O άνθρωπος πίσω από τα IKEA: Η απλή ζωή του τσιγγούνη 90χρονου με το ναζιστικό παρελθόν

30 Απριλίου 2016

Δεν γίνεται να μπεις σε ένα σπίτι σε οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου και να μην δεις ένα από τα χαρακτηριστικά τραπεζάκια της εταιρίας ΙΚΕΑ ή κάποιο φωτιστικό ή βιβλιοθήκη. Η σουδική εταιρεία έχει καταφέρει να μπει σε όλα τα σπίτια ανεξαιρέτως με τα κέρδη της να αγγίζουν τα 64 δισεκ. ευρώ. Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα, οι περισσότεροι θα πίστευαν ότι ο ιδιοκτήτης τους ζει μέσα στα λούσα απολαμβάνοντας μια χλιδάτη ζωή. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από αυτό, καθώς ο ιδρυτής της αλυσίδας επίπλων IKEA, Ίνγκβαρ Κάμπραντ, ζει μια λιτή ζωή την οποία ήδη η σουηδική τηλεόραση ετοιμάζει να παρουσιάσει σε ένα ντοκιμαντέρ. 

1

Είναι γεννημένος στις 30 Μαρτίου του 1926, στο Έλμχαλτ της Σουηδίας και μεγάλωσε σε μία φάρμα, την Ελμτάριντ κοντά σε ένα μικρό χωριό, το Αγκουνάριντ. Το επιχειρηματικό και εμπορικό του δαιμόνιο φάνηκε από τα εφηβικά του χρόνια αφού σε ηλικία 15 ετών, ο Ίνγκβαρ Κάμπραντ έγινε πλανόδιος πωλητής σπίρτων. Έκανε αγορές χονδρικής από την Στοκχόλμη και στη συνέχεια πωλούσε το εμπόρευμα του σε γείτονές χρησιμοποιώντας το ποδήλατο του. Ήδη ήξερε πως όταν μεγαλώσει θα ασχοληθεί με το εμπόριο και το είπε και στους γονείς του δύο χρόνια αργότερα. 

Aπό τη στιγμή που ο πατέρας του δεν του παρέχει χρήματα για να σπουδάσει, ο 17χρονος τότε Ινγκβαρ ανοίγει ένα μικρό μαγαζί το οποίο πουλούσε τα πάντα: Ψάρια, στυλό, μικροαντικείμενα, διακοσμητικά και ότι άλλο μπορούσε να βρει και να πουλήσει σε καλή τιμή. Αμέσως μετά τον πόλεμο, μιας και η επιχείρηση ήταν κερδοφόρα, αποφασίζει να διανέμει τα προϊόντα του μέσω καταλόγου αρχικά και αφού και εκεί θριάμβευσε, στις αρχές της δεκαετίας του 1950 μπήκε δυναμικά στην αγορά επίπλου, ιδρύοντας τα ΙΚΕΑ.

Η εταιρεία ΙΚΕΑ γεννήθηκε μέσα στην κουζίνα της θείας του. Το όνομα της προήλθε από τα αρχικά Ι (Ingvar) K (Kamprad) E (Ε lmtaryd, το αγρόκτημα που μεγάλωσε) και το Α προσδιορίζει το χωριό που μεγάλωσε, το Agunnaryd, στο Σάμλαντ στη Νότιο Σουηδία. Αργότερα ο ίδιος δήλωσε πως η επιλογή του στην ονομασία, αν και καθαρά από τύχη, ήταν πολύ επιτυχημένη αφού θύμιζε την ελληνική λέξη «οικία».

 

Το πρώτο κατάστημα άνοιξε στη Στοκχόλμη και σε σύντομο χρονικό διάστημα, η φήμη του έφτασε και εκτός συνόρων με πρώτους σταθμούς τη Νορβηγία, την Ελβετία και τη Γερμανία. Το μυστικό της επιτυχίας κρύβεται στην ίδια τη φιλοσοφία που ακολούθησε ο Κάμπραντ: Ο πελάτης έχει τη δυνατότητα να δει το προϊόν που τον ενδιαφέρει, μπορεί να το δοκιμάσει και αν του αρέσει, το παραλαμβάνει επί τόπου, το μεταφέρει μόνος του στο σπίτι, έχει τη χαρά της δημιουργίας που του προσφέρει η συναρμολόγηση και όλα φτάνουν φέρνουν το τελικό αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από τη μείωση του κόστους και συνεπώς τις χαμηλές τιμές για τον καταναλωτή.

Κατάφερνει λοιπόν να οδηγήσει την εταιρία στα ύψη και πλέον να διαθέτει περισσότερα από 250 καταστήματα σε 40 χώρες σε Ευρώπη, Αμερική, Μέση Ανατολή και Καραϊβική, ενώ απασχολεί περίπου 130.000 υπαλλήλους με τους ετήσιοι κατάλογους των ΙΚΕΑ να είναι τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου, αφού κάθε χρόνο εκδίδονται και μοιράζονται δωρεάν στους καταναλωτές περισσότερα από 200 εκατομμύρια αντίτυπα.

Το προφίλ του Mr IKEA έρχεται να τσαλακώσει ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στη Σουηδία στο οποίο η Ελίζαμπεθ Άσμπρινγκ, η συγγραφέας, υποστηρίζει πως πέρα από την ενασχόλησή του με την στρατολόγηση νέων ανδρών για τον Σουηδικό σύνδεσμό των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι που είχε παραδεχθεί και ο ίδιος, είχε ενεργή συμμετοχή σε αυτόν για πολύ καιρό από τη στιγμή που τελείωσε ο πόλεμος.

Ο ίδιος, σε βιβλίο του είχε ισχυριστεί ότι ήταν στενός φίλος με ένα γνωστό ναζιστή ακτιβιστή και πως την περίοδο 1942-1945 συμμετείχε σε οργάνωση που είχε ιδρύσει. Τις πράξεις του αυτές μάλιστα χαρακτήρισε ως «νεανικές ανοησίες» ενώ παραδεχόταν πως ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκανε στη ζωή του. Aναφέρει μάλιστα πως πλέον δεν έχει τέτοιες σκέψεις. Και μάλλον ούτε αυτές οι περιπέτειες ήταν αρκετές για να σπιλώσουν το όνομα της εταιρίας και να ζημειώσουν τα κέρδη της. 

Την λιτή ζωή που ζει έχει δικαιολογήσει στο βιβλίο του «Διαθήκη ενός πωλητή επίπλων» που έγραψε το 1976. Υποστηρίζει ότι δεν χρειαζόμαστε πολυτελή αυτοκίνητα, εντυπωσιακούς τίτλους, ακριβά ντυσίματα ή οτιδήποτε άλλο, διότι βασιζόμαστε στις δυνάμεις και την θέληση μας.

Πλέον ζει στη σουηδική πόλη Smaland, όπου επέστρεψε μετά το θάνατο της συζύγου του. Όπως ισχυρίζονται οι πρώην υπαλλήλοί του, έχει άλλη μια βίλα στη Σουηδική εξοχή, έναν αμπελώνα στην Προβάνς της Γαλλίας.

 Το σπίτι του είναι επιπλωμένο φυσικά με αποκλειστικά με είδη ΙΚΕΑ, στην εταιρεία υπάρχει η φήμη πως τα έπιπλα τα έχει συναρμολογήσει μόνος του ώστε να μην πληρώσει συνεργείο. 

Tρελαίνεται για τα κεφτεδάκια της εταιρείας του και tαξιδέυει πάντα στην οικονομική θέση ενώ για τις μετακινήσεις του χρησιμοποιούσε ένα παλιό Volvo 15ετιας. Τρώει σε φθηνά εστιατόρια, ενώ τα ψώνια του τα κάνει αποκλειστικά σε καταστήματα με προσφορές. Από του σουπερ μάρκετ της γειτονιάς και μάλιστα ανάμεσα στα ψώνια του είναι και γιαούρτια που έχουν λήξει για «να μην πάνε χαμένα». 

Τα ρούχα του είναι second hand και τα ψωνίζει από παζάρια, όπως δήλωσε και ο ίδιος στο κανάλι TV4 της χώρας του. " Δεν νομίζω ότι υπάρχει ένα ρούχο που φοράω το οποίο δεν έχει αγοραστεί από υπαίθρια αγορά. Αυτό σημαίνει ότι θέλω να δώσω το καλό παράδειγμα , "είπε στο κανάλι. Το καλό παράδειγμα δίνει και όταν θέλει να κουρευτεί, αφού προτιμά «να τα παίρνει», όταν ταξιδεύει σε κάποια αναπτυσσόμενη χώρα: "Η τελευταία φορά ήταν στο Βιετνάμ" εξηγεί ο ίδιος. 

O ιδιοκτήτης του ΙΚΕΑ αγοράζει ρούχα από παζάρια και ληγμένα γιαούρτια

Σταδιακά αποσύρεται από την επιχείρηση έτσι ώστε να «κάνει χώρο» στους τρεις γιους του.





ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ