42η επέτειος αποκατάστασης της δημοκρατίας (βίντεο)

25 Ιουλίου 2016

Πολλαπλά μηνύματα στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό της χώρας έστειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος κατά τη δήλωσή του στο πλαίσιο της δεξίωσης στο Προεδρικό Μέγαρο με την ευκαιρία της 42ης επετείου αποκατάστασης της δημοκρατίας.

Στο πλαίσιο μιας λιτής τελετής, παρουσία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, των πολιτικών αρχηγών, Κυριάκου Μητσοτάκη, Φώφης Γεννηματά, Δημήτρη Κουτσούμπα, Σταύρου Θεοδωράκη, Πάνου Καμμένου, Βασίλη Λεβέντη καθώς και του Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση και του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι γιορτάζουμε με τον τρόπο που αρμόζει το κορυφαίο αυτό γεγονός και πρωτίστως με ενωμένες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας και παρόντες τους αντιστασιακούς, οι οποίοι εκπροσωπούν τη ζωντανή μνήμη της εποχής εκείνης στην επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας στην πατρίδα την 24η Ιουλίου του 1974.

Ο κ. Παυλόπουλος αναφέρθηκε στην εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία που δεν αφορά, όπως είπε, αποκλειστικώς την Ελλάδα, αφού οι κίνδυνοι διάβρωσης των θεμελίων της δημοκρατίας έχουν πάρει πανευρωπαϊκές και, ευρύτερα, σχεδόν παγκόσμιες διαστάσεις, και σημείωσε ότι ο εορτασμός μας για την υπεράσπιση του δημοκρατικού ιδεώδους έχει διττό συμβολισμό: «Πριν απ' όλα εμείς, οι Έλληνες, οφείλουμε -και μάλιστα στο διηνεκές- να μην λησμονούμε πως έχουμε χρέος, ως λαός και ως έθνος, να υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία "όκωσπερ τείχεος". Δοθέντος ότι όταν στον τόπο μας καταλύθηκε η δημοκρατία βιώσαμε πραγματικές τραγωδίες, οι οποίες στοίχισαν ακόμη και τμήμα του εθνικού μας κορμού. Πρόσφατη απόδειξη η μαρτυρική Κύπρος, στην οποία σύμπας ο ελληνισμός συμπαρίσταται και θα συμπαρίσταται ως την τελική της δικαίωση. Κι ακόμη τούτο: Η υπεράσπιση της δημοκρατίας, ως χρέος όλων των Ελλήνων που την σέβονται, μπορεί να ευοδωθεί μόνον υπό όρους αρραγούς ενότητας και συνακόλουθης συμπόρευσης, η οποία υπερβαίνει τις επιμέρους πολιτικές διαφορές και παραγνωρίζει κάθε είδους προσωπικές σκοπιμότητες.

Παράλληλα, σημείωσε «πέραν τούτου όμως μέσα από τη σημερινή επέτειο εμείς, οι Έλληνες, στέλνουμε, στο μέτρο που μας αναλογεί κατά την ιστορία μας και τις σύγχρονες προοπτικές μας, μήνυμα πέρα από τα σύνορά μας τόσο στη διεθνή κοινότητα όσο και, κυρίως, στους εταίρους μας εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μήνυμα το οποίο συνίσταται στο ότι πρέπει ν' αγωνισθούμε όλοι οι λαοί, ιδίως δε οι λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε το δημοκρατικό ιδεώδες και η ανοιχτή κοινωνία που τούτο προϋποθέτει να επικρατήσουν εναντίον του πιο επικίνδυνου εχθρού τους, της απεχθούς τρομοκρατίας κατ' εξοχήν του ISIS, η οποία διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Επιπλέον δε πρέπει ν' αγωνισθούμε από κοινού εναντίον των ακραίων κοινωνικών ανισοτήτων και υπέρ της κοινωνικής συνοχής, δηλαδή ουσιαστικώς υπέρ του κοινωνικού κράτους δικαίου και της κοινωνικής δικαιοσύνης, κορυφαίου πυλώνα του ευρωπαϊκού και του εν γένει δυτικού πολιτισμού. Τα όσα προανέφερα σημαίνουν, ειδικότερα ως προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ότι εμείς οι Έλληνες, θα αγωνισθούμε όπως ξέρουμε ν' αγωνιζόμαστε ώστε η Ευρώπη να μην γίνει, ποτέ ξανά, "σκοτεινή ήπειρος"».

Κλείνοντας την ομιλία του ο Πρόεδρος στράφηκε προς τη γείτονα χώρα, υπογραμμίζοντας ότι «στηρίζουμε -και το καταστήσαμε σαφές ευθύς εξ αρχής- τη συνταγματική νομιμότητα στην Τουρκία έναντι εκείνων που επιχείρησαν να την καταλύσουν. Όμως η νομίμως εκλεγμένη ηγεσία της Τουρκίας, ακριβώς επειδή διαθέτει την πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση αλλά και τηρώντας τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, μπορεί και πρέπει ν' απαντήσει καταλλήλως στους πραξικοπηματίες μένοντας προσηλωμένη στον σεβασμό της δημοκρατίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η άτυπη συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου με τους πολιτικούς αρχηγούς στο γνωστό κιόσκι στο βάθος του κήπου του Προεδρικού Μεγάρου, η οποία διήρκεσε περισσότερο από μισή ώρα, και στην οποία σύμφωνα με πληροφορίες το κλίμα ήταν ιδιαίτερα φιλικό.

Οι πολιτικοί αρχηγοί είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με τους δημοσιογράφους σε διάφορα πηγαδάκια για την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά και για τις επικείμενες εξελίξεις, ενώ δεν παρέλειψαν να αναφερθούν και εκείνοι στους κινδύνους για τη σημερινή δημοκρατία με αφορμή την επέτειο για την 42η επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Ο κ. Παυλόπουλος αναχώρησε γύρω στις 21.20 από τον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου και ακολούθησαν οι αρχηγοί των κομμάτων και τέλος ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας .

Πηγή: amna.gr, enikos.gr

της Ελένης Μπίστικα, kathimerini.gr

‘Σημασία έχει να ’σαι εκεί που γράφεται η Ιστορία’

Σημασία έχει να είσαι εκεί που γράφεται η Ιστορία... Ο ήχος από τις ερπύστριες σκέπασε το κλάμα του μωρού στην αγκαλιά. Ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967. Ετρεξα κι έσκυψα στο μπαλκόνι της Σεμιτέλου 1 να δω τι συμβαίνει. Τα τανκς κατηφόριζαν τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας προς το κέντρο. «Πρόβα κάνουν, ποιας εθνικής εορτής;», το μόνο που σκέφτηκα και μπήκα μέσα με το μωρό που, εκείνη τη μέρα σαράντισε, δεν είχε ύπνο, έκλαιγε και το περπατούσα για να μην ξυπνήσει τον πατέρα της – τον Βαγγέλη Μπίστικα, ναι, τον πολιτικό συντάκτη της «Καθημερινής», αργότερα και Διευθυντή, που τότε ήταν στο εξωτερικό δελτίο της «Μεσημβρινής», όπως κι εγώ ήμουν στα «Αττικά και Αλλα». Το μωρό, η Μαρίνα Μπίστικα, είναι η μητέρα της εγγονής μου Ελένης Ελισάβετ, κι όλα αυτά έγιναν ενώ γράφεται η ιστορία για τη δικτατορία την επτάχρονη, που εκείνη την ημέρα άρχισε, για να τελειώσει το ξημέρωμα της 23ης Ιουλίου 1974. Τότε που επέστρεψε με το αεροπλάνο του Ζισκάρ ντ’ Εστέν, από το Παρίσι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, φέρνοντας μαζί του, αντί για αποσκευές, την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην καταταλαιπωρημένη Ελλάδα. Την επέτειο των 42 χρόνων από την αποκατάσταση της δημοκρατίας γιορτάζουμε στις 24 Ιουλίου 2016, και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος ανοίγει και πάλι, όπως επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, πρωθυπουργού, τον Κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, όπως γράφει η πρόσκληση, αυτή που έφερε στον νου όλα αυτά που διαβάζετε, φίλοι μου αναγνώστες του «Σημειωματαρίου», και ίσως απορείτε για το προσωπικόν του θέματος!

Μετά την 23η Απριλίου 1967 που τα τανκς από τη Βουλή έφθασαν και ως τη Σωκράτους, στα γραφεία της «Καθημερινής» - «Μεσημβρινής», οι δύο εφημερίδες έκλεισαν και η δημοσιογράφος, μητέρα δύο παιδιών, έμεινε άνεργη για 7 χρόνια. Αλλά ενώ όλη η Ελλάδα, πραγματικά και όχι μεταφορικά, είχε βγει στους δρόμους με λευκές λαμπάδες και διαδηλώσεις χαράς για την επιστροφή του ηγέτη Κωνσταντίνου Καραμανλή και των εξόριστων από τη χούντα πολιτικών προσώπων ανεξάρτητα από κομματικές επιλογές, η ζωή και η δημοκρατία ξαναπήραν την ανηφόρα με δυσκολία αλλά και ελπίδες. Και ξανάνοιξε η «Καθημερινή» στη Σωκράτους, με άρθρο-ρεπορτάζ από την επανέκδοση του ιστορικού φύλλου την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 1974 με τίτλο «Ποτέ μια Κυριακή δεν ξημέρωσε τόσο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», στο φύλλο της 17ης Σεπτεμβρίου 1974, με μικρά γράμματα, το όνομα ΕΛΕΝΗ ΜΠΙΣΤΙΚΑ. Που σήμαινε ότι είχε γίνει, για μένα, «η Ανάσταση του Λαζάρου». Είχα επαναπροσληφθεί, λιώνοντας ένα ζευγάρι πέδιλα, από το ξημέρωμα της Κυριακής ως τα μεσάνυχτα, αναζητώντας στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά αναγνώστες στα περίπτερα, στα παγκάκια του εθνικού κήπου, στον σταθμό του ηλεκτρικού και ρωτώντας τους «τι σημαίνει για σας το ότι κρατάτε και πάλι στα χέρια σας την “Καθημερινή”». «Είναι θαύμα», το χαρακτήρισε ένας αναγνώστης. Και το κομμάτι τελειώνει: «Θαύμα μπορεί να μην είναι, είναι όμως θαυμάσιο». Ηταν η γνώμη της δημοσιογράφου, που είχε αναστηθεί από ανεργία επτά ετών.

Κι όμως, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής με Προεδρικό Διάταγμα χαρακτήρισε την Αθηναία δημοσιογράφο, με καταγωγή εκ Σμύρνης, και άλλους δύο δημοσιογράφους από την επαρχία αντιστασιακούς, εφόσον έχασαν την εργασία τους λόγω δικτατορίας και την ξαναβρήκαν αμέσως μετά τη λήξη. Και οι τρεις πληρώσαμε για τα επτά χρόνια στο δημοσιογραφικό ταμείο, και αυτό ήταν, τουλάχιστον για εμάς, αποκατάσταση της δημοκρατίας στην επαγγελματική πραγματικότητα. Από τότε εξακολουθώ να δημοσιογραφώ, γράφοντας καθημερινά στην «Καθημερινή», μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει το «Σημειωματάριο» με υπογραφή «Τήλεφος», και με το όνομά μου, από τον Οκτώβριο 1974 που ξεκίνησε ως σήμερα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Και συνεχίζω, χωρίς να πάρω σύνταξη, γιατί, μαζί με τη μικρή μας οικογένεια, των τριών ατόμων μετά τον θάνατο του γιου μου Αλέξη, η επιλογή μου είναι, με τη βοήθεια του Θεού, «Ζωή με την Καθημερινή».

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ