Μαριέττα Γιαννάκου: Το έμφραγμα και ο ακρωτηριασμός. Πώς γνώρισε τον Κώστα Καραμανλή και η μονάκριβη κόρη της

31 Μαΐου 2016

Επίμονη, πεισματάρα και με πάθος για ζωή. Μπορεί τα νέα για την υγεία της Μαριέττας Γιαννάκου να μην είναι και τα καλύτερα τις τελευταίες μέρες, όμως έχει αποδείξει με τον τρόπο της ότι μπορεί να αντιμετωπίσει σχεδόν τα πάντα. Η κατάστασή της παραμένει ακόμα κρίσιμη και νοσηλεύεται στην εντατική του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός μετά από έμφραγμα και επέμβαση αγγειοπλαστικής. Εμφάνισε πυρετό και σημεία λοίμωξης σχεδόν δύο 24ωρα μετά το έμφραγμα που υπέστη, εξέλιξη ανησυχητική σύμφωνα με τους γιατρούς λόγω των χρόνιων αναπνευστικών προβλημάτων από τα οποία έπασχε. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο, μιας και είχε υποβληθεί σε ακρωτηριασμό ενός ποδιού το 2008. 


H Μαριέττα Γιαννάκου γεννήθηκε στο Γεράκι Λακωνίας, ένα χωριό 2.000 κατοίκων, 38 χλμ. έξω από τη Σπάρτη. Οι γονείς της, άνθρωποι καλλιεργημένοι και με φιλελεύθερες απόψεις και φρόντιζαν αυτή και η αδερφή της, η οποία είναι τέσσερα χρόνια μικρότερη, να διαβάζουν και να καλλιεργούν το πνεύμα τους. Τι άλλο θα μπορούσε άλλωστε να κάνει μια μητέρα εκπαιδευτικός για τα παιδιά της; Ο πατέρας της διηύθυνε το τοπικό γραφείο του ΟΤΕ και του ταχυδρομείου, που ήταν μαζί τότε. 

Είχε μεγάλη αδυναμία στον πατέρα της, τον οποίο όμως χάνει στα 45 του όταν εκείνη ήταν μόλις 11 χρονών. Όπως και η ίδια έχει δηλώσει, είναι ένα γεγονός που την στιγμάτισε: «Μου στοίχισε πολύ ο θάνατος του πατέρα μου και ίσως έπαιξε ρόλο στο ότι αισθάνθηκα πολύ μεγαλύτερη την ευθύνη, να κάνω πράγματα ανεξάρτητα στη ζωή μου. Βγαίναμε μαζί έξω, παίζαμε μαζί σκάκι και, από πολύ μικρή ηλικία, κουβεντιάζαμε πολιτικά γεγονότα. Στο σπίτι αγοράζαμε 5 εφημερίδες. Όμως παρά την αδυναμία μου, δεν ήμουν προσκολλημένη πουθενά».

Μη σας ξεγελάει το γεγονός ότι μεγάλωσε σε χωριό. Οι γονείς της είχαν φροντίσει να ζήσει με έναν τρόπο ζωής που περισσότερο ταίριαζε στην κουλτούρα μιας μεγαλούπολης: «Ο τρόπος που ντυνόμασταν ήταν πολύ πιο αστικός. Φορούσαμε παντελόνια, κάτι που δε συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο της περιοχής, είχαμε φίλους αγόρια."

Παραδέχεται δε ότι δεν της άρεσε καθόλου να την περιορίζουν: "Δεν μου άρεσαν οι περιορισμοί. Όταν το σχολείο έλεγε να έχουμε γυρίσει π.χ. από ένα πάρτι στις 7.00 ή στις 8.00, εγώ καμιά φορά δεν πήγαινα καθόλου, γιατί με ενοχλούσε να μου υπαγορεύουν τι ώρα θα γυρίσω». Για το πείσμα της, μάλλον έχει μερίδιο... ευθύνης και ο ρόλος που έπαιξε η μητέρα της στη ζωή της: «Είμαι τυχερή που στη ζωή μου έχω μία μητέρα που μέχρι σήμερα έχει αποδειχθεί ένας άνθρωπος δυνατός και αποφασιστικός. Ίσως να αναγκάστηκε να γίνει, καθώς έπρεπε μέσα στην οικογένεια να παίζει και το ρόλο του πατέρα. Η οικογένειά μας ήταν πολύ ανοιχτή και διόλου αυταρχική, όπως ήταν πολλές οικογένειες εκείνη την εποχή». 

Τελειώνει το σχολείο στη Σπάρτη και το πολύ διάβασμα και οι κόποι της ανταμείβονται: περνάει στην Ιατρική και μετακομίζει στην Αθήνα, αν και ο πατέρας της ήθελε να την κάνει διπλωμάτη.

Στη Αθήνα ζει φυσικά μια φυσιολογική φοιτιτική ζωή. Δε στερείται ούτε τις εξόδους, ούτε τις διασκεδάσεις. Για να δώσει στο Πανεπιστήμιο, συνήθως διάβαζε τη νύχτα και μέχρι το πρωί.

«Θυμάμαι όταν έδωσα χημεία, το προηγούμενο βράδυ αντί να διαβάσω πήγα στον κινηματογράφο» κάτι που αποδεικνύει για άλλη μια φορά τον ατίθασο χαρακτήρα της. 

Αφού τελειώσει την ιατρική, κάνει την ειδικότητα στη ψυχιατρική, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο της Γκαντ του Βελγίου. Συχνά λέγεται ότι η ψυχιατρική είναι ‘σκληρή’ επιστήμη για μια γυναίκα, όμως η ίδια φαίνεται να διαφωνεί: «Καμιά φορά χρεώνουν διάφορα στους ψυχιάτρους. Αυτό μπορεί να συμβεί, διότι ίσως κάποιοι καμιά φορά κάνουν την ειδικότητα του ψυχιάτρου, επειδή έχουν οι ίδιοι προβλήματα και νομίζουν ότι θα τα αντιμετωπίσουν. Αλλά δεν υπάρχει κανείς που να πατάει τόσο γερά στη γη, όσο ένας ψυχίατρος ο οποίος δεν έχει δικά του ψυχολογικά προβλήματα.  Βέβαια είναι μία επιστήμη που περιλαμβάνει πολλές ματαιώσεις».

"Βουτάει" στην πολιτική ήδη από το πανεπιστήμιο, εφόσον είναι από τα πρώτα μέλη που γράφονται στην ΟΝΝΕΔ. Είναι και η εποχή που γνωρίζει τον Κωνσταντίνο Καραμανλη. Δεν είχε σκοπό να ασχοληθεί με τα κοινά, όμως όσα συνέβαιναν τότε στα πανεπιστήμια την πείσμωσαν«Θυμάμαι ότι έγινε μια μεγάλη συγκέντρωση στην Ιατρική, διότι οι πανεπιστημιακοί δεν ήταν μόνιμοι τότε και ζητούσαν στήριξη από τους φοιτητές για να γίνουν μόνιμοι. Θυμάμαι ότι είχα πάρει το λόγο και είχα πει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από αυτό. Οι πανεπιστημιακοί πρέπει να κρίνονται συνεχώς και δεν μπορεί να είναι μόνιμοι, χωρίς αξιολόγηση. Αυτά τα έλεγα το 1975 και αν το δει κανείς σήμερα θα καταλάβει πολύ καλά τι εννοώ και τι σημαίνει».

Το 1975 ορίζεται Γενική Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., το 1977 μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., το 1979 μέλος της Διοικούσης Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας και το 1981-1982 Οργανωτική Σύμβουλος του Προέδρου του Κόμματος. Για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή έχει να πει μόνο τα καλύτερα λόγια και μάλιστα θυμάται πως "όταν συνεδριάζαμε, κάθε φορά που ζητούσα το λόγο ο Καραμανλής μού τον έδινε με μεγάλη άνεση, παρά το ότι κάποιοι μού έλεγαν “τι ζητάς τώρα το λόγο εσύ, που ακόμα δεν βγήκες απ’ τ’ αυγό σου!”

n

1o Φεστιβάλ ΟΝΝΕΔ, 1978

Η πορεία της στην πολιτική είναι συνεχώς ανοδική. Το 1984 γίνεται ευρωβουλευτής, το 1989 τίθεται επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου, το 1990 ορίζεται Υπουργός Υγείας και το 2004 Υπουργός Παιδείας. Στην τελευταία της θητεία στο Υπουργείο Παιδείας, από το 2004 μέχρι και το 2007, δέχεται σκληρό πόλεμο για τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία που θέλει να περάσει, το διάσημο πλέον Άρθρο 16. Από πολλούς κρίθηκε ότι προωθούσε την ιδιωτικοποίηση των ελληνικών Πανεπιστημίων. Ακολούθησαν καταλήψεις, σατιρικά τραγούδια και γελοιογραφίες. Η επιμονή της πληρώνεται στις εκλογές του επόμενου χρόνου, αφού το 2007 δεν εκλέγεται στην Ελληνική βουλή. 

«Η μητέρα μου αποδέχθηκε πραγματικά ότι είμαι πολιτικό πρόσωπο, όταν έγινα Υπουργός Παιδείας, ίσως γιατί ως εκπαιδευτικός που υπηρέτησε με αφοσίωση τη δημόσια παιδεία κατάλαβε καλύτερα την σημασία που είχε η ανάληψη αυτής της ευθύνης. Πάντα μου έλεγε, ‘ο συμμαθητής σου ο τάδε, έγινε τακτικός καθηγητής και εσύ τα παράτησες’. Ήθελε να κάνω ακαδημαϊκή καριέρα. Όταν μου τηλεφώνησε ο Πρωθυπουργός και μου είπε ‘πας στο Υπουργείο Παιδείας’, την πήρα αμέσως τηλέφωνο κι εκείνη έβαλε τα κλάματα». 

Το ότι είναι αφοσιωμένη στην πολιτική είναι δεδομένο από την πορεία της. Το 1983 η Μαριέττα δίνει χρόνο και στην προσωπική της ευτυχία και παντρεύεται με τον Παναγιώτη Κουτσίκο. Τους είχε παντρέψει ο Χρήστος Καραβέλας,πρώην οικονομικός διευθυντής της…αμαρτωλής Siemens Hellas. Ο γάμος της θα κρατήσει 14 χρόνια.

Ο γάμος δεν ήταν στα σχέδιά της, όπως παραδέχεται: «Ναι, ήταν στη σκέψη μου ο γάμος, αλλά δεν είχα ποτέ την άποψη ότι πρέπει να παντρευτείς οπωσδήποτε, ή να ψάχνεις να παντρευτείς. Δεν ήμουν τέτοιος τύπος. Απλώς προέκυψε στην πορεία».

 

Τώρα η μεγάλη αγάπη της Μαριέττας Γιαννάκου είναι η κόρη της. Σ'αυτήν είναι στραμμένο όλο της το ενδιαφέρον και πάντα προσπαθεί να εξασφαλίζει χρόνο γι'αυτήν. Έχει σταθεί δίπλα της, αφήνοντάς την να επιλέξει η ίδια την πορεία που θα ήθελε να ακολουθήσει, προσφέροντάς της όμως όση βοήθεια χρειάζεται σε κάθε της βήμα. Η Ζωή-Ηλέκτρα έχει γεννηθεί στις 19 Δεκεμβρίου του 1991 και έχει ακολουθήσει σπουδές σχετικές με τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών προσχολικής ηλικίας. "Είναι το σπουδαιότερο, το ουσιαστικότερο πράγμα που έκανα στη ζωή μου" αναφέρει σε συνέντευξή της. 

Το 2009 μετά τις Ευρωεκλογές, τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας και η ζωή της ήταν ανάμεσα στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες, χωρίς όμως να αμελήσει να περνάει τα Σαββατοκύριακα με την κόρη της στο σπίτι τους στα Κάτω Πατήσια και να διαβάζει κάθε νέο βιβλίο που κυκλοφορεί. 

Για να χαλαρώσει λίγο από τη δουλειά ακούει μουσική . Της αρέσει η κλασική και η προκλασσική μουσική και η όπερα, αλλά και τα πορτογαλέζικα «φάδος», η ιρλανδέζικη λαϊκή μουσική και φυσικά η ελληνική λαϊκή μουσική. Είναι φανατική του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τηλεόραση δεν βλέπει σχεδόν καθόλου παρά μόνο ειδήσεις. Αγαπά πολύ τις Βρυξέλλες και αν θα έπρεπε να ζήσει σε μια άλλη πόλη εκτός Αθήνας, θα ήταν μια από αυτές, μαζί με τη Ρώμη και το Παρίσι.

Ο πρώην άντρας της, Παναγιώτης Κουτσίκος, συνελήφθη το 2014 στο σπίτι του στην Εκάλη, διότι εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης μετά από καταδικαστική απόφαση κάθειρξης 14 ετών που είχε εκδοθεί σε βάρος του για υπεξαίρεση πολλών εκατομμυρίων ευρώ από τα ταμεία της εταιρίας της οποίας ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος. Το ποσό ανήλθε στα 20,7 εκατ. ευρώ. 

Το ατύχημα που οδήγησε στον ακρωτηριασμό του ποδιού της 

 «Περπατάω με δυσκολία, αλλά με λίγη άσκηση θα είναι άνετο. Αυτή η ιστορία μου έδειξε ότι υπήρχε πολύς κόσμος που με αγαπούσε». H πρώην υπουργός μόλις πέρισυ αποκάλυψε με λεπτομέρειες όλα όσα οδήγησαν στον ακρωτηριασμό του ποδιού της το 2008 και τα 13 χειρουργεία στα οποία υποβλήθηκε, καλεσμένη σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ηταν ένας βαρύς τραυματισμός. Δεν έφταιγα εγώ. Ηταν τα γενέθλια της κόρης μου και πήγα στο σχολείο για να την πάρω. Εκεί μου ζήτησε ο διευθυντής να πάμε απέναντι να δούμε τους καθηγητές, γιατί ήθελαν να με δουν και να τα πούμε. Ανάμεσα στα δύο κτίρια υπήρχε ένας δρόμος τερατώδης, ο οποίος δεν ήταν δρόμος, τον φτιάξανε μετά. Έβρεχε, γλίστρησα και συνάντησε ένα εμπόδιο το πόδι και έγινε ένα φοβερό κάταγμα στην ποδοκνημική». 



Στην ερώτηση για το αν έφταιξε ο διαβήτης για την εξέλιξη που είχε, η κ. Γιαννάκου απάντησε: «Δεν αντιμετωπίστηκε σωστά στην αρχή, αφήστε το καλύτερα» και συνέχισε: «Δεν υπήρχε ιατρικό λάθος. Θα σας πω ένα αστείο. Ελεγα πάντα στους συνεργάτες μου ότι αν αρρωστήσω θα με πάτε στο νοσοκομείο και δεν θα πείτε ότι είμαι εγώ. Δεν θα αφήσετε τους συναδέλφους μου γιατρούς να κάνουν συμβούλια επί συμβουλίων γιατί θα με πεθάνουν το συντομότερο. Ετσι έλεγα πάντα στους συνεργάτες μου. Πολλές φορές, ο κόσμος έχει την αίσθηση ότι τα δημόσια πρόσωπα τα φροντίζουν, αλλά πολλές φορές μπορεί να συμβεί και το αντίθετο. Από τον φόβο των γιατρών και τις διχογνωμίες. Δεν μιλώ για την δική μου περίπτωση, γενικά μιλάω».





ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ