Οι "Κολλάδες" και η ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών

29 Ιουνίου 2016

protagon.gr

'Καβγάς Θεοδωράκη – ΠΑΣΟΚ για τους… «Κολλάδες»'

Είχε προαναγγελθεί ότι η ομιλία του Σταύρου Θεοδωράκη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού το μεσημέρι της Δευτέρας θα είχε ενδιαφέρον. Αυτό που δεν ξέραμε είναι ότι το ενδιαφέρον θα προκληθεί με έναν καβγά με το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα με το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει οι δύο πλευρές να συνθέσουν κάτι καινούριο για να στεγάσει τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς.

(...)

Τα όσα είπε ακολούθως ο κ. Θεοδωράκης για τη ρητορική του ΠΑΣΟΚ, αρκούσαν για να καταδείξουν τις διαφορές τους, να προδώσουν μια δύσκολη πολιτικά χημεία με την κυρία Γεννηματά και – για τους αισιόδοξους – να θέσουν τους όρους της παρτίδας εφόσον όλα απευθυνθούν στη λαϊκή ετυμηγορία: Κατά τον κ. Θεοδωράκη το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που θυμάται τους «Κολλάδες» του 1990, το Ποτάμι είναι το καινούριο – ό,τι ψηφίσει ο λαός.

(...)

Και τι προτείνει το Ποτάμι; Ενα σύστημα εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, ένα σύστημα με στοιχεία από διαφορετικές άλλες εκδοχές άλλων συστημάτων. «Η πρότασή μας για τον εκλογικό νόμο αφορά το όριο εισόδου στη Βουλή, το οποίο θα είναι στο 3%. Και στις εκλογές θα μπορούν να ψηφίζουν 17άρηδες και ομογενείς. Και εννοείται πως πρέπει να ψηφίζουμε σε σπασμένες μεγάλες εκλογικές περιφέρειες», τόνισε ο Σταύρος Θεοδωράκης, ειρωνευόμενος την τακτική του Αλέξη Τσίπρα να κάνει ό,τι έκανε… ο Ακης Τσοχατζόπουλος (του ΠΑΣΟΚ βεβαίως-βεβαίως) το 1989. «Κάποιοι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μας κατηγορούν γιατί παραμένουμε σταθεροί στις θέσεις μας. Στην πραγματικότητα μας κατηγορούν γιατί έχουμε αρχές, πράγμα άγνωστο για αυτούς. “Πρώτη φορά αριστερά – πρώτη φορά απλή αναλογική” είναι το σύνθημά τους. Κάποιος πρέπει να τους πληροφορήσει ότι τα ίδια έκανε και ο Τσοχατζόπουλος το 1989. Θα σας κάνω μια πρόβλεψη. Αν πάμε σε απλή αναλογική, όπως πήγαμε με το νόμο Τσοχατζόπουλου το 1989, ύστερα από λίγο θα πάμε σε σούπερ ενισχυμένη, λόγω της πολιτικής αστάθειας που θα έχει μεσολαβήσει», είπε χαρακτηριστικά.

Το δικό του δημοψήφισμα

Και μιας και είναι στη μόδα τα δημοψηφίσματα, ο κ. Θεοδωράκης, πρότεινε, ουσιαστικά, ακόμη ένα δημοψήφισμα. «Δεξιά μας έχουμε ένα συντηρητικό κόμμα. Υπάρχουν πολλοί που επιθυμούν μεταρρυθμίσεις, αλλά το θέμα είναι αν είμαστε πλειοψηφία όσοι το ζητάμε. Και ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε εμείς που είμαστε στο κέντρο και αριστερά μας έχουμε ένα υβρίδιο. Ουσιαστικά πρόκειται για αριστερισμό και συντήρηση μαζί. Και δεξιά μας έχουμε ένα συντηρητικό κόμμα. Αρα πρέπει να δούμε πώς θα πορευτούμε μέσα σε αυτό το δίπολο», είπε και συμπλήρωσε πως «η χώρα έχει ανάγκη από ένα κίνημα αλλαγής».

Και τι έκανε; Ξεκαθάρισε πως το κόμμα του δεν πρόκειται να μεταναστεύσει «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» και κάλεσε τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και τη Νέα Δημοκρατία να αφήσουν «τη σιγουριά των κομμάτων» τους και να «απευθυνθούν στην κοινωνία».

Η αναφορά στο ΠΑΣΟΚ ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος της ομιλίας του κ. Θεοδωράκη. Δεν είναι λίγο να εγκαλείς τη Φώφη Γεννηματά για τη λογική των περιβόητων «Κολλάδων» του 1990 και  να φωνάζεις «έλεος!», όπως έκανε ο Πρόεδρος του Ποταμιού.

Είπε χαρακτηριστικά σε ένα σημείο της ομιλίας του ο κ. Θεοδωράκης: …«Λένε κάποιοι: “Να κάνουμε μια συνδιάσκεψη στην Αθήνα ή ένα συνέδριο και μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε και με τον αρχηγό”. Λέμε όχι. Δεν θα αφήσουμε τους μηχανισμούς να επιβάλουν τους κανόνες τους. Ο λαός είναι αυτός που πρέπει να αποφασίσει. Ο κάθε υποψήφιος να παρουσιάσει στους πολίτες τις θέσεις του για τις μεγάλες αλλαγές. Τι Δημόσιο θέλουμε; Ποια Παιδεία; Ποια Οικονομία; Ποια Δικαιοσύνη; Και τι κόμμα θέλουμε; Κλειστό ή ανοιχτό; Με ποιες διαδικασίες; Με ποια ηγετική ομάδα; Κάποιοι σκόπιμα προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ψεύτικη εικόνα: Εμείς όμως δεν μιλάμε για συνένωση με το ΠΑΣΟΚ. Δεν μιλάμε για ένταξη στην Δημοκρατική Συμπαράταξη. Με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχουμε πολλές διαφορές. Δεν θα πω πολλά: Είπε όμως πρόσφατα η κυρία Γεννηματά: “Οπως το 1990 επί Μητσοτάκη, έτσι και σήμερα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, θα αντισταθούμε στο ξεπούλημα των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών σε ιδιώτες κερδοσκόπους”. Οι προοδευτικοί του σήμερα, φίλες και φίλοι, ντρέπονται και δεν υπερηφανεύονται για τα όσα έκαναν οι Κολλάδες το 1990. Ελεος! Βλέπουμε διαφορετικά λοιπόν τον ρόλο των συνδικαλιστών. Βλέπουμε διαφορετικά τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και βλέπουμε διαφορετικά το ρόλο του κράτους».

Γιώργος Βέλτσος, tovima.gr 

'Κολλάδες'

'Ωστε στο προεκλογικό νεσεσέρ του Θεοδωράκη, προβλέπεται και η «Preparation H»;'

mixanitouxronou.gr

Το ξεβράκωμα των οδηγών ΣΕΠ στην Ομόνοια. Η απόλυση 8.500 εργαζομένων της ΕΑΣ σε μια νύχτα. Οι 18μηνες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, κατά της ιδιωτικοποίησης των λεωφορείων

9 Σεπτεμβρίου 1992. Στην οδό Σωκράτους όπου στεγαζόταν το Εφετείο, έφταναν σταδιακά 13 πρώην εργαζόμενοι της Εταιρείας Αστικών Λεωφορείων (ΕΑΣ), προκειμένου να πάρουν αντίγραφα του ποινικού τους μητρώου από την Εισαγγελία.

Συγκέντρωναν δικαιολογητικά για να αποκτήσουν άδεια λειτουργίας λεωφορείου στη νέα εταιρεία που ίδρυσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αφού σε μία νύχτα είχε κλείσει την ΕΑΣ και απέλυσε περίπου 8.500 εργαζόμενους. Ο νέος αστικός φορέας λεγόταν Εταιρεία Συγκοινωνιακών Επιχειρήσεων (ΣΕΠ). Οταν οι πρώην εργαζόμενοι πλησίασαν το Εφετείο, ξαφνικά περίπου 100 πρώην συνάδελφοί τους από την ΕΑΣ έπεσαν πάνω τους. Τους χτύπησαν, τους έβρισαν, τους έφτυσαν και τελικά τους  έγδυσαν, αφήνοντάς τους να τριγυρνούν χωρίς ούτε ένα ρούχο στην πλατεία Ομονοίας και τους γύρω δρόμους. Από τους περαστικούς. άλλοι γελούσαν και κορόιδευαν, κάποιοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί και μερικοί προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους «ξεβράκωτους» και χτυπημένους οδηγούς. Οι ΣΕΠίτες ταπεινωμένοι έτρεχαν να κρυφτούν σε ξενοδοχεία γύρω από την Ομόνοια. Εκεί τους έδωσαν σεντόνια για να «καλυφτούν» και αργότερα έφτασε και η αστυνομία για να ηρεμήσει τα πνεύματα. Πέντε από τους ολόγυμνους πρώην οδηγούς μεταφέρθηκαν χτυπημένοι στον Ευαγγελισμό για τις πρώτες βοήθειες και όλοι έκαναν καταγγελίες για την επίθεση εναντίον τους που τη θεώρησαν ως αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου. Παρά τις προσαγωγές που έγιναν στο Δ’ Αστυνομικό Τμήμα, κανένας δεν τιμωρήθηκε για τις επιθέσεις. «Ένιωθα πως με σκοτώνουν, πως χανόμουν. Όλα γύρω μου είχαν σκοτεινιάσει, άκουγα μπερδεμένες φωνές και το μόνο που μπορούσα να ξεχωρίσω ήταν πως με έβριζαν. Όταν μέσα σε λίγα λεπτά με είχαν αφήσει χτυπημένο και γυμνό στην πλατεία Ομονοίας, ένιωθα τα βλέμματα του κόσμου πάνω μου και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί», έλεγε την επόμενη ημέρα στον Τύπο ένας από τους πρώην ΣΕΠίτες.

Το ανελέητο ξύλο των ΜΑΤ στους απεργούς και οι «Σταμουλοκολλάδες»

Από τις αρχές του 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθούσε την ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ. Το σχέδιο προέβλεπε μεταξύ άλλων το κλείσιμο της εταιρείας και την εκκαθάρισή της, την απόλυση περίπου 8 χιλιάδων υπαλλήλων, ρύθμιση των χρεών και δωρεάν παραχώρηση 1.700 λεωφορείων της ΕΑΣ. Προτεραιότητα στη χορήγηση αδειών είχαν οι οδηγοί που εργάζονταν ήδη στην επιχείρηση. Ήταν «οι νοικοκυραίοι», όπως τους είχε χαρακτηρίσει ο τότε υπουργός Σωτήρης Κούβελας. Η απόφαση όμως της κυβέρνησης έβγαλε στους δρόμους τους εργαζόμενους της εταιρείας, που άρχισαν απεργία διαρκείας.

Επικεφαλής ήταν ο Πρόεδρος των εργαζομένων στα αστικά λεωφορεία Ανδρέας Κολλάς και ο γραμματέας του σωματείου Χρήστος Σταμούλος. Οι απεργοί χαρακτηρίστηκαν από την κυβέρνηση ως «Σταμουλοκολλάδες», εξαιτίας των δυναμικών τους κινητοποιήσεων και ορισμένων ακραίων αντιδράσεων όπως το ξεγύμνωμα στους ΣΕΠίτες. Στους δρόμους της Αθήνας επικρατούσε καθημερινά χάος, καθώς τα λεωφορεία ήταν ακινητοποιημένα στα αμαξοστάσια.

Το κέντρο μετατρεπόταν σε πεδίο μάχης από τα ΜΑΤ που εφορμούσαν για να διώξουν τους απεργούς, που δεν επέτρεπαν την κυκλοφορία των αστικών λεωφορείων, παρά την επιστράτευση. Σε κάθε προσπάθεια να κινηθούν επιταγμένα λεωφορεία της ΕΑΣ και ΡΕΟ με φαντάρους στις θέσεις των οδηγών, οι εργαζόμενοι έκαναν τα πάντα για να τα ακινητοποιήσουν, παρά το γεγονός ότι μερικά οχήματα τα συνόδευαν και αστυνομικοί. Μερικές φορές, στέκονταν μαζικά μπροστά στα οχήματα ή ξάπλωναν μπροστά στις ρόδες των λεωφορείων. Τα ΜΑΤ όμως απαντούσαν με άφθονα δακρυγόνα, συλλήψεις, ανθρωποκυνηγητό και ανελέητο ξύλο. Όταν έπιαναν απεργούς τους χτυπούσαν ακόμη και μέσα στις κλούβες, όπως κατήγγειλαν οι συνδικαλιστές. Για να ξεφύγουν από τα γκλομπ οι εργαζόμενοι κρύβονταν σε καταστήματα, πολυκατοικίες, ακόμη και κάτω από οχήματα. Την ίδια αντιμετώπιση είχαν συχνά και διάφοροι βουλευτές που προσπαθούσαν να απελευθερώσουν τους συλληφθέντες, όπως επίσης δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ που κάλυπταν τα γεγονότα. Το σύνθημα που επικρατούσε από τους συνδικαλιστές ήταν «με ΜΑΤ και βία δεν βγαίνουν λεωφορεία» και «στείλτε τα ΜΑΤ να σβήνουν τις φωτιές και όχι να χτυπάνε τους διαδηλωτές».

Ήταν η εποχή που ο Πρωθυπουργός είχε πει στους αστυνομικούς την περίφημη φράση:«εσείς είστε το κράτος». Φράση που εκλήφθηκε ως σύνθημα για πολύ ξύλο, το οποίο όντως έπεφτε στις πολλές και καθημερινές διαδηλώσεις εκείνης της εποχής. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, πολλά λεωφορεία υπέστησαν φθορές από τους πρώην εργαζόμενους της ΕΑΣ, που είχαν κηρύξει ανοικτά τον πόλεμο στην κυβέρνηση. Δεν ευθύνονταν όμως μόνο αυτοί για τις ζημιές, καθώς πολλές φορές ανάμεσά τους κυκλοφορούσαν διάφοροι «καλοθελητές».

Σε μια περίπτωση στις 25 Αυγούστου 1992 οι πρώην εργαζόμενοι αντελήφθησαν την παρουσία ενός ατόμου με ύποπτη συμπεριφορά. Όταν τον πλησίασαν και τον ακινητοποίησαν, τον έψαξαν και πάνω του βρήκαν την υπηρεσιακή του ταυτότητα. Ο Δ.Α ήταν αστυνομικός «σε διατεταγμένη υπηρεσία λόγω κινδύνου επεισοδίων», όπως ανέφερε αργότερα η ΕΛ.ΑΣ. Με την παρέμβαση του Προέδρου των εργαζομένων Ανδρέα Κολλά, ο αστυνομικός γλίτωσε την τελευταία στιγμή «από του χάρου τα δόντια». Αντίστοιχη δράση είχε και ο δασοπυροσβέστης του Δασαρχείου Πεντέλης Μ.Ν που κατηγορήθηκε ότι έσπαγε παρμπρίζ λεωφορείων με πέτρες, προσποιούμενος τον απεργό της ΕΑΣ.

Η απεργία των οδηγών της ΕΑΣ και οι καθημερινές συγκρούσεις με τα ΜΑΤ ήταν για πολλούς μήνες πρώτο θέμα στις εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων. Τελικά στις 23 Δεκέμβρη του 1993 και αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε στις εκλογές από το ΠΑΣΟΚ, η ΕΑΣ επανακρατικοποιήθηκε και επαναλειτούργησε μετά από 18 μήνες συγκρούσεων, ενώ φυσικά οι ΣΕΠ, στις οποίες συμμετείχαν κυρίως δεξιοί συνδικαλιστές, διαλύθηκαν. Ήταν μια πρωτοφανής κινητοποίηση εργαζόμενων που έμειναν στους δρόμους για περίπου ενάμιση χρόνο και δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα τους, ούτε κουράστηκαν από τον χρόνο και το τετελεσμένο, όπως περίμενε η τότε κυβέρνηση.

Ανδρέας Παπαδόπουλος, athensvoice.gr

'O Θεοδωράκης «σφύριξε» την έναρξη'

Η τελευταία ομιλία του Σταύρου Θεοδωράκη στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ποταμιού ουσιαστικά αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα μιας μακράς προεκλογικής περιόδου που θα έχει ως κατάληξη την εκλογή αρχηγού του (νέου) φορέα ο οποίος θα κινείται στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ . Βεβαίως, τα νερά παραμένουν αχαρτογράφητα, δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν μιλάμε για νέο φορέα, αν θα διαλυθούν τα υπάρχοντα κόμματα, πώς θα λειτουργούν τα πράγματα σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, τι θα συμβεί αν ο νέος αρχηγός δεν είναι βουλευτής κλπ. Κοινώς, είναι σαφές ότι προχωρούν οι διεργασίες σε μια λογική «βλέποντας και κάνοντας», η οποία, όμως, θα πρέπει σύντομα να τελειώσει και να αποσαφηνιστούν όλα αυτά, που μόνο λεπτομέρειες δεν είναι.

Κατά τη γνώμη μου η παρέμβαση του Θεοδωράκη είχε αρκετά ενδιαφέροντα σημεία, όπως επίσης και ζητήματα που χρειάζονται αποσαφήνιση από τον ίδιο, πέρα από τα διαδικαστικά, τα οποία λόγω μικρής κομματικής εμπειρίας και επαγγελματικής διαδρομής εμφανώς τα υποτιμά.

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο Στ. Θεοδωράκης έδειξε ότι θέλει να μια πολιτική αντιπαράθεση με τη Φώφη Γεννηματά. Θέλει να αναδείξει τη δική του μεταρρυθμιστική προσέγγιση έναντί της, κατά τη γνώμη του, πιο λαϊκής ή και λαϊκίστικης της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Έφερε, δε, ως πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τη δήλωση που είχε κάνει η Φ. Γεννηματά, όταν είχε επισκεφτεί το αμαξοστάσιο του ΟΑΣΑ και τις αναφορές της στη μάχη που έδωσε το ΠΑΣΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, κατά της ιδιωτικοποίησης των αστικών συγκοινωνιών.

Προφανώς και έχει δίκιο ο κ. Θεοδωράκης, όταν λέει ότι η πολιτική του σήμερα δεν μπορεί να γίνεται με όρους του παρελθόντος, με τα μεγαλεία παλαιότερων εποχών και με αναφορές σε πρόσωπα όπως ο Ανδρέας Κολλάς.

Κατά τη γνώμη μου, όμως, αυτή είναι η μισή αλήθεια. Διότι η άλλη μισή αλήθεια, τέθηκε –και σωστά από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ως απάντηση. Ότι θα πρέπει όλοι να τοποθετηθούν με ξεκάθαρο τρόπο για το αν είναι υπέρ ή όχι της ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών και όχι μόνο. Άσε που αυτό το ζήτημα είναι από τα μεγάλα κενά του χώρου. Αν θέλουμε να μιλάμε για ένα ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό και μεταρρυθμιστικό κόμμα θα πρέπει να ξέρουμε τι πρεσβεύουμε σε σχέση με τη συζήτηση που αναπτύσσεται σε όλη την Ευρώπη για το ρόλο του κράτους. Τι λέμε, δηλαδή, για τις συγκοινωνίες, την ενέργεια, τα δίκτυα κ.ά. Θέλουμε να είναι 100% ιδιωτικοποιημένα; Θέλουμε να μπει θεσμικός επενδυτής και το δημόσιο να έχει ρόλο; Θέλουμε να είναι 100% κρατικά; Ας αποφασίσουμε τι λέμε για όλα αυτά, χωρίς δαιμονοποιήσεις ότι ο μεν είναι ΣΥΡΙΖΑ και ο δε νεοφιλελεύθερος.

Το έχουν θέσει πολλοί σχολιαστές-αναλυτές ότι το μεγάλο έλλειμμα του χώρου είναι το ιδεολογικό. Συνήθως ετεροκαθορίζεται σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ε, λοιπόν, δεν φτάνει αυτό, όπως πολλές φορές καταντά κουραστικό το ποιος είναι περισσότερο ΣΥΡΙΖομάχος.

Καλά έκανε, συνεπώς, ο Σταύρος Θεοδωράκης και άνοιξε τη συζήτηση ή μάλλον την αντιπαράθεση με όρους προγραμματικούς, έστω και αν κάποιες αναφορές –δικαίως ή αδίκως– ενόχλησαν. Όσοι/ες θέλουν να θέσουν υποψηφιότητα για την ηγεσία του φορέα το ίδιο πρέπει να κάνουν. Και η Γεννηματά, και ο Θεοδωράκης, και ο Θεοχαρόπουλος και όποιος/α άλλος/η. Να ανοίξουν τα χαρτιά τους, να πούνε τις θέσεις τους, χωρίς μισόλογα, γενικότητες και ετεροκαθορισμούς. Η διαδικασία αυτή επιβάλλει τις καθαρές θέσεις: Για το ρόλο του δημοσίου, για την παιδεία, για την οικονομία, για τις ιδιωτικοποιήσεις, για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους, για το ασφαλιστικό, τα εργασιακά και άλλα πολλά.

Οι υποψήφιοι να δείξουν, επίσης, και την «ομάδα» τους. Εννοώ, φυσικά, την ηγετική τους ομάδα και τα πρόσωπα που θα τους πλαισιώσουν άμα επικρατήσουν στην κάλπη που θα στηθεί στο τέλος του φθινοπώρου. Να ξέρουν οι προοδευτικοί πολίτες τι σημαίνει επακριβώς η κάθε επιλογή που θα κάνουν.

Η αίσθηση που έχω είναι πως μόνο αν ισχύσουν τα παραπάνω θα υπάρξει ενδιαφέρον στην κοινωνία και, ας ελπίσουμε, μεγάλη συμμετοχή στην κάλπη. Οι «καθαρές λύσεις» πρέπει να είναι η απάντηση όλου του χώρου σε αυτό το γενικευμένο κλίμα απάθειας, αδιαφορίας και ισοπέδωσης.

Θανάσης Καρτερός, avgi.gr

'Καημένες κότες!'

Υπάρχει, ως γνωστόν, και η άποψη ότι στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις. Ε, ο Σταύρος Θεοδωράκης δηλώνει κεντροαριστερός. Σάμπως φόρο θα πληρώσει γι’ αυτό; Και όχι μόνο το δηλώνει, αλλά καλείται να συμμετάσχει και -υποτίθεται ότι- συμμετέχει στις διαδικασίες για την ίδρυση ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς.

Ζητάει μάλιστα μια εντελώς πρωτότυπη, αν και όχι τόσο δημοκρατική διαδικασία: πρώτα να εκλεγεί αρχηγός -τίνος; από ποιους; με ποια εντολή;- και μετά ο εκλεγείς να αναλάβει την υλοποίηση του εγχειρήματος.

Όσο αφελής κι αν είναι -που δεν είναι- ξέρει φυσικά ότι τέτοια ανοησία δεν πρόκειται να τη δεχτεί η Φώφη, ό,τι κι αν της πει ο Βενιζέλος . Μας δίνει συνεπώς το δικαίωμα να σκεφτούμε ότι ανακατεύεται όχι για να προχωρήσει το εγχείρημα, αλλά για να χαλάσει. Ή να καθυστερήσει μέχρι νεωτέρας. Σκέψη που ενισχύεται και από άλλες θέσεις και πρωτοβουλίες του. Που μας δίνουν το δικαίωμα να σκεφτούμε ακόμα χειρότερα: ότι έχει χωθεί μέσα στο κεντροαριστερό κοτέτσι για να ανοίξει την πόρτα στην αλεπού της Ν.Δ.

Καημένες κότες, δηλαδή. Είδατε τι θέση πήρε για τις δημόσιες συγκοινωνίες; Μέχρι και τον μπαμπά Μητσοτάκη έβγαλε λάδι αναφερόμενος με την απαραίτητη απέχθεια στους Κολλάδες, για να ταχθεί κατά του δημόσιου χαρακτήρα των συγκοινωνιών. Εκεί όμως που ξεπέρασε τον εαυτό του είναι η θέση του για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος που προτείνει ο Τσίπρας . Σύμφωνο ακυβερνησίας και έγκλημα για τη χώρα χαρακτήρισε την πρόταση για απλή αναλογική. Κάλεσε μάλιστα και το ΠΑΣΟΚ να μην συναινέσει σ’ αυτή!

Φέρνει στο μυαλό κατανομή ρόλων η υπόθεση, δεν νομίζετε; Αυτό που ο Κυριάκος επιχειρεί να διακινήσει στον χώρο της Δεξιάς, ο Σταύρος το διακινεί στον χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Όπου προσπαθεί να περάσει όλη την παλιά σαβούρα σε νέα -μεταρρυθμιστική!- συσκευασία. Είτε πρόκειται για το χαρακτήρα του κράτους, είτε για την Παιδεία, είτε για τις δημόσιες επιχειρήσεις, είτε για το εκλογικό σύστημα, όποιος βρει διαφορές ανάμεσα στη Ν.Δ. του Κυριάκου και στο Ποτάμι του Σταύρου κερδίζει ένα σακίδιο.

Ποιοι κρύβονται πίσω από μια τέτοια τακτική επαφίεται στη φαντασία του καθενός. Το παρήγορο για τις κότες είναι ότι άρχισαν, όπως φαίνεται, να καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν αλεπούδες και στην Κεντροαριστερά.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ