Ρίο, τελετή έναρξης Ολυμπιακών: Ο ξέφρενος χορός της Ζιζέλ και ο αθλητής που έβαλε τα κλάματα

6 Αυγούστου 2016

Ολυμπιακοί αγώνες. Η γιορτή του αθλητισμού. Έμεινα ξύπνιος μέχρι αργά για να  παρακολουθήσω την τελετή έναρξης. Μου άρεσε; Δε μπορούσα να δώσω εύκολα απάντηση από την αρχή.


Η παρέλαση μιας ιστορίας. Ενός έθνους. Η αλήθεια είναι ότι η παρουσίαση μου φάνηκε  μικρή, φτωχή. Αδικο να πεις πως φταίει η ίδια η ιστορία. Από τη συνάντηση των αποίκων με τους ιθαγενείς στη Ζιζέλ. Από το παρελθόν στο παρόν τόσο απλά. Και αν η Ζιζέλ είναι το φως εσένα τι σε νοιάζει; Αλήθεια, εσένα ποιο είναι το φως σου στην Ελλάδα; Κανένα, κανένα πρόβλημα δεν έχω με τη Ζιζέλ. Εντυπωσιακή όπως γράφουν σήμερα οι φυλλάδες. Πανεμορφη, χαρούμενη, χόρευε ξέφρενα όλο το βράδυ

Έπειτα η αναφορά στη σκλαβιά. 400 χρόνια κράτησε η Σκλαβιά στη Βραζιλία. Η δουλεία, αυτό ανέφερε και ο εκφωνητής. Α και εμείς εδώ τα ίδια. Λες να επηρέασε η σκλαβιά τον τρόπο σκέψης; Να έχουν και εκείνοι στο Dna τους τον φόβο όπως και οι Έλληνες; Μα είναι ο φόβος κληρονομικό συναίσθημα; Δεν είναι επίκτητος πια; Καμιά φορά δεν μας τον πασάρουν και ως χάρισμα; Να προσέχεις. Να μη ξεφύγεις. Δεν έχεις το δικαίωμα. Φταις. Έχεις ευθύνη. Αυτά είναι τα πλοκάμια της σύγχρονης σκλαβιάς μας. Πνίγουν άραγε και τους Βραζιλιάνους; Μπορεί, για ξύλο και διαδηλώσεις άκουγα λίγο πριν την τελετή έναρξης στο Ρίο.

rio 2016 opening ceremony, rio 2016, rio olympics opening ceremony, olympics, olympics opening ceremony, olympics india, india rio 2016, olympics photos, sports

 

Ξέχνα τα αυτά Ζιζέλ και πάλι Ζιζέλ. Λιτή τελετή γράφουν σήμερα. (Κρίμα. Και να πληρώνεις για πολλά χρόνια μετά και να είναι λιτή. Και να φύγεις και να μην πας χορτάτος). Με εντυπωσιακά εφέ που πολλές φορές δεν κατάφερναν να αγγίξουν εκείνο που ονομάζουμε υψηλή σισθητική και μόνο φθηνά δεν ήταν. Χρώματα πολλά όπως ταιριάζει στη γιορτή. Υπήρχαν στιγμές που μπέρδευτηκα. Είναι οι Ολυμπιακοί ή η eurovision; Χόρευαν όλοι. Και ο χορός τους κάλυπτε αδυναμίες έσβηνε τις στεναχώριες. "Αρέσει στους Βραζιλιάνους να χορεύουν", ανέφερε ο εκφωνητής. Είναι στο αίμα τους. Αυτό αρκούσε εκείνη τη στιγμή. Ήταν ωραίο και αυθεντικό. Δεν προσποιήθηκαν ότι είναι κάτι άλλο. Δε δήλωσαν κάτι βαρύγουπο επέλεξαν το ειλικρινές ως σημαντικό. Επιτυχία τους. 


Η αναφορά στην αστική κουλτούρα. Μου άρεσε αρχικά. Με πολυκατοικίες να αναδύονται από το στάδιο και παρκούρ να ξεπηδούν κάνοντας εντυπωσιακές, φιγούρες. Και οι φαβέλες; Έξω από το στάδιο

Οlympics. Go Home. 

Δούλευα κάποτε στην τηλεόραση των Ολυμπιακών. Την είδα τη σπατάλη. Δε θα σου κάνω οικονομική ανάλυση αλλά θα σου πω μια ενδιαφέρουσα εκδοχή για την τάση κάποιων Ελλήνων να ζουν τη χλιδή και να χρεώνονται. Για ξένους εργαζόμασταν τότε στην τηλεόραση. Εκείνοι έσπαγαν τα καινούργια ford που σας εικοσάρηδες τότε λιγουρευόμασταν. Πατούσαν τα πετάλια τόσο  βίαια, έβαζαν τόσο απότομα τις ταχύτητες και πάρκαραν τόσο άγαρμπα τα χτυπούσαν και σπάραζε η καρδιά σου.  
Πήγαιναν στα σούπερ μάρκετ και σήκωναν κούτες ολόκληρες με μπύρες και πάγο για να ξεδιψάσουν το βράδυ στα ξενοδοχεία. Οι Έλληνες περιμέναμε να κλείσει το ωράριο για να προλάβουμε το βράδυ να πάμε σε κάποιο πάρτι. Στο Μοναστηράκι, στου Ψυρρή. Αν προλαβαίναμε. Τόσο κακή η νοοτροπία του Έλληνα για να μας κουνάνε σήμερα το δάχτυλο και μας μιλούν για απερισκεψία. 


Και το μήνυμα για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Για τη μόλυνση. Εκεί κατάλαβα ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Υπήρχε έστω και μια στιγμή, τον τελευταίο μήνα ας πούμε που να σκέφτηκες αυτό το θέμα; Να απαντήσω εγώ για σένα: όχι. Στην Ελλάδα μετράμε. Πόσα θα μας κόψουν πόσα θα δώσουμε πόσα χρωστάμε πόσα μας χρωστάνε. Είμαστε η χώρα των λογιστών: Θες δε θες θα μετρήσεις, θα ζοριστείς και θα υπολογίσεις. Όποιος και αν είσαι. Οι μισοί αγωνίζονται για να κρατήσουν με νύχια και δόντια την καγιέν, εκείνο το μαύρο θηριώδες τζιπ οι άλλοι μισοί για τη ζωή τους. (Άραγε ποιος είναι ο σημαντικός και ποιος έχει σαν προσωπικότητα αξία...). Τα υπόλοιπα θέματα δεν μας αφορούν. Και είναι λογικό. Το παράλογο είναι ότι έχει χαθεί η κανονικότητα της ζωής εκείνη που σου θυμίζει ότι είσαι πολίτης του κόσμου όχι κάτοικος ενός χωριού. Εκείνη που σου ανοίγει τα φτερά για να κοιτάξεις τον κόσμο στο σύνολό του. Ξεχάσαμε τα πάντα με αυτό το μέτρημα. Κρίμα.

Πώς είναι να κλαις από χαρά

Στην παρέλαση των αθλητών εκεί που "περπατούσαν" όλες οι σημαίες περήφανες, το πλάνο του σκηνοθέτη έδειξε έναν αθλητή να κλαίει! Κοίταζε το πλήθος δεξιά και αριστερά προσπαθούσε να κρύψει τα μάτια του, είχε βουρκώσει."Είναι όνειρο ζωής για πολλούς αθλητές να παρελάσουν σε τελετή έναρξης", σχολίασε ο εκφωνητής...Εσύ πότε έκλαψες για τελευταία φορά; Όταν σε άφησαν απλήρωτο, όταν ένιωσες μοναξιά ή όταν κάποιος πίστεψε ότι μπορεί να προσβάλλει την αξιοπρέπειά σου επειδή απλά και μόνο επειδή δε γνωρίζει την ετυμολογία της λέξης;  
Πριν δυο μέρες ξεκαρδίστικα στα γέλια πονούσε η κοιλιά μου και άρχισα να κλαίω φοβούμενος πως κάτι θα πάθω από την υπερένταση της στιγμής. Τόσο απλό, το είχα ξεχάσει. Τόσο ευχάριστο. Σαν τη Ζιζέλ. Θυμήσου γα λίγο πως είναι να κλαις από χαρά...

Ποιος να ήταν αυτός ο αθλητής και πώς βρέθηκε εκεί; Τι ένιωθε εκείνη τη στιγμή; Πώς μεγάλωσε ποιο άθλημα να έκανε και ποια ήταν η δυσκολία που έδωσε νόημα στη ζωή του; 

 
Η τελετή των Ολυμπιακών αγώνων για μένα είχε λήξει. Είχα πάρει αυτό που ήθελα, ήταν αργά και έπρεπε να κοιμηθώ.
Όταν μια εκπομπή- γιορτή ή πανηγύρι κινεί στο νου σου τόσες σκέψεις είναι σίγουρα πετυχημένη. Την συνέκρινα με εκείνη των Ολυμπιακών της Αθήνας. Εκείνους που τους χαρακτηρίζουμε συνήθως ως ντροπιαστικούς και ξιπασμένους. Εφάμιλλες. Ψεύτικες ελπιδοφόρες, εφετζίδικες, ακριβές και φτηνές μαζί, χαρούμενες, γλετζέδικες, σκοτεινές και τόσο φωτισμένες. Τέτοιες είναι οι συλλογικές αξίες στην εποχή μας. Έτσι είναι η ζωή μας πια. Απορώ με εκείνους που ζητούν από τους Ολυμπιακούς αγώνες κάτι διαφορετικό. Η ουσία είναι εκείνο το κλάμα του αθλητή. Της χαράς ή της λύπης που κρύβει ένα απλό όνειρο.

rio 2016 opening ceremony, rio 2016, rio olympics opening ceremony, olympics, olympics opening ceremony, olympics india, india rio 2016, olympics photos, sports

Όνειρα όχι οράματα. Μη κραυγάζεις στον καθρέφτη

Οι υπερασπιστές των μεγάλων οραμάτων είναι οι χαμένοι: Κατέληξαν σε αυτά γιατί δεν είχαν καμία αλήθεια στη ζωή τους.Έψαχναν μια αξία προσωπική που θα τους έκανε χρήσιμους που θα τους έδινε νόημα και θα τους βοηθούσε να αγαπήσουν τη ζωή. Αλλά δε βρήκαν τιποτα και έτσι αποφάσισαν να αναλωθούν στην προσπάθεια να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Είναι κρίμα να περάσεις τη ζωή σου έτσι, ακόμα και αν παρασύρεις κόσμο και κλέψεις εξουσία. Είσαι και θα παραμείνεις ο χαμένος. 

Η Αθήνα του 2016 δε θύμιζε χτες το βράδυ σε τίποτα τον Αύγουστο του 2004. Πολύς κόσμος έλειπε σε διακοπές άλλος πάλι όχι. Ήταν αργά, κοιμόταν. Κανένα πάρτι πουθενά γιορτή. Τι πειράζει; Είναι ωραίο απλά και μόνο να κοιμάσαι με τη συνείδησή σου ήσυχη. Καμιά φορά ίσως φοβάσαι λίγο όταν λες την "Καληνύχτα". Τι σε νοιάζει; Εσύ εχεις όνειρα να δεις όχι εφιάλτες.

"Ζήτω η Ζιζέλ, το στρας και οι Ολυμπιακοί" είπα και αποκοιμήθηκα.

Γιώργος Κολέτσος 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ