A. Campbell: "Ξυπνάω ποτέ στη μέση της νύχτας και αναρωτιέμαι αν κάναμε σωστά που ξεκινήσαμε τον πόλεμο στο Ιράκ;"

7 Ιουλίου 2016

“--- Ξυπνάω ποτέ στη μέση της νύχτας και αναρωτιέμαι αν κάναμε σωστά που ξεκινήσαμε τον πόλεμο στο Ιράκ (το Μάρτιο του 2003 ισχυριζόμενοι ότι έχουμε αποδείξεις για όπλα μαζικής καταστροφής, ενώ δεν είχαμε;)

– Ναι.

--- Βλέπω ποτέ σχετικά όνειρα;

– Ναι.”

Ο Alastair Campbell δίνει συνέντευξη στη βρετανική Telegraph λίγο πριν τις εκλογές του περασμένου Μαϊου στην Αγγλία που σήμαναν την έναρξη της διαδικασίας διαδοχής στο κόμμα των Εργατικών για την οποία εξέφρασε την προτίμηση: ο οποιοσδήποτε εκτός από τον Jeremy Corbyn – για να πέσει τελείως έξω όταν ο πρώην επικεφαλής του συνασπισμού 'Σταματήστε τον Πόλεμο' (Stop the War Coalition) ανέλαβε αρχηγός του κόμματος που πήρε τον 'Τρίτο Δρόμο' επί Tony Blair για να προσπαθήσει να το επιστρέψει στις σοσιαλιστικές του ρίζες.

Ήταν σύμβουλος του Tony Blair από το 1994 και διευθυντής επικοινωνίας επί πρωθυπουργίας του, από το 1997 μέχρι το 2003.

“Κυβερνητικό έργο δε μπορείς να ασκήσεις εκ των υστέρων. Δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα που δεν θα ευχόσουν να μην είχε γίνει διαφορετικά. Το ίδιο ισχύει και με τη ζωή, τη ζωή μου.”

Παρά τα όνειρα που βλέπει σχετικά με το Ιράκ – σχολιάζει ο δημοσιογράφος της Τelegraph που του παίρνει τη συνέντευξη- αρνείται να παραδεχτεί ότι με τα σημερινά δεδομένα δεν θα υποστήριζε τον πόλεμο.

'Για όλα όσα έκανα .. για όλα τα στοιχεία που πέρασαν από την Επιτροπή Chilcot για τον πόλεμο στο Ιράκ [Chilcot Inquiry] μέσω της Hutton Inquiry που συστάθηκε μετά το θάνατο του Kαθηγητή Ντέιβιντ Κέλι (David Kelly) μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Δεδομένων των πιέσεων που δεχόμασταν τότε, τις επιθέσεις που μας γίνονταν, ήμουν εξαιρετικά προσεκτικός στο να λέω την αλήθεια, να είμαι σαφής και ειλικρινής.'

Δεν πείραξε λέει το φάκελο του Ιράκ ώστε να φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερα στοιχεία απ' όσα αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα και πιστεύει ειλικρινά ότι υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής 'γιατί υπήρχαν και το 1988 όταν ο Σαντάμ Χουσεϊν είχε ρίξει αέρια σε χιλιάδες Κούρδους το 1988'.

Εάν ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας είχε αποφασίσει να ταχθεί ενάντια στον πόλεμο, πάντως, θα ήταν σε θέση εξίσου να παρουσιάσει τα σχετικά επιχειρήματα στα μέσα και τρέφει πολύ σεβασμό για τον Robin Cook και τον τρόπο που παραιτήθηκε τότε.

Πίσω στο 1994, όταν ο Blair του ζήτησε να δουλέψει για κείνoν:

Είπα στον εαυτό μου, έχω λυγίσει στο παρελθόν. Η πίεση θα είναι πολύ μεγαλύτερη απ' αυτή που έχω ζήσει ως δημοσιογράφος αλλά ποιος ξέρει; Ζήτησα ένα μήνα για να το σκεφτώ. Ήρθε και με βρήκε στη Γαλλία. Καθώς οδηγούσα του είπα για την τοξικοεξάρτηση, την ψύχωση, τη σύλληψη, το νοσοκομείο. Τον βλέπω να σκέφτεται: 'Είναι λίγο περίεργα όλα αυτά'. Είχε ακούσει για τον κλονισμό γιατί τον γνωρίζω πολλά χρόνια αλλά δε νομίζω πως ήξερε τι ακριβώς περιλάμβανε. Τελικά μου είπε: 'Δεν με ενοχλεί αν δεν ενοχλεί εσένα'. Απάντησα: 'Εντάξει αλλά τι γίνεται αν εμένα με ενοχλεί; - 'Κι έτσι να είναι, εμένα δεν με πειράζει.'

Το θεώρησα καλό σημάδι.

Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο σημείο. Προσωπικά με ωφέλησε πάντα το ότι μίλησα ανοιχτά αλλά ειλικρινά δε μπορώ να δώσω συμβουλή πάνω σε αυτό, ότι για παράδειγμα ανεξάρτητα από τις περιστάσεις θα ωφελήσει κάποιον να είναι ανοιχτός γιατί η αλήθεια είναι ότι υπάρχει στίγμα, ταμπού, προκατάληψη, θα μπορούσε να φέρει κάποιους ανθρώπους σε δυσκολότερη θέση.”

“Ημουν δεκατριών ή δεκατεσσάρων όταν μέθυσα για πρώτη φορά. Ήταν Πρωτοχρονιά και είχαμε ταξιδέψει στο Εδιμβούργο για να την περάσουμε μαζί με την οικογένεια του πατέρα μου. Ολα τα  ξαδέρφια μεθύσαμε. Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε το θέμα σε γιατρό ήταν στα δεκαεφτά μου. Έπινα μπύρες και κάπνιζα πολύ, με ανησύχησαν πόνοι στο στήθος και στο στομάχι.”

Σπούδαζε Γαλλική και Γερμανική Φιλολογία, παράκουσε τις συμβουλές του γιατρού και συνέχισε να πίνει όντας φοιτητής στο Caius College, Cambridge και αργότερα ως νέος δημοσιογράφος σε τοπικές εφημερίδες.

Το 1982 μετακόμισε στο Λονδίνο με την περισσότερα από 35 χρόνια σύντροφο του σήμερα.

Ξεκίνησε ως πολιτικός συντάκτης για τέσσερα χρόνια στην εθνικής κυκλοφορίας ταμπλόϊντ εφημερίδα Daily Mirror όπου υπήρχε 'κουλτούρα μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ'.

'Επινα τόσο πολύ που έκανα εμετό κάθε πρωί. Μετά έπειθα τον εαυτό μου ότι είμαι καλά. Το πώς και πότε θα μπορούσα να πιω κυριαρχούσε στο μυαλό μου αλλά δε με εμπόδιζε από το να γράφω. Η σύντροφος μου Fiona Millar ανησυχούσε αλλά αν το ανέφερε ανταπαντούσα επιθετικά.

Υπάρχει ένας ισχυρός σύνδεσμος μεταξύ αλκοολισμού και ενδοοικογενειακής βίας αλλά δεν τη χτύπησα ποτέ. Με χτύπησε εκείνη, δυο μήνες πριν την κατάρρευση μου, όταν μέθυσα με μπύρες και συνέχιζα με κρασί και άλλα ποτά.'

Το 1986 μετά από μια νύχτα κραιπάλης και χωρίς να έχει επιστρέψει σπίτι του, ταξίδεψε αεροπορικώς στη Σκωτία για να καλύψει μια ομιλία του τότε ηγέτη των Εργατικών, Neil Kinnock.

'Είχα πιει μόνο μισή μπύρα αλλά το μυαλό μου έτρεχε τόσο γρήγορα που νόμιζα ότι θα σπάσει το κεφάλι μου. Προσπάθησα να βρω τη Φιόνα στο τηλέφωνο, μετά την οικογένεια μου και κάποιους φίλους. Οταν δε βρήκα κανέναν, πανικοβλήθηκα. Νόμιζα ότι τα γράμματα στις πινακίδες των διερχόμενων αυτοκινήτων μου έστελναν μηνύματα. Ήταν ένα τεστ στο οποίο αν αποτύγχανα, θα πέθαινα.

Είχα αδειάσει τις τσέπες μου στο πάτωμα όταν δύο ένστολοι αστυνομικοί με πλησίασαν και ρώτησαν αν είμαι καλά.

Δεν το νομίζω, απάντησα και με συνέλαβαν για την ασφάλεια μου.

Στο κελί ζήτησα σαμπάνια, ζωγράφιζα στους τοίχους και έβγαλα όλα τα ρούχα μου.

Όταν ήρθε ένας γιατρός ρώτησε αν είμαι εντάξει, νόμιζα όμως ότι η ερώτηση ήταν αν είμαι δεξιός και απάντησα: 'Δεν είμαι'.

Με μετέφεραν σε ιδιωτικό νοσοκομείο, στο πλευρό του κρεβατιού υπήρχε ένα μπλε και ένα κόκκινο κουμπί που μου φάνηκε ξανά σαν δοκιμή πολιτικών φρονημάτων και τεστ για τη ζωή μου.

Είχα χάσει την ισορροπία μου και έπαιρνα βαριά αγωγή για μερικές μέρες.

Ο γιατρός διέγνωσε ψυχωσικό επεισόδιο που προκλήθηκε από το στρες και το αλκοόλ. Καθώς μιλούσε κατάλαβα ότι είχα πρόβλημα. Κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να στο πει αλλά μέχρι να το παραδεχτείς δεν κάνει διαφορά. Το παραδέχτηκα εκείνη τη στιγμή.

Η Φιόνα ήρθε στη Σκωτία την επόμενη μέρα και ξέσπασε σε κλάματα, νομίζω εν μέρει από ανακούφιση που κάτι πια γινόταν γι' αυτό.

Αποφάσισα να σταματήσω να πίνω, χωρίς βοήθεια. Δεν πήγα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς αλλά ήμουν τόσο καταθλιπτικός που δε μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Θεωρούσα ότι είχα τελειώσει σα δημοσιογράφος αλλά ευτυχώς ο Richard Stott, τότε συντάκτης της Mirror μου είπε να γυρίσω όταν αισθανθώ καλά.

Είπα σε όλους στη δουλειά ότι είχα ένα ψυχωσικό επεισόδιο και ότι σταμάτησα να πίνω.

Μετρούσα μία – μία τις μέρες σαν να σκόραρα σε αγώνα κρίκετ. Σταμάτησα στις μερικές χιλιάδες.'

Επισκέφτηκε ξανά το Hamilton, όπου 'έπεσε' για χάρη ενός ντοκιμαντέρ του BBC Two και ως μέρος της προσωπικής του καμπάνιας ευαισθητοποίσης για θέματα ψυχικής υγείας και αλκοολισμού.

'Το αλκοόλ σκέπαζε την κατάθλιψη που τώρα έχει έρθει στην επιφάνεια. Είναι φριχτό και δύσκολο για την οικογένεια. Βλέπω ένα ψυχίατρο όποτε χρειάζεται που διαφωνεί με το ένα ποτήρι κρασί.'

Εμεινε καθαρός για 13 χρόνια αλλά ξεκίνησε να πίνει ξανά, περιστασιακά, το 1999 ένα-δύο ποτήρια κρασί.

'Δεν έχω ξαναμεθύσει.'

–                    Γιατί όμως κάνεις κάτι πιθανά αυτοκαταστροφικό;

'Μ' αρέσει να τεστάρω τον εαυτό μου αλλά αντιλαμβάνομαι ότι στέλνω ένα μπερδεμένο μήνυμα.'

Υποστήριξε καμπάνια ενάντια στον Αλκοολισμό την περίοδο που σχετική φιλανθρωπική οργάνωση (Alcohol Concern charity) παρουσίασε έρευνα σύμφωνα με την οποία 10 εκατομμύρια Βρετανοί πίνουν πάνω από τα συνιστώμενα όρια. (Telegraph 10.11.2012) “Μου αρέσει αυτή η πρωτοβουλία γιατί δεν κάνει κήρυγμα.”

“Ισως αγοράζω περισσότερα αντίτυπα περιοδικού δρόμου αντίστοιχου με τη Σχεδία (The Big Issue) από οποιονδήποτε άλλο – (μια περίοδο της ζωής μου) αυτός ο άνθρωπος στο δρόμο θα μπορούσα να είμαι εγώ”. 

Tα δύο πρώτα χρόνια μετά την παραίτηση του από σύμβουλος του Blair ήταν ακάνθινα με συχνές περιόδους κατάθλιψης για την οποία εξακολουθεί να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Ξυπνά πριν τις εφτά, μια ώρα αργότερα από τότε που δούλευε στο Νούμερο 10 της Downing Street, όταν τελείωνε μεταξύ οκτώ και δύο τα ξημερώματα.

'Οταν έφυγα, έπαθα αποσυμπίεση. Η πίεση ήταν τόσο έντονη που κατέρρευσα. Ημουν καταθλιπτικός, μου έλειπε η ενέργεια και το κίνητρο. Ηξερα ότι ήταν ώρα να φύγω αλλά είχα χάσει το σκοπό μου. Αντιμετώπιζα με έκπληξη τις ιδέες των γύρω μου για το τι έπρεπε να κάνω μετά, αλλά ήθελα να το αποφασίσω μόνος μου αυτό. Σήμερα καταφέρνω να παντρεύω μεταξύ τους όλα τα διαφορετικά πράγματα που κάνω. Μερικές φορές αισθάνομαι τέλεια και σκέφτομαι ότι ταιριάζουν, άλλες αναρωτιέμαι: 'Τι στα κομμάτια κάνεις με τη ζωή σου;

--- Είμαι ικανοποιημένος που αφιερώθηκα στον Tony Blair και το Κόμμα των Εργατικών;

- Ναι.

--- Ημουν όμως χαρούμενος κατά τη διάρκεια;

- Διαβάστε τα ημερολόγια μου εκείνης της εποχής. Τα κρατούσα αργά τη νύχτα, όταν οι υπόλοιποι ήταν στο κρεβάτι. Θα φαντάζεστε ότι οι καλύτερες μνήμες συνοδεύουν τις τρεις εκλογικές νίκες αλλά ήμουν πολύ στρεσαρισμένος τότε και ανησυχούσα για το επόμενο βήμα.

Αν έπρεπε να διαλέξω δυο αξέχαστες στιγμές η μια θα ήταν η Good Friday Agreement, μέρος της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Βόρειο Ιρλανδία (10 Απριλίου 1998).

Η άλλη ήταν η πτώση του Μιλόσεβιτς. Όσα κάναμε στο Κόσοβο είναι από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Τόνυ.

Αν μετανιώνω για κάτι είναι ότι παρόλο που ήμουν επικεφαλής του γραφείου Τύπου οι δικές μου σχέσεις με τα μέσα κατέληξαν τόσο κακές. Το όλο καθεστώς του συμβούλου ήταν πομπώδες και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα για να το αποφύγω.

Η δημόσια εικόνα μου ως του ανθρώπου με αυτοπεποίθηση είναι μόνο εν μέρει ακριβής. Είμαι δυναμικός, σιχαίνομαι να χάνω, είμαι ευέξαπτος, μπορώ να γίνω αμείλικτος και φοβερά ανταγωνιστικός. Αλλά έχω υποστεί και ένα νευρικό κλονισμό.

Απ' όλα τα πράγματα που κάνω τώρα η νίκη που θέλω να δω όσο ζω είναι αυτή που αφορά τα θέματα ψυχικής υγείας και τη νοοτροπία γύρω από αυτά.' 

 

Πηγές:

- "Alastair Campbell on depression and mental health", Time To Change

- "Alastair Campbell: I want my kids to think I've been a good dad" Telegraph, 03.02.2010

- "Alastair Campbell: Working out how and when I could have a drink dominated my thinking”, Telegraph, 10.11.2012

- "World of Alastair Campbell, former politician strategist", Telegraph, 27.07.2012

- "Alastair Campbell: I hated the posh boys", Telegraph, 18.03.2015

 

Διαβάστε ακόμη: 

http://www.boro.gr/138125/ston-apohxo-ths-dhmosieyshs-ths-ektheshs-silkot

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ