Δημήτρης Ιτούδης: Από τα χωράφια της Ημαθίας, ξεπέρασε το δάσκαλο του Ομπράντοβιτς-Οι άγνωστες πτυχές της ζωής του

20 Ιουνίου 2016

Ένας από τους ανθρώπους του ελληνικού μπάσκετ που διαπρέπει στο εξωτερικό και το απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο είναι ο Δημήτρης Ιτούδης. Από τη θέση του προπονητή πριν από περίπου ένα μήνα, κατέκτησε το ευρωπαϊκό τρόπαιο μαζί με την ομάδα του, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας απέναντι στην Φενερμπαχτσέ. Το αποτέλεσμα κρίθηκε στις λεπτομέρειες και στην παράταση και ήταν και μια συμβολική νίκη για τον ίδιο για έναν άλλο λόγο: στο αντίπαλό.... στρατόπεδο ήταν ο δάσκαλος του ή όπως τον αποκαλεί εκείνος, ο ''μεγάλος του αδελφός'' όπως ο ίδιος λέει, Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Παρόλα αυτά, δήλωσε στο protothema ότι: «Δουλέψαμε σκληρά και αξίζαμε τη νίκη. Ο Ζέλικο είναι φίλος, κουμπάρος, αδελφός κι έχει μεγάλο μερίδιο σε αυτή την επιτυχία». 

Παιδί από την επαρχία, ο Δημήτρης Ίτούδης γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1970 και κατάγεται από τα Τρίκαλα Ημαθίας. Ο πατέρας του, ο κύριος Στέργιος, καλλιεργούσε σπαράγγια και τα πουλούσε στη Γερμανία για να μαζέψει χρήματα να σπουδάσει τα δυο παιδιά του. Αν και μικρός τότε ο Δημήτρης, βοηθούσε στα χωράφια, κατάλαβε ότι δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε. Οι γονείς του ήθελαν να σπουδάσει στη Γεωπονική, η αγάπη του για το μπάσκετ όμως τον έστειλε μέχρι το Ζάγκρεμπ όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της πόλης Φυσική Αγωγή με ειδικότητα στο μπάσκετ. Πριν από αυτό, αγωνίστηκε στον Ερμή Τρικάλων Ημαθίας και τον Αλκέτα Αλεξάνδρειας:

 

«Δούλεψα στα χωράφια, είχαμε σπαράγγια και λόγω των σπαραγγιών εγώ σπούδασα. Ο πατέρας μου είναι και μουσικός. Ασχολήθηκε κι επαγγελματικά σε κάποια μαγαζιά της Θεσσαλονίκης αλλά ο παππούς μου ο Δημητρός δεν τον άφησε να πάει στην Αθήνα τότε. Είναι της γενιά του Χρήστου Νικολόπουλου. Έτσι ο πατέρας μου ασχολήθηκε με τον αγροτικό τομέα και του χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη κι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Οι γονείς μου ήθελαν να σπουδάσω και στήριξαν την επιλογή μου. Επέλεξα το Ζάγκρεμπ γιατί, το πανεπιστήμιο αυτό σύμφωνα με τις έρευνες που έκανα εκείνη την εποχή ήταν μεταξύ των δυο κορυφαίων πανεπιστημίων της Ευρώπης στη φυσική Αγωγή και σου έδινε ειδικότητα από το δεύτερο έτος. Τότε στη Γιουγκοσλαβία παιζόταν το καλύτερο μπάσκετ και οι καλύτεροι δάσκαλοι ήταν εκεί», λέει στο protothema.gr. 

Στο Ζάγκρεμπ έκανε και τα πρώτα του προπονητικά βήματα αρχικά στα τμήματα υποδομής της Μλάντοστ και κατόπιν σαν βασικός προπονητής της εφηβικής ομάδας της Κ.Κ. Ζάγκρεμπ τη διετία 1990-92. Ακολούθησε μία τριετία (1992-95) στο πλευρό του Μπόσκο Μπόζιτς στην αντρική ομάδα, ενώ παράλληλα ήταν και πρώτος προπονητής της πανεπιστημιακής ομάδας. Τις πρώτες χρονιές επέστρεφε συχνά στην πατρίδα όμως οι επισκέψεις σταμάτησαν λίγο αργότερα όταν ο εμφύλιος δεν επέτρεπε μετακινήσεις στην ενδοχώρα.  Εκεί ως φοιτητής είχε την ευκαιρία να παρακολουθεί τις προπονήσεις της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας με προπονητή τότε τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Η γνωριμία αυτή τον βοήθησε πολύ ενώ ήταν αυτός που τον έφερε σε επαφή με τον επί σειρά ετών συνεργάτη και κουμπάρο του Ομπράντοβιτς. 

Το μπάσκετ παρόλα αυτά ήρθε εντελώς τυχαία στη ζωή του, καθώς στην αρχή ήθελε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρό στα 15 του χρόνια. Ο προπονητής τότε όμως δεν δεχόταν παίκτες με μακριά μαλλιά και άρνηση του να τα αποχωριστεί, τον έκανε να αποχωρίσει από την ομάδα ποδοσφαίρου. 

Όταν επιστρέφει στην Ελλάδα, εργάζεται στον ΠΑΟΚ σαν βοηθός τη σαιζόν 1995-1996, το τέλος της οποίας τον βρίσκει στο «τιμόνι» σαν επικεφαλής προπονητής του «δικεφάλου» φτάνοντας μεταξύ άλλων στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Την επόμενη χρονιά, τον βρίσκουμε στον Πανιώνιο και αργότερα σαν επικεφαλής προπονητής στο Φίλιππο Θεσσαλονίκης (1997-99). Το 1999 είναι και η χρονιά που η Εθνική Σερβίας, υπό τις οδηγίες και του Ζοτς, έφτασε στη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του ‘99 για προπονήσεις και οι συναντήσεις των δύο αντρών ήταν συχνές. 

Τότε είναι που η μοίρα τους συνδέει. Ο Παναθηναϊκός κάνει πρόσταση στον Ομπράντοβιτς για τη θέση του προπονητή και εκείνος με τη σειρά του θέλησε να πάρει μαζί του τον Ιτούδη για assistant. «Αυτό που θυμάμαι έτσι έντονα είναι ότι τον Ιούνιο του 1999 όταν ο Ζέλικο με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι με θέλει για assistant coach στον Παναθηναϊκό, ο πατέρας μου ήταν με δεύτερο έμφραγμα στο νοσοκομείο στην εντατική και ζούσαμε πολύ κρίσιμες στιγμές. Όταν δέχτηκα την πρόταση σκέφτηκα πως η ζωή σου φέρνει λύπες και χαρές και φτιάχνει τα καλύτερα σενάρια. Τελικά ο πατέρας μου το ξεπέρασε κι εγώ του έφερα το χαρμόσυνο νέο όταν βγήκε από την εντατική», λέει ο Δημήτρης Ιτούδης στο protothema.gr.  

Συνεργάζονται για 13 περίπου χρόνια, μέχρι τη σεζόν 2011-2012, φέρνοντας την ομάδα του Παναθηναϊκου 23 τίτλους! Τους δένει όμως και μια σχέση ζωής, αφού τον πάντρεψε το 2002 με την αγαπημένη του Μαρία και λίγα χρόνια αργότερα βάφτισε την κόρη του Αλεξάνδρα. Έχουν ακόμα να θυμούνται πολλές διακοπές μαζί στην Χαλκιδική όπου βρίσκεται η εξοχική κατοικία του κ. Ιτούδη αλλά και πολλές εξορμήσεις στα νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας. 

Πλέον ζει στη Μόσχα τα δύο τελευταία χρόνια, από τότε που ανέλαβε δηλαδή ως πρώτος προπονητής της Ρώσικης ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Η μετάβαση δεν ήταν εύκολη, έχει όμως στη πλάι του τη γυναίκα του και την κόρη του: «Η σύζυγός μου Μαρία και η κόρη μου Αλεξάνδρα το ζούνε πιο έντονα γιατί άφησαν πίσω φίλους και συγγενείς αλλά η Μόσχα είναι μια μεγαλούπολη, υπάρχουν πολλοί Έλληνες εδώ αλλά ευτυχώς μας επισκέπτονται και φίλοι από την πατρίδα».


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ