Πανελλαδικές: Πώς αντιμετωπίζουμε την αποτυχία;

21 Ιουνίου 2013


Βγήκαν σήμερα τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων. Και αν το παιδί δεν πήγε καλά; Τι πρέπει να του πούμε; Τι συμβαίνει όταν ένα παιδί προσπαθεί πολύ μα δεν τα καταφέρνει; Τι συναισθήματα δημιουργούνται όταν τα πιέζουμε πολύ; Αλήθεια ένα πτυχίο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου; Και τη σημαίνει η λέξη επιτυχία;


Συνέντευξη με την ψυχολόγο, Μαίρης Λέλα.



Πώς αντιμετωπίζουμε την αποτυχία των παιδιών;


Είναι στο χέρι του κάθε ατόμου να μην επιτρέπει στον εαυτό του να ενταχθεί μέσα στα «κουτάκια» του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η κοινωνία ορίζει πάντα πολλούς τρόπους για να στιγματισθούμε. Τα παιδιά πηγαίνουν μεγαλώνουν εστιάζοντας την προσοχή τους στα επιτεύγματα και στις επιτυχίες τους και ουδόλως, σε ό,τι ανθρώπινο, ουσιαστικό, θέμα ψυχής, εσωτερικό.


Σου λένε μόνο ότι στα 17 σου πρέπει να μάθεις μόνο γράμματα και τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα, τα σημαντικά θέματα ζωής δεν τα μαθαίνουν τα παιδιά. Έρχεται η ώρα που πρέπει να τα αντιμετωπίσεις αυτά τα θέματα και δεν μπορείς. Και αυτά είναι κυρίως οι ανθρώπινες σχέσεις γιατί μέσα στις σχέσεις που ζούμε. Δεν έχει σημασία αν θα χτίσεις πολυκατοικία, αν θα κάνεις διδακτορικά, αν θα βγάλεις λεφτά, αν θα είσαι ωραίος, αν δεν έχεις επιτυχημένες σχέσεις αν δεν έχεις μάθει στη ζωή σου να κάνεις τίποτα. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα και χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχισμένος άνθρωπος.


Απ’ το σύνδρομο της Στοκχόλμης πάσχουμε: είμαστε όμηροι της κοινωνίας, και παρ’ όλα αυτά ελκυόμαστε απ’ αυτήν. Αυτό ζούμε. Μας έχει καταλάβει -και συνεπώς καταβάλλει- η κοινωνία να είμαστε υπό τις επιταγές της.


-Τι συμβαίνει όταν το παιδί δεν επιλέγει από μόνο του, τις σπουδές του, το μέλλον του; 


Όταν φορτώνεις το παιδί σου με μία υποχρέωση που δεν την έχει επιλέξει, αλλά πρέπει να την φέρει εις φέρας με τον καλύτερο τρόπο -και όλα αυτά μάλιστα αναλαμβάνει να τα κάνει και στην τόσο νεαρή ηλικία των 17 χρονών, που δεν έχει δημιουργήσει ακόμα προσωπικότητα- τότε οδηγείς το παιδί στο σχηματισμό μιας πολύ κακής ταυτότητας, μιας πολύ κακής ψυχολογίας, και πιθανώς σε μία αποτυχία, δεδομένου ότι μπορεί τελικά να βγάλει λεφτά, αλλά δε θα έχει γίνει άνθρωπος.


Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι το παιδί χρειάζεται να επιλέξει το ίδιο, ακόμα κι αν χρειαστεί να καθυστερήσει λίγο η διαδικασία της εκπαίδευσής του. Δηλαδή, να πάρει έναν χρόνο να σκεφτεί, να δει τι του αρέσει. Υπάρχει αυτή η τάση στην Αμερική που είναι πολύ λειτουργική. Τα παιδιά παίρνουν ένα χρόνο να σκεφτούν, να ταξιδέψουν, να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους, να εμπνευστούν και μετά να αποφασίσουν τι να κάνουν. Και οι Ευρωπαίοι το κάνουν. Ούτε καν μπορεί να το φανταστεί ο Έλληνας γονιός αυτό. Ασκεί τόση πολλή πίεση που δημιουργεί «καταθλιπτικά» παιδιά.


Λειτουργεί κυρίως ως μέλος του κοινωνικού συστήματος και επιβαρύνει το παιδί του, χωρίς καν να καταλαβαίνει καν ότι το κάνει. Και δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ αν πράττει σωστά.


Αν δεν πήγε καλά το παιδί  στις εξετάσεις;


Το παιδί χρειάζεται μια ελευθερία επιλογών και χρειάζεται να του πεις ότι «δεν πειράζει αν δεν τα πας καλά τώρα, του χρόνου θα τα πας καλύτερα, αν θες να ξαναπροσπαθήσεις.» Αλλά και να μην τα πάει καλύτερα, τότε πρέπει να σκεφτούμε «μήπως δεν έχει διαλέξει σωστά;». Και τότε θα το βοηθήσουμε να αναζητήσει πιο προσεκτικά, να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει στη ζωή του.


Αν προσπαθεί και δεν τα καταφέρνει; 


Αν πάλι προσπαθεί το παιδί να κυνηγήσει το πάθος του και δεν τα καταφέρνει, τότε πρέπει να το βοηθήσουμε να βρει τι είναι αυτό που το εμποδίζει.


Μπορεί να βιώνει μία δύσκολη εμπειρία. Μπορεί να έχει χωρίσει για πρώτη φορά στη ζωή του, μπορεί να βιώνει μια απώλεια μπορεί να έχει τσακωθεί με έναν φίλο του, γενικά να έχει συμβεί κάτι άσχημο στη ζωή του και να μην μπορεί να αποδώσει.


Πρέπει οι γονείς να μιλάνε με τα παιδιά τους και αντί να τα μαλώνουν και να τους κάνουν διαλέξεις, να συζητούν μαζί τους! Να τα ακούνε, να αναρωτιούνται και να φιλοσοφούν από κοινού. Να ρωτάνε όχι «τι έχει γίνει», αλλά το «γιατί έχει γίνει», μήπως και το σώσουνε, σκεφτούν μαζί γονιός και παιδί και το διορθώσουν.


Κι η επιτυχία δεν κατακτιέται χωρίς και την αποτυχία.


Η επιτυχία μόνη της είναι επισφαλής. Πρέπει να εδραιώσεις τα επιτεύγματά σου, αν τα κάνεις γρήγορα μετά δεν ξέρεις τι θ’ απογίνεις. Αν τα κερδίσεις όλα στα 20 και στα 30 σου, μετά τι θα έχεις να κάνεις, τι θα έχεις να καταφέρεις;


Πρέπει λοιπόν να βγούμε λίγο απ΄τις γραμμές της κοινωνίας και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
Βένη***** ****
16:19 Τετάρτη 1/06/2016
Καλησπέρα είμαι 18 χρονών και φέτος έδωσα Πανελλήνιες Η φετινή ήταν μια ιδιαίτερα αρνητική εμπειρία για μένα καθώς η δική μου επιλογή ήταν η θεωρητική κατεύθυνση οι γονείς μου όμως με ανάγκασαν να πάω τεχνολογική φετινή κατεύθυνση οικονομικών Παρ όλο που υπήρχαν εντάσεις στο σπίτι για την αντίθετη άποψή μου οι γονείς μου επέμεναν για να καταφέρω να εισαχθώ σε στρατιωτικές σχολές Τον Οκτώβριο με τις αλλαγές τελευταίας στιγμής που έγιναν οι στρατιωτικές σχολές μεταβιβάστηκαν όλες στη θετική κατεύθυνση Συνεπώς ήμουν αντιμέτωπη με μαθήματα που μου ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστα όπως τα Μαθηματικά και ο Προγραμματισμός και κατά συνέπεια ήμουν αρνητική στο να ασχοληθώ με αυτά σε βάθος ενώ η σχολή που ήθελα ΣΜΥ αν και δεν ήταν δική μου επιλογή δεν ήταν πια στην κατεύθυνσή μου και έτσι τα σχέδια άλλαξαν για μία σχολή με περισσότερα μόρια την Αστυνομία Παρ όλα αυτά έγραψα καλά στην Έκθεση και στην Οικονομία Με τα τέσσερα μαθήματα όμως φέτος με τα μόρια που συγκεντρώνω είμαι πολύ μακριά από τον στόχο μου που είναι η αστυνομία Παράλληλα η λάθος επιλογή καθηγητών κυρίως στα Μαθηματικά μου στέρησε πολλές μονάδες Ουσιαστικά έκανα όλη τη χρονιά άθελά μου ένα καταναγκαστικό έργο Τώρα που τελείωσαν οι Πανελλήνιες ο πατέρας μου αναρωτήθηκε τι θα ήθελα εγώ να κάνω στη ζωή μου Πιο πριν μου επέβαλλε αυτό που ο ίδιος θεωρούσε καλό για μένα και ποτέ δεν είχε ρωτήσει τη δική μου άποψη Η μάνα μου μού υπενθυμίζει συνεχώς ότι δεν έχω γράψει καλά με συγκρίνει με άλλους μαθητές και δε μου δίνει χρήματα όταν βγαίνω έξω ως μέσο εκδίκησης με υποτιμάει συνέχεια με τα λόγια της και με το βλέμμα της κλαίει και με θεωρεί αποτυχημένη Όλο αυτό με έχει επηρεάσει ψυχολογικά και βρίσκομαι σε απόγνωση Αν θα ξαναέδινα Πανελλήνιες θα έδινα από θεωρητική Δυστυχώς όμως θα είναι πολύ δύσκολο γιατί αν και μου άρεσαν δεν έχω επαφή με αυτά τα μαθήματα εδώ και δύο χρόνια Όνειρό μου ήταν να διδαχθώ τα μαθήματα της θεωρητικής και να περάσω στη σχολή Μεταφραστών και διερμηνέων ή στο Παιδαγωγικό δημοτικής εκπαίδευσης Θεωρώ ότι είναι και δικό μου λάθος που δεν κατάφερα να επιβληθώ Πιστεύω ότι υπήρξα ανώριμη για να αντιμετωπίσω μια τόσο απαιτητική και πιεστική κατάσταση Το βασικό πρόβλημα όμως έγκειται στο γεγονός ότι κάποια μαθήματα δε τα διάβαζα αρκετά και αυτό οφείλεται στο ότι δε μπορώ να διαβάσω κάτι δυσνόητο για μένα και αντικειμενικά ιδιαίτερα δύσκολο Ζητώ τη βοήθειά σας κυρίως να ψυχολογική υποστήριξη αφού η συμπεριφορά της μητέρας μου με καταρρακώνει και με κάνει να νιώθω άχρηστη για πιθανή δεύτερη προσπάθεια στις Πανελλήνιες και γενικότερα για οποιαδήποτε προσπάθεια στο μέλλον Ευχαριστώ που με ακούσατε
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ