"Έφυγε" ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, ο γιος του Χάρρυ Κλυνν- Η ζωή του, η πορεία του στη μουσική, την τηλεόραση και το σινεμά

7 Ιουνίου 2016

«Νομίζω ότι από τη στιγμή που έχεις επιζήσει, τα βλέπεις τα πράγματα με έναν διαφορετικό τρόπο και μια διαφορετική σκοπιά. Καμιά φορά, δεν ξέρω, μπερδεύομαι. Νομίζω ότι έτρεχα τόσο πολύ κάποια στιμή που προσπέρασα ακόμη και το τέλος μου. Και έπρεπε κάτι να κάνω με αυτό» είχε δηλώσει μόλις τρια χρόνια πριν στο Flix. Kαι πράγματι, ίσως να μην υπάρχει κάτι που δεν κατάφερε. Σκηνοθέτης, παιδί της νύχτας, της κάμερας και της μουσικής. Μόλις σήμερα, 7 Ιουνίου 2016 έγινε γνωστό ότι έχασε τη μάχη με τον καρκίνο μόλις στα 50 του χρόνια.

Όλοι όσοι τον γνώρισαν, έχουν να θυμούνται μια αληθινά ροκ προσωπικότητα, το καλοσυνάτο χαμόγελο και τα γεμάτα σπίθα μάτια. Ίδρυσε το συναυλιακό χώρο του Gagarin και γέμισε με μουσικές τα βράδια τις Αθήνας, ενώ διακρίθηκε και για τις σκηνοθετικές του δουλειές. Τελευταία του δουλειά στην τηλεόραση ήταν η σειρά "Τα Στέκια-Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού ", η οποία προβλήθηκε μέσω της ΝΕΡΙΤ, και αποτελεί μια σημαντική καταγραφή της αστικής ζωής στην Αθήνα. Παράλληλα, εργαζόταν πυρετωδώς για να ετοιμάσει ένα ντοκιμαντέρ για τα 90 χρόνια του ΠΑΟΚ.

Γιος του Χάρρυ Κλυνν, γεννήθηκε στο Σικάγο το 1966. Η μητέρα του, Χαρίκλεια Μακρή ήταν χορεύτρια και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στις περιοδείες και τα θεατρικά backstage. Μέχρι τα πέντε του έμεινε σε διάφορα μέρη της Αμερικής και του Καναδά. Στην Αθήνα έρχεται το 1971 με την μητέρα του και τον αδερφό του, ενώ ο πατέρας του έρχεται μετά την πτώση της Χούντας. "Δεν νοσταλγώ καθόλου τη παιδική μου ηλικία και γενικά δεν νοσταλγώ τίποτα. Όπως έλεγε και ο δάσκαλός μου ο Νίκος Νικολαΐδης, νοσταλγώ το μέλλον." έχει δηλώσει αφηγούμενος τη ζωή του.

"Δεν είμαι γιος του Χάρρυ Κλυνν, αλλά γιος του Βασίλη Τριανταφυλλίδη. Ο Χάρρυ Κλυνν είναι το alter ego του Βασίλη Τριανταφυλλίδη. Μ' αυτή τη λογική δεν είμαι ούτε γιος του Τραμπάκουλα, ούτε του Βασίλη με τις φραπεδιές. Δεν είχα κανένα τέτοιο θέμα μέχρι που πήγα με την πρωτη μικρού μήκους ταινία μου στη Δράμα και άρχισε ένα άδικο σούσουρο από το κύκλωμα. Ε, τότε ήταν που είπα ότι θα βάλω τον Χάρρυ Κλυνν σε δική μου ταινία και θα του δώσω κόντρα ρόλο ως νταβατζή της νύχτας που θα τον σκοτώσω κιόλας!" έχει δηλώσει σε συνέντευξή του στον Αντώνη Μποσκοϊτη.

Αποφοίτησε από το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και παραλίγο να κάνει κι ένα διδακτορικό. Παράλληλα, αρθρογραφούσε στο περιοδικό «Ήχος» και λίγο αργότερα, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκε μέσα στο πρόγραμμα του Τop FM, του πρώτου ιδιωτικού σταθμού. Αργότερα, η δίψα για μάθηση τον οδήγησε μέχρι το Λονδίνο για να σπουδάσει στο London International Film School. Εκεί ο δρόμοε τον βρίσκει πάλι στο ραδιόφωνο του BBC World Service. Το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ που δημιουργεί στα πλαίσια των σπουδών του εξοργίζει αλλά δεν το βάζει κάτω. 

Με την πτυχιακή του ταινία «Dogs Licking My Heart» (τα Σκυλιά Γλείφουν Την Καρδιά Μου) με τον τζαζίστα Μπλέιν Ρέινινγκερ και Παναγιώτη Θανασούλη γυρνάει στην Ελλάδα και κέρδιζει το Πρώτο Βραβείο Μυθοπλασίας στο 7ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας το 1993. Η ταινία προβλήθηκε και σε διεθνή φεστιβάλ. Την ίδια χρονιά, συνδυάζει την αγάπη του για τη μουσική και τον κινηματογράφο, σκηνοθετώντας το το video clip για το κομμάτι "Δεν Χωράς Πουθενά" του συγκροτήματος Τρύπες. 

Μόλις το 1995 ολοκληρώνει την ταινία του “Ράδιο Μόσχα” με πρωταγωνίστρια μία Ρωσίδα χορεύτρια που δούλευε σε ελληνικό καμπαρέ και γίνεται μήλον της έριδος ανάμεσα στο αφεντικό της,έναν πληρωμένο δολοφόνο και έναν βιολιστή χαρτοπαίκτη. Στην ταινία συμμετέχει και ο πατέρας του, Χάρρυ Κλυνν σε κόντρα ρόλο. Η ταινία αποτελεί ακόμα μια προσωπική επιτυχία για τον σκηνοθέτη και ταξιδεύει σε χώρες του εξωτερικού, ενώ βραβεύεται και με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στα Κρατικά Βραβεία του ΥΠΠΟ.

Σκηνοθετεί και άλλες ταινίες αυτή τη φορά για λογαριασμό της ΕΡΤ, όπως την τηλεταινία “Το Παλτό”, μια ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Νικολάι Γκόγκολ με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Βασίλη Διαμαντόπουλο στους ρόλους του πελάτη και του ράφτη αντίστοιχα κι ένα ντοκιμαντέρ για τους Tuxedo Moon που λεγόταν Tuxedo Moon, no tearsΣυνεργάζεται και με τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη για το σενάριο της ταινίας “Μαύρο Γάλα”.

Το 1999 ο Αμερικανός μουσικός Σκρίμιν Τζέι Χόκινς έρχεται για συναυλίες στην Ελλάδα και ο σκηνοθέτης γυρίζει το ντοκιμαντέρ "Screamin' Jay Hawkins - I put a spell on me". Συμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, θεώρησε ότι αυτή η δουλειά τον οδήγησε στη χρεωκοπία . Πριν καν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα ο Χόκινς πέθανε από ανεύρισμα. Όμως, κατάφερε να έχει στα χέρια του σπάνιο υλικό από τις παλαιότερες εμφανίσεις του, καθώς και συνεντεύξεις ανθρώπων που τον έζησαν από κοντά. H ταινία απέσπασε το Πρώτο Βραβείο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και το Δεύτερο Κρατικό Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στα πλαίσια των Κινηματογραφικών Βραβείων Ποιότητας του ΥΠΠΟ.

Παρόλα αυτά, ο ίδιος θεωρεί πως το μόνο σωστό που έχει κάνει είναι το συναυλιακό κέντρο Gagarin 205, το οποίο εγκαινιάζει το 2002 που ήδη μετρά θρυλικές συναυλίες. Το 2009 παίρνει έναν άλλο ρόλο, αυτό του καλλιτεχνικού διευθυντή και παραχωρεί τη διαχείριση και το management  στον κινηματογραφικό παραγωγό και επιχειρηματία Λάμπρο Τριφύλλη. Η τελευταία του δουλειά, το φιλμ νουάρ "Οι Αισθηματίες" ξεκίνησε να γυρίζεται το 2012, παρουσιάστηκε ημιτελώς (ως work in progress) το 2013 και πρωτοπροβλήθηκε ολοκληρωμένη στο κυρίως πρόγραμμα (διαγωνιστικό μέρος) του 36ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας τον Ιούνιο 2014, για να προβληθεί τελικά στις ελληνικές αίθουσες τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. 

Έμενε στη Φωκίωνος Νέγρη μαζί με την σύντροφό του, τη σκηνοθέτιδα Μαρίνα Δανέζη, και τον γάτο τους, Μπαλού. Υποστήριζε από παιδί την ομάδα του ΠΑΟΚ και ο Κούδας του είχε χαρίσει τα παπούτσια του ενώ το ποδόσφαιρο του άρεσε ακόμα. Στο ραδιόφωνο, είχε συμμετέχει με την εκπομπή “Αισθηματική Αγωγή”μέσα από την συχνότητα του 902 Αριστερά και στον ραδιοσταθμό “Στο Κόκκινο” 105,5 FM.


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ