Δεν τον ενδιαφέρει να πει «εμένα με βγάλατε για να κά­νω πέντε πράγματα, έπρεπε να κάνω δέκα, δεν μπόρεσα να κά­νω δέκα, έκανα πέντε, αυτά είναι». Εκανα μια προφορική πρότα­ση μέσα σε γενική συνέλευση της ΚΕΔΕ και είπα ότι η θητεία του δημάρχου δεν πρέπει να είναι παραπάνω από δύο φορές. Οι δύο φορές θητεία είναι ήδη πολλά χρόνια για να είσαι επάνω σε μια καρέκλα και να διαφεντεύεις την πόλη. Μετά αρχίζεις και φθείρε­σαι, αλλά και διαφθείρεσαι, σε διαφθείρει η εξουσία, είναι ωραίο στην αρχή να περπατάς και να σου λένε «καλημέρα, κύριε δήμαρ­χε». Μετά από λίγο αρχίζεις να το απαιτείς και στο τέλος σού λεί­πει κιόλας. Αυτά, φυσικά, δεν συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Ο­σο πιο απολίτιστη είναι μία χώρα, τόσο πιο πολύ η εξουσία έχει αυτό το πρόσωπο.

Πόσο μεγάλη σημασία έχει η αποτυχία για τπν επιτυχία; Ποιο εί­ναι το κέρδος της αποτυχίας, ποιο είναι το κόστος της επιτυχίας;

Το κέρδος της αποτυχίας είναι το ότι σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς πάρα πολλά πράγματα. Στην αποτυχία πρέπει να καθίσω και να κάνω ταμείο. Αυτό είναι τελικά το κέρδος της αποτυχίας. Η ε­πιτυχία είναι ζημία, δεν έχει κέρδος σε οδηγεί να καβαλήσεις το καλάμι, νιώθεις ότι μπορείςνα τα κάνεις όλα. Η επιτυχία δεν σε υ­ποχρεώνει να κάνειςταμείο. Η επιτυχία είναι σχεδόν πάντα κακός σύμβουλος. Οπως και τα λεφτά είναι κακός σύμβουλος.

Τα λεφτά γιατί;

Γιστί σε ξεσαλώνουν. Λες «θέλω να πάρω έ­να κοστούμι» και αντί να πάρεις ένα κοστού­μι των 150 ευρώ, πας και παίρνεις ένα Zenia που κάνει 1500. 

Εσείς πιάσατε τον εαυτό σας να διαφθείρεται από το χρήμα;

Βέβαια, πολλές φορές.

Δεν φοβάστε ότι αυτά που λέτε μπορεί να ηλήξουν τπν εικόνα σας;

Οχι, δεν φοβάμαι. Όποιος με ακούει, κάνει κι αυτός ταμείο και λέει «έχει ελαττώματα, κι αυτός άνθρωπος είναι, δεν είναι θεός». Πιστεύω ότι αυτή η παραδοχή είναι η αλή­θεια της ζωής. Γιατί κι εγώ έχω προβλήματα σαν κι εσένα κι εγώ κουράζομαι και εγώ θέ­λω μια γκόμενα που δεν μπορώ να έχω κι ε­γώ θέλω να έχω φίλους κι εγώ θέλω να έχω λεφτά. Δεν διαφέρω επειδή είμαι δήμαρχος.

Για εσάς ποια είναι η πιο ενδιαφέρουσα ε­μπειρία παίζοντας στο παιχνίδι της ζωής;

Το ίδιο το παιχνίδι, ότι παίζεις με όλα, τα δοκιμάζεις τα αφήνεις ξαναγυρνάς και εντέλει το διασκεδάζεις ή πολλές φορές το βλέ­πεις σαν θεατρικό έργο. Αυτό είναι το μυ­στικό της επιβίωσής μου μέσα σε όλο αυ­τό το χάος που αντιμετωπίζω καθημερινά στην κρατική μηχανή. Στην αρχή εκνευριζόμουν στο δημοτικό συμβούλιο και στις γενικές συνελεύσεις παλιότερα. Και είπα κάποια στιγμή «πες ό,τι είναι μια θεατρική πα­ράσταση, αποστασιοποιήσου λιγάκι». Τώρα άλλες φορές κάνω τον εκνευρισμένο, άλλες φορές τον αδιάφορο, άλλες φορές τον κου­ρασμένο, άλλες φορές τον θυμωμένο. Είναι δυο-τρεις σύμβουλοι που παίζω μαζί τους και τους προγκάρω λιγάκι για να με προγκάρουν κι αυτοί, να δημιουργηθεί μια κατά­σταση. Οταν νομίζουν ότι με αυτά που λένε σε εκνευρίζουν, μετά λένε ακόμα περισσό­τερες μαλακίες, για να εκνευριστείς περισ­σότερο, και τελικά εκτίθενται αυτοί... Αυτό είναι το παιχνίδι.

Μπορείτε να υποθέσετε τι λένε για εσάς πί­σω από την πλάτη σας;

Και βέβαια. Με λένε επιπόλαιο, με λένε μαλάκα, με λένε «άλλ' αντ' άλλων», ό,τι θες με λένε.

Και πώς νιώθετε με όλους αυτούς τους χα­ρακτηρισμούς;

Εγώ τους απαντώ ότι στη Νάουσα έχουμε μια παροιμία, «κατά το μάγουλο κι ο μπάτσος», δηλαδή συμπεριφέρομαι ανάλογα με αυτόν που έχω απέναντί μου.

Εχετε πιάσει τον εαυτό σας να λέει "Αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα" θα έκανα αυτό κι εκείνο;

Βέβαια πολλές φορές. Να σου πω ένα τελευ­ταίο παράδειγμα, με τα WikiLeaks, με τη Λαγκόρντ και τον Τόμσεν. Τι λέει το ΔΝΤ; Λέ­ει ότι το χρέος δεν βγαίνει, πρέπει να κοπεί. Ποιοι πρέπει να κόψουν το χρέος Η Γερμα­νία κατ' αρχάς. Λέει, επιπλέον, πως τα δημο­σιονομικό μέτρα που λέτε για 3,5% το 2018 δεν βγαίνουν με τίποτα, πρέπει να πάει στο 1,5%. Δηλαδή βούτυρο στο ψωμί το δικό μας. Ξαφνικά βγάζουν το ΔΝΤ στα κάγκελα και τότε λες «καλά, είναι τόσο μαλόκες». Γιατί; Γιατί μέχρι τώρα κρέμονται από τη Μέρκελ για να τους δώσει τη δόση, να βγάλου­με τον Ιούλιο. Τέτοια τσαπατσουλιά και τέ­τοια προχειρότητα δεν γίνεται, εκτός κι αν έχουν άλλα πράγματα στο μυαλό τους τα οποία δεν μπορούμε να τα φανταστούμε.

Εσείς γιατί πιστεύετε ότι αντιδρούν έτσι;

Πιστεύω ότι συμβαίνουν δύο πράγματα. Ενα είναι το ότι είχαν άλλη αντίληψη για το πώς πρέπει να λειτουργεί η οικονομία. Το δεύτε­ρο είναι ότι δεν είχαν καμία απολύτως επικοι­νωνία με το διεθνές γίγνεσθαι. Δεν αποκστέστησαν καμία συμμαχία. Αναγκαστικά θα έπρεπε να αποκαταστάσεις τις συμμαχίες που πρέπει με αυτούς από τους οποίους εξαρτάσαι. Εξαρτάσαι από τους Αμερικανούς; Θα είσαι κολλητός μαζί τους γιατί αλλιώς θα σε πουλήσουν και θα χάσεις τον δρόμο σου. Αν είσαι τη μία με τον έναν και την άλλη με τον άλλον, θα σε θεωρήσουν καραγκιόζη.

Βέβαια είσαι στο μέσο αντιπαραθέσεων και αντιφατικών σχέσεων...

Δεκτό... Αλλά υπάρχει και μια γενικότερη α­σάφεια με ποια πλευρά είμαστε. Εκεί πρέ­πει να αποκστασταθούν οι ισορροπίες κι εκεί χρειάζονται και οι προσωπικές σχέσεις. 

Αυτό που υποστηρίξατε για τη μέγιστη διάρκεια του δη­μάρχου στη δημοτική Αρχή για τις δύο θητείες, εσείς θα την τηρήσετε για τον εαυτό σας, ανεξάρτητα αν υπάρχει νόμος; 

Το σκέπτομαι πάρα πολύ σοβαρά, απλώς δεν το λέω φω­ναχτά, λέω «θα είμαι μέχρι 100 χρόνων δήμαρχος» για­τί άμα αρχίσω να λέω από τώρα ότι δεν θα είμαι υποψήφι­ος στις επόμενες εκλογές, θα γίνουν πέντε ομάδες διαδό­χων, θα λυσσάξουν οι εφημερίδες και θα τα φορτώσουμε στον κόκορα και δεν θα γίνει τίποτα από αυτά που πρέπει να κάνουμε τώρα.

Πείτε μου έναν άνθρωπο που θεωρείτε πραγματικά πλού­σιο στην εποχή μας.

Δεν το έχω σκεφθεί, δεν με έχει απασχολήσει. Μου αρέσει όμως ο Ψινάκης όσο και να τον χαρακτηρίζουν καραγκιό­ζη. Εγώ, λίγο που του έχω μιλήσει, είναι ένα παιδί που ξέρει ότι κάνει θέατρο, άλλωστε αυτό πουλάει, αλλά το κάνει κα­λά κι έχει καλοσύνη μέσα του.

Ο Τραμπ πώς σας φαίνεται;

Γουρούνι όρθιο. Ανθρωπος που βάφει τα μαλλιά του, με τον τρόπο που τα βάφει αυτός -παρόλο που στην Αμερική είναι όχι απλώς αποδεκτό, είναι και τάση το να βάφεις τα μαλλιά σου γιατί θεωρείται καλλωπισμός- μόνο σιχαμάρα σου προκαλεί. Γιατί, πόσο μαλάκας είσαι όταν στα 65 σου βάφεις τα μαλλιά σου ξανθά κομοδινί και θέλεις να κυβερ­νήσεις και τον κόσμο;

Πώς σας ακούγεται η φράση "Είναι νέος ο Κυριάκος όπως ο Αλέξης";

Δεν είναι θέμα ηλικίας. Ξέρω βέβαια πάρα πολλούς νέους που είναι καλοί. Το βλέπω με τα παιδιά μου. Οταν γύρισε ο Μιχά- λης οπό την Αμερική -είχε τελειώσει το Davis, είχαν προηγηθεί οι συζητήσεις ότι αναλαμβάνει το κτήμα- πάω μια μέρα στο κτήμα, στο γραφείο μου, είχε βγάλει τα πράγματά μου, τα είχε βάλει σε ένα κιβώτιο και είχε χωρίσει το γραφείο στα δύο, στο ένα καθόταν αυτός και στο άλλο ο γεωπόνος. Του λέω «η έγινε, Μιχάλη;». «Τι να γίνει;», λέει. «Εδώ είναι το γρα­φείο μου, θα κάθομαι έξω στη βροχή;». «Οχι, βέβαια... Αλλά δεν έχεις λόγο να είσαι πια στο κτήμα». Τέτοιος βάρβαρος...Τίναξε στον αέρα όλο το κτήμα, ξήλωσε 250 στρέμματα, φύ­τεψε καινούργιες ποικιλίες μέσα σε δύο χρόνια και το κτήμα πήρε την καινούργια του μορφή. Εγώ πήγαινα και ηαραμιλούσα αποσβολωμένος "Τι διάολο κάνει; Παναγία μου!". Τελικά όμως είχε δίκιο. Αυτό ήταν ένα από τα κί­νητρα που με έκαναν και είπα αντίο στα κρα­σιά, έκλεισε αυτό το βιβλίο για μένα. Όπως έκλεισε το αλκοόλ, έτσι έκλεισε και η δουλειά με τα αμπέλια (σ.σ.: γέλιο)

Αν στις επόμενες εκλογές έχετε να διαλέξετε ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Κυριάκο, τι θα διαλέξετε; 

Τον Μητσοτάκη, είναι πιο συγκροτημένος Δηλαδή δυο τρία πράγματα μου έκαναν κα­κή εντύπωση στον Τσίπρα. Δεν ξέρεις αγγλι­κά, ρε φίλε, αλλά και η μητρική σου γλώσσα να ήταν, όταν μιλάς με έναν ξένο, μιλάς στη γλωοσα σου και έχεις έναν καλό διερμηνέα. Αυτό ήταν τραγικό. Το δεύτερο με τον Τσίπρα είναι ότι ενώ έκανε τη στροφή, δεν κατάφερε να είναι αυτός που θα εγκαταστήσει τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα. Διότι λέ­ει μόνο συνθήματα, καλλιεργεί συστηματικά την αντιεπιχειρηματικότητα, δεν μιλά με τον κόσμο, δεν ακούει τον κόσμο. Θες Φεστιβάλ Αθηνών; Φώναξε δέκα ανθρώπους όχι μόνο τους κρατικοδίαιτους του Εθνικού θεάτρου, φώναξε και άλλους οι οποίοι έχουν πάψει πια να μετέχουν στα κοινά. Φώ­ναξε δέκα γκαλερίστες «τι λέτε, παιδιά, τι κάνουμε;». Κάτι που είχε ξεκινήσει να κάνει ο Σημίτης κάποια εποχή, το οποίο του ξέφυγε και δεν έκανε τίποτα.

Ο Κυριάκος θα το έκανε αυτό;

Ο Μητσοτάκης είναι γενικότερα πιο συγκροτημένος δεν ξέρω αν θα το έκανε αυτό. Ο Μητσοτάκης από την άλλη, έχει να παλέψει στον λάκκο με τα φίδια, διότι η Νέα Δημοκρατία σαν τον Μητσοτάκη έχει άλλους δύο ίσως όλοι οι υπόλοιποι είναι κοπρόσκυλα, είναι περισσότερο δεξιοί, φεουδαρχικής αντίληψης. Οι πιο πολλοί μέσα στη Νέα Δημοκρατία θεωρούν ακόμα ότι το κράτος είναι δικό τους. Εχει να παλέψει με όλους αυτούς.

Σας ευχαριστώ 

Κι εγώ. Αυτό ήταν ένα ενδιαφέρον διάλειμμα.

 * Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News 

 







ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ