"Ενα Φαρ Ουέστ νεοελληνικού τύπου"

9 Σεπτεμβρίου 2016

Αλέξης Παπαχελάς, kathimerini.gr

"Φαρ Ουέστ"

Κάθε χώρα έχει αυτό που ονομάζουμε ένα «αστικό καθεστώς» ή, άλλως, κατεστημένο. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει κάποτε για το πώς μια ομάδα νεαρών αριστερών ακτιβιστών μπόρεσε να ξεδοντιάσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού αστικού καθεστώτος. Είχε με το μέρος της θράσος και μια κοινωνία που έφτασε στα όρια των αντοχών της. Δεν έφταναν, όμως, αυτά. Το ελληνικό κατεστημένο αποδείχθηκε πολύ λίγο και αδύναμο. Είχε άλλωστε από καιρό σκάψει τον λάκκο του. Το ευαγγέλιο του ακραίου λαϊκισμού, της δικαιολόγησης κάθε ακραίας πράξης διαμαρτυρίας κλπ. διαβαζόταν καθημερινά από τον άμβωνα των δικών του τηλεοπτικών καναλιών. Στην ιδιωτική τηλεόραση ανδρώθηκε και δοξάστηκε ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος. Η δικαιολογία, απλή: «Τι να κάνουμε αφού αυτό πουλάει και θέλει ο κόσμος;». Οπως έστρωσες θα κοιμηθείς, λέει ο σοφός λαός.

Το ούτως αποκαλούμενο κατεστημένο έτρεξε όμως να κάνει τις συμφωνίες του και τα παρασκηνιακά deals από το 2012 και μετά. Ο καθένας είχε τον λόγο του. Αλλος φοβόταν για να μη βγουν στη φόρα οι σκελετοί του. Αλλος ήθελε να πάρει την εκδίκησή του επειδή ένιωσε απόβλητος των αθηναϊκών σαλονιών. Κάποιοι ακολουθούσαν την πάγια αρχή που δίδαξε ο μακαρίτης Μποδοσάκης, που επέβαλε ότι «πρέπει να τα έχουμε καλά με το γκουβέρνο». Από όλες αυτές τις περίφημες συμφωνίες, ελάχιστες τηρήθηκαν. Λίγη ιστορία να είχε διαβάσει κανείς, θα ήξερε ότι αυτού του τύπου οι συμφωνίες και λυκοφιλίες δεν κρατούν πολύ.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ενα κομμάτι του ελληνικού κατεστημένου είχε ήδη σαπίσει πολύ. Η κρίση το αποτελείωσε, αλλά ήταν και πριν «στον αέρα». Οι υπερβολές, η παντελής έλλειψη κανόνων διακυβέρνησης επιχειρήσεων, η απουσία σεβασμού στους θεσμούς είχαν οδηγήσει σε ένα Φαρ Ουέστ νεοελληνικού τύπου.

Οι επελαύνοντες βρήκαν όμως πολύτιμα στηρίγματα σε ένα κομμάτι του αστικού πολιτικού κόσμου, το οποίο για δικούς του λόγους έδωσε όλη τη σχετική τεχνογνωσία της διακυβέρνησης των σκληρών μηχανισμών του κράτους. Επαιξαν και αυτοί οι άνθρωποι τον ρόλο τους.

Σήμερα λοιπόν έχουμε μια μεγάλη αλλαγή σκηνικού, ένα ξαναμοίρασμα της πίτας ισχύος και χρήματος. Η Ελλάδα περνάει τέτοιες φάσεις κάθε 30-40 χρόνια. Μετά την κρίση του 2009, ήταν αναπόφευκτο να έχουμε ακόμη έναν τέτοιο κύκλο.

Θα προκύψει, λοιπόν, ένα καλύτερο, υγιέστερο κατεστημένο; Φοβούμαι ότι μπορεί να φτάσουν, ακόμη και οι σημερινοί κυβερνώντες, να νοσταλγήσουν κάποια στιγμή το... παλιό, τη δοκιμασμένη διαπλοκή περασμένων εποχών, που ήταν (τουλάχιστον) προβλέψιμη και είχε και κανένα-δύο δικούς της κανόνες. Το νεοπλουτίστικο Φαρ Ουέστ του 2000 μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό, με καουμπόηδες, πιστόλια και άγριους τσακωμούς σε σαλούν... Θα το γευθεί αυτό σύντομα η παρέα των αριστερών ακτιβιστών που γκρέμισε ένα κομμάτι του κατεστημένου και τώρα θέλει να δημιουργήσει το δικό της.

Το ερώτημα είναι πού βρίσκεται και γιατί κρύβεται ό,τι έχει απομείνει από το μη κρατικοδίαιτο, δυναμικό, υγιές κατεστημένο της χώρας. Η αλήθεια; Εχει τρομάξει και έχει πάρει τα βουνά. Ορισμένοι έφυγαν για άλλες χώρες, άλλοι θέλουν να μην τους πιάνει κανένα ραντάρ. Αν όμως δεν παίξουν τον ρόλο τους, η χώρα θα περάσει στα χέρια πειρατών, φανατικών λειτουργών της δικαιοσύνης με ιδιόμορφες ατζέντες, συμμοριών κάθε είδους και θα αρχίσει να ουκρανοποιείται ταχύτατα. Χρειάζονται αναχώματα, και μέσα στην ίδια την Αριστερά, για να αποτραπεί αυτή η μοιραία εξέλιξη.

Μαρία Χούκλη, liberal.gr

"Και με μουσακά πάντως γράφεται ιστορία"

Όταν προσγειώθηκαν στη χερσόνησο της Κριμαίας, ο Ρούσβελτ και ο Τσώρτσιλ δεν είχαν ιδέα τι τους περίμενε. Ο στόλος των αυτοκινήτων που θα μετέφερε τους ηγέτες της Δύσης στη Γιάλτα, χρειάστηκε οκτώ ώρες για να φθάσει στον τόπο συνάντησης των Μεγάλων Τριών, οι οποίοι -κατά το κοινώς λεγόμενο- μοίρασαν τον μεταπολεμικό κόσμο.

Οι περιοχές από τις οποίες πέρασαν οι ξένες αντιπροσωπείες έμοιαζαν με πίνακα που θα μπορούσε να είχε ζωγραφίσει ο Ιερώνυμος Μπος. Βομβαρδισμένα κτήρια, ανατιναγμένες δεξαμενές, σαπισμένα κουφάρια ζώων, κατεστραμμένες σιδηροδρομικές γραμμές, ούτε ίχνος από πράσινο χορτάρι. Πίνοντας μια γουλιά από το αγαπημένο του μπράντι, ο Βρετανός Πρωθυπουργός φέρεται να είπε στον γραμματέα του: «Δέκα χρόνια να ψάχναμε, δεν θα βρίσκαμε χειρότερο μέρος».

Ο Στάλιν, όμως, φρόντισε να τους αποζημιώσει με την περιποίηση και τη φιλοξενία, τουλάχιστον σε επίπεδο υλικών αγαθών και ανέσεων. Πρώτα, προς τιμήν του βαριά άρρωστου Αμερικανού Προέδρου, ονόμασε τον αναπάντεχα -για μήνα Φεβρουάριο- καλό καιρό «Roosevelt weather».

Είχε φροντίσει να δημιουργήσει περιβάλλον χλιδής: επιστρατεύθηκαν σεφ και εργαζόμενοι, πιάτα και μαχαιροπίρουνα από το άλλοτε πολυτελές ξενοδοχείο Livadia Palace, χτίστηκε ένα αρτοποιείο και μονάδα αλιείας, Ρουμάνοι αιχμάλωτοι πολέμου ξαναφυτέψαν τον κήπο του οικήματος, ακριβή επίπλωση συγκεντρώθηκε από όλη την επικράτεια για τα δωμάτια και τους κοινοχρήστους χώρους.

Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην κουζίνα.

Το δείπνο της άφιξης περιλάμβανε εξαιρετικά ψάρια, αρμένικο κεμπάπ και κυνήγι. Γλυκά και φρέσκα φρούτα. Φυσικά άφθονο χαβιάρι, το οποίο -αξίζει να το αναφέρουμε- όφειλε την ύπαρξή του στον πόλεμο κατά τραγική ειρωνεία. Οι Σοβιετικοί από την δεκαετία του '30 σχεδίαζαν να χτίσουν ένα φράγμα στο Βόλγα που θα εμπόδιζε τους οξύρρυγχους να κατέβουν στην Κασπία για να γεννήσουν τα αυγά. Με την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, το φράγμα δεν έγινε και το πολύτιμο ψάρι πήρε παράταση ζωής.

Στα δείπνα της Γιάλτας σερβιρίστηκαν μερικά από τα καλύτερα κρασιά, από το διάσημο οινοποιείο Massandra. Πάλι εξαιτίας του πολέμου. Προέρχονταν από την συλλογή του τελευταίου Ρώσου τσάρου και ήταν πλέον εθνικός θησαυρός. Όταν άρχισαν να πλησιάζουν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ στη Μόσχα, οι επιτελείς του Στάλιν τα φυγάδευσαν στην φίλη Κριμαία και τα έσωσαν. Έτσι, Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ είχαν την ευκαιρία να γευθούν σπάνιες ποικιλίες ρωσικού οίνου και βότκας που εξίσου έρεε άφθονη.

Για να μην μείνει ανικανοποίητη καμμία επιθυμία των δυτικών, γράφτηκε ότι ο Στάλιν είχε «φυτέψει» κοριούς στις κρεβατοκάμαρες των ξένων ηγετών ώστε να μαθαίνει τι θέλουν και να το προσφέρει πριν καν το ζητήσουν. Οι Σοβιετικοί φυσικά το αρνούνται, αλλά ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του αναφέρει ότι ένα βράδυ κάποιος επισκέπτης του παραπονέθηκε ότι δεν υπήρχαν τα λεμόνια για το κοκτέιλ του. «Την επομένη» έγραψε ο βρετανός Πρωθυπουργός «μια λεμονιά γεμάτη λεμόνια εμφανίστηκε στο διαμέρισμά του». Κάποιο άλλο βράδυ, συνεργάτης του Τσώρτσιλ, που βρισκόταν μέχρι αργά στο δωμάτιο του Πρωθυπουργού, παρατήρησε ότι δεν υπήρχαν ψάρια στη δεξαμενή του κτήματος και το άλλο πρωί, το ενυδρείο ήταν γεμάτο χρυσόψαρα!

Τι θέλω να πω. Χωρίς αυτές τις λεπτομέρειες τι θα ήταν η ιστορία; Δεν γράφεται μόνο με ατέλειωτες διαβουλεύσεις, παζάρια, οικονομικά τιμήματα, υπογραφές, χειραψίες, πούρα και παρα-συμφωνίες στις κουΐντες. Γράφεται με καλό φαγητό και εκλεκτό αλκοόλ. Με χαβιάρι και σαμπάνια, αλλά επίσης με μουσακά, και ισοτονικά ροφήματα. Με προκάτ ευωδιαστούς κήπους που δημιουργήθηκαν από αιχμαλώτους, αλλά επίσης με ράντζα, χημικές τουαλέτες και γερά πορτοφόλια. Είτε ως τραγωδία είτε ως φάρσα, το παρασκήνιο της ιστορίας έχει ενδιαφέρον.

Δημήτρης Δανίκας, protothema.gr

"Όποιος βιάζεται σκοντάφτει"

Ηρεμήστε γαλάζια παιδιά του Κυριάκου και της Νέας Δημοκρατίας. Μη βιάζεστε. Τώρα που απλώσατε τραχανά να δούμε αύριο πώς θα τον μαζέψετε!

Ο λόγος φυσικά για τα κανάλια τα ιδιωτικά. Για τις άδειες, τον τάχα μου πλουραλισμό και το πέτσινο αντικειμενικό, δελτίο πολιτικό!

Αποκλείεται, λέω στον εαυτό μου, να μην διαθέτει ο Κυριάκος επιτελείο συμβούλων με «κάποιο» μυαλό. Το αυτονόητο δηλαδή. Αποκλείεται να μην τον προειδοποίησαν «πρόσεχε Πρόεδρε. Ο Νίκος Παππάς είναι μεγάλος παίκτης. Πρόσεχε Πρόεδρε γιατί στο τέλος της ημέρας μπορεί να λειτουργούν όλα τα κανάλια τα ιδιωτικά. Πρόσεχε Πρόεδρε. Γιατί στη σούμα ο κόσμος θα μας λέει ότι οι Συριζαίοι και λεφτά πολλά κατάφεραν να πάρουν και τα κανάλια λειτουργούν και οι εργαζόμενοι παραμένουν στην θέση τους»!

Αν συμβούν όλα αυτά. Αν το Συμβούλιο Επικρατείας αποφασίσει θετικά για την διαδικασία χορήγησης αδειών που σχεδίασε ο Νίκος Παππάς, τότε όλη αυτή η επιθετική καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας θα κατρακυλήσει στα τάρταρα με αποτελέσματα κομματικά όχι μόνο μηδενικά αλλά και αρνητικά!

Φανταστείτε ότι αυτό το σενάριο, το πολύ πιθανό, είναι κοινός τόπος για πολλούς εκ των απλών πολιτών. Γιατί η διαδικασία αδειοδοτήσεων δεν έχει τελειώσει. Γιατί ήδη έχουν αρχίσει συζητήσεις για συνεργασίες. Οπως ανάμεσα σ' αυτή του Καλογρίτσα και του Κοντομηνά. Γιατί επακολουθεί δεύτερος γύρος αδειών, των περιφερειακών καναλιών. Και γιατί διόλου απίθανο στο τέλος να επακολουθήσει τρίτος γύρος θεματικών καναλιών!

Πού τα στηρίζω όλα αυτά; Μα φυσικά στην τακτική του ΤΣΙ.ΠΡΙ.ΖΑ. Οταν λέει μέρα εννοεί νύχτα. Και τούμπαλιν. Οι τέσσερις άδειες στο τέλος μπορεί να καταλήξουν οκτώ. Και τότε;

Επομένως γιατί τόση επιμονή, τόση επιθετικότητα και τέτοια εμμονή; Κάθε καχύποπτος πολίτης σκέφτεται και καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: Η τακτική της Νέας Δημοκρατίας οφείλεται στην διαπλοκή. Τα στελέχη της ενεργούν σαν εντεταλμένοι καναλαρχών. Και με την τακτική τους επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες των τάχα μου αριστερών, ότι επί 27 χρόνια επέτρεπαν να λειτουργεί καθεστώς ανομίας, παραβατικότητας και πειρατείας. Ολοι αυτοί, λένε, μοιάζουν με φερέφωνα των αφεντικών!

Στη θέση του Κυριάκου θα κατέβαζα τους τόνους, θα περίμενα την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, θα πλειοδοτούσα σε νομιμότητα, κανονικότητα και στην αυστηρή τήρηση των κανόνων λειτουργίας όλων των καναλιών και θα απαιτούσα την λειτουργία περισσοτέρων «πελατών»!

Τα λέω όλα αυτά, γιατί αποκλείεται ο Κυριάκος να μην γνωρίζει -ύστερα από έρευνες- την χαμηλή εκτίμηση των πολιτών για τα κανάλια τα ιδιωτικά. Γιατί αποκλείεται να μην γνωρίζει την απαξιωτική γνώμη των πολιτών για πολλούς, μα πάρα πολλούς "επώνυμους" των καναλιών. Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει ότι το «προϊόν» είναι ναρκοθετημένο, υπονομευμένο από μέσα και όχι από τα έξω. Πάνω σ' αυτή την απαξίωση βασίστηκε η στρατηγική και τακτική του Νίκου Παππά!

Χαμήλωσε τους τόνους Κυριάκο. Γιατί όπως λέει ο λαός, όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Από εδώ παπάς, από εκεί παππάς, πού είναι ο παπάς;

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Edgar Wallace
Η Σκέψη της ημέρας
3:17 Edgar Wallace