Η Χούντα, ο Πρετεντέρης, ο Βαξεβάνης

4 Οκτωβρίου 2016

του Γιάννη Πρετεντέρη, tanea.gr

'1974'

H χώρα ζει τις χειρότερες στιγμές της από το 1974.

Μια οικονομική κρίση που βαθαίνει χωρίς προοπτική ανάκαμψης.

Ενας διεθνής περίγυρος ασταθής κι απειλητικός.

Μια κυβέρνηση που καταρρέει αλλά μετέρχεται όλων των μεθοδεύσεων για να παραμείνει στην εξουσία.

Σε καμμία στιγμή μετά το 1974 η δημοκρατική Ελλάδα δεν έχει ζήσει τέτοια συγχορδία αποσταθεροποίησης και παρακμής.

Ο Πρόεδρος του ΣτΕ διακόπτει την Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου όταν αντιλαμβάνεται ότι το κυβερνητικό σχέδιο που υπηρετεί δεν έχει πλειοψηφία - μπλέξαμε με νέο Κόλλια.

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το σχέδιο ελέγχου των τηλεοράσεων κατέρρευσε και προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα με ζοριλίκι. Χάνει και γαντζώνεται στις καθυστερήσεις.

Το κυβερνητικό κόμμα υπεραμύνεται δημοσίως (!) του νέου Κόλλια αλλά επιτίθεται σε υπουργό της κυβέρνησής του.

Ενας υπουργός προξενεύει τηλεοπτικές συμφωνίες στην πλάτη του αρμόδιου υπουργού - «το παιδί είναι άσχετο και λίγο λαμόγιο!».

Ενας υπόκοσμος υποδύεται τους κυβερνητικούς μπράβους στη δικαιοσύνη, στη διοίκηση, στον Τύπο, στο Διαδίκτυο.

Με αυτά και με αυτούς έχουμε να κάνουμε. Αυτοί και αυτά κλονίζουν το κοινωνικό και δημοκρατικό σύστημα της χώρας.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν επιλέγει τον κατευνασμό αλλά μια απέλπιδα φυγή προς τα εμπρός.

Τις αποφάσεις και επιλογές της δεν υπαγορεύει απλώς ο πόθος της εξουσίας αλλά ο φόβος της απώλειάς της.

Ολο και περισσότερα κυβερνητικά στελέχη αντιλαμβάνονται πως η ήττα θα είναι γι' αυτούς μια σκληρή δοκιμασία. Γνωρίζουν πως θα αποδοθούν ευθύνες, ατομικές και συλλογικές, πολιτικές και ποινικές.

Ετσι, η φυγή προς τα εμπρός στην οποία καταφεύγουν δεν είναι σχέδιο. Είναι αδυναμία. Δεν είναι ρίσκο. Είναι πανικός.

Φοβούνται ότι δεν θα αντέξουν ακόμα για πολύ την ασφυξία και την κατακραυγή. Και ότι πιο σύντομα από όσο σχεδιάζουν θα οδηγηθούμε σε εκλογές .

Κανένα πρόβλημα. Οι εκλογές είναι τελικά ο αυθεντικά δημοκρατικός τρόπος για να βρει ξανά η χώρα τον δρόμο της - όπως συνέβη πάντα μετά τις εθνικές περιπέτειες.

Χωρίς αυταπάτες όμως και ψευδαισθήσεις. Η Ελλάδα που θα προκύψει από τη φυγή της σημερινής κυβέρνησης θα είναι μια κατεστραμμένη γη. Μια έρημη χώρα.

Η επόμενη μέρα συνεπώς δεν χρειάζεται μόνο έναν καθαρό νικητή. Χρειάζεται μια ευρύτατη συμμαχία δημοκρατικής ανασυγκρότησης. Ενα νέο 1974.

Ωστε να αποκατασταθεί η ομαλότητα. Να επιβληθεί η νομιμότητα στα παρακρατικά κυκλώματα. Και να απαλλαγούν οι θεσμοί από τους «Κόλλιες», διότι δεν υπάρχει κράτος χωρίς θεσμούς.

Κοινώς: οι δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας δεν πρέπει να παρασυρθούν από τον πανικό και την υστερία της κυβέρνησης.

Το πουλόβερ ξηλώνεται. Ψυχραιμία. Αλλά χωρίς εκπτώσεις.

Του Κώστα Βαξεβάνη, koutipandoras.gr

'Λυπηθείτε έναν Ιωάννη Βαπτιστή Πρετεντέρη'

Με πήραν πάνω από δέκα φίλοι τηλέφωνο να με ρωτήσουν αν διάβασα το άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στα ΝΕΑ με τίτλο «1974». Κανένας από όσους μου το περιέγραφαν δεν μπόρεσε να αποδώσει, ούτε την αγωνία, ούτε τη λογική του Πρετεντέρη.

Μετά από υπομονή 24 ωρών διάβασα τελικώς το πόνημα, όταν απελευθερώθηκε στο Διαδίκτυο. Συνοπτικά να σας πω, πως ο Γιάννης Πρετεντέρης, περιμένει και ελπίζει, πως οι δημοκρατικές δυνάμεις θα ενωθούν όπως το 1974, για να ρίξουν την χειρότερη κυβέρνηση από το 1974. Χωρίς να εγκαταλείπει τον ελιτισμό του που θέλει σε αυτά τα πράγματα να ανακατεύονται «δυνάμεις» (έστω και δημοκρατικές) αλλά όχι λαός και ποταπά ένστικτα, ο Πρετεντέρης παρομοιάζει την κυβέρνηση με τη Χούντα. Αποκαλεί μάλιστα τον Πρόεδρο του ΣτΕ «νέο Κόλλια» γιατί ανέβαλε τη συνεδρίαση του δικαστηρίου για τις άδειες. Για τους νεότερους ο Κόλλιας, ήταν ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που ανέλαβε να εξυπηρετήσει τη Χούντα αναλαμβάνοντας δοτός Πρωθυπουργός.

Δεν πρόκειται για μια χοντροκομμένη και απέλπιδα προσπάθεια του Πρετεντέρη, να υπερασπιστεί το παλιό σύστημα. Δεν είναι μια υπερβολή μέσα από τη δική του πολιτική σκόπευση. Δεν είναι ούτε αγανάκτηση ή επιτηδευμένη οργή που προσπαθεί να συνεπάρει τους αναγνώστες. Είναι ο πόνος του Γιάννη Πρετεντέρη, που μπορείς να αφουγκραστείς αν ρίξεις μια ματιά στη ζωή του.

Είναι η προσωπική πίκρα και ο πόνος για όσα χάθηκαν και ο φόβος πως δεν θα ξαναγυρίσουν. Είναι η αγωνία που τον κάνει αψύ και απρόσεκτο σαν γεροντοέφηβο, σε βαθμό να αποκαλεί μια εκλεγμένη κυβέρνηση Χούντα.

Σκεφθείτε ότι είσαστε εσείς ο Γιάννης Πρετεντέρης. Γιός δύο επώνυμων γονιών με όλα τα καλούδια της ζωής. Δεν μιλάμε για υλικά αγαθά, ούτε για τον διαχωρισμό μεταξύ κουραμάνας και παντεσπανίου. Μιλάμε για την κατασκευασμένη σπουδαιότητα που επιβάλλεται από την οικογένεια και τους κύκλους που ζεις, ακόμη και αν δεν το επιδιώκεις. Ο «Ιωάννης Βαπτιστής» (ναι αυτό είναι το πλήρες μεγαλοπρεπές όνομά του) μπήκε από μικρός και χωρίς κόπο στο ιστορικό συγκρότημα Λαμπράκη. Στη δεκαετία του 90, απέκτησε και μία εκπομπή στον ΑΝΤΕΝΝΑ απ’ όπου μεταπήδησε μετά στο Mega . Οι εκπομπές του ήταν συντηρητικές, άνευρες και πολλές φορές άθλιες τηλεοπτικά. Οι θεαματικότητες τα πρώτα κυρίως χρόνια ήταν η επιβεβαίωση πως είναι ένα αντιτηλεοπτικό προϊόν. Οι κακές γλώσσες έλεγαν, πως μόνο ο Ψυχάρης κατάφερε να κάνει χειρότερες εκπομπές, εμφανιζόμενος για μόλις δύο φορές στην τηλεόραση. Αλλά ο Γιάννης-Βαπτιστής, δεν κόπηκε ποτέ όπως οι συνάδελφοί του όταν κατέρρεαν σε θεαματικότητες. Ήταν που ήταν «άνθρωπος του Λαμπράκη» «ή μήπως του Μπόμπολα» όπως υποστήριζαν πολλοί επειδή τον έβλεπαν να κάνει διακοπές με τα στελέχη του μεγαλοκατασκευαστή. Όποιου και να ήταν ο Γιάννης-Βαπτιστής, γιατί κάποιου ήταν, είχε ένα και μοναδικό άγχος στις εκπομπές. Τι θα φορέσει και αν γράφει το κουστούμι και η γραβάτα στην κάμερα.

Θυμάμαι στο Mega, όταν κάθε τηλεοπτική σεζόν προσπαθούσαμε να μάθουμε τι εκπομπές θα έχει το κανάλι, δύο είχαμε σίγουρες: το δελτίο ειδήσεων και την εκπομπή του Πρετεντέρη.

Ο Γιάννης με ή χωρίς βύσμα, με ή χωρίς ικανότητες ήταν περιζήτητος. Και τα κουστούμια του χάρμα. Λέω για τα κουστούμια γιατί τις εκπομπές δεν τις θυμάμαι. Συμμετείχε στον πρωινό καφέ στου Μαξίμου, γιατί όλοι ήθελαν τον Πρετεντέρη δίπλα τους. Τώρα αν εκτιμούσαν τις δυνατότητές του ή το γεγονός πως συμβόλιζε τον ΔΟΛ θα σας γελάσω. Στο Μαξίμου πάντως και καφεδάκια είχε, και κρουασανάκια και όταν έμπαινε ο «κύριος Πρετεντέρης» ήταν όλοι πολύ ευχαριστημένοι.

Δεν θυμάμαι δημοσιογραφική επιτυχία του Ιωάννη Βαπτιστή, ούτε θέμα του που να προκάλεσε συζήτηση, ούτε πολύ περισσότερο σύγκρουση με αυτό που πρέπει να συγκρούεται ο δημοσιογράφος. Δεν τον μήνυσε κανένας, δεν τον απείλησε κανένας, δεν έμεινε άνεργος, δεν πείνασε, δεν τόλμησε να σκεφτεί ούτε ο ίδιος ούτε και κανένας άλλος αν θα έχει δουλειά.

Κατά καιρούς ο Γιάννης Πρετεντέρης, περνούσε τα ζόρια του που ήταν άλλου είδους. Αν θα είναι αρεστός στον Ψυχάρη και αν θα τον επιλέξει ως διάδοχο. Ναι, τέτοια ζόρια είχε πολλά, αλλά όχι άλλα.

Όταν η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, ο Ιωάννης Βαπτιστής παρά λίγο να θυσιαστεί ως Ιφιγένεια του συγκροτήματος. Σε αυτή την ιστορική συνάντηση Ψυχάρη-Τσίπρα με παρούσα τη γάτα Ιμαλαϊων, λέγεται πως όταν ο Τσίπρας παραπονέθηκε στον Ψυχάρη πως το συγκρότημα αντί να δημοσιογραφεί βρίζει τον ίδιο, ο Ψυχάρης απάντησε «Μη σε νοιάζει όλα θα τα αλλάξουμε. Θέλεις να φέρω τον Πρετεντέρη να κάνει μια τούμπα μπροστά σου;»

Δεν ξέρω αν ειπώθηκε αυτό, ούτε αν ένας Γιάννης Βαπτιστής Πρετεντέρης θα έκανε ποτέ την αρκούδα του αρκουδιάρη, αλλά μετά από αυτό όλα ήρθαν τούμπα.

Δεν υπάρχουν κανάλια να μεγαλουργήσει ο Γιάννης, ούτε εφημερίδες. Ο ΔΟΛ, ως τις 15 Οκτωβρίου ή θα πληρώσει τα δάνεια ή θα κλείσει. Μοναδικοί θαυμαστές των κουστουμιών του Γιάννη είναι πια οι περίοικοι του Κολωνακίου. Κανένας υπουργός, κανένας πρωθυπουργός. Οι πόρτες είναι κλειστές, και το χειρότερο πίσω από τις πόρτες είναι αυτοί που σιχαίνεται η φάρα του Γιάννη. Αυτοί που απέσπασαν την εξουσία και μαζί τα προνόμια και την προδιαγεγραμμένη πορεία. Για πρώτη φορά ο Γιάννης είναι σε απόγνωση. Ό,τι πίστεψε, ό,τι υποστήριξε, ό,τι εξασφάλισε δεν υπάρχει. Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη κατεστραμμένη ζωή του, το φάντασμα των Αριστερών. Ίσως γι' αυτό εμπνέεται από τον Γεωργαλά. Αν η κατάσταση συνεχίσει έτσι, ο Ιωάννης Βαπτιστής θα αφήσει το ασημένιο μαχαιροπίρουνο και θα αδράξει το κονσερβοκούτι με το οποίο, φευ, θα μας σφάξει ο Τσίπρας και η παρέα του.

Γι' αυτό σας λέω το θέμα δεν είναι πολιτικό. Είναι το δράμα ενός ανθρώπου, ενός νεόπτωχου της εξουσίας, που είναι καταδικασμένος να συγκρίνει την κατάστασή του με την παλιά μεγαλοπρέπεια των ημερών του. Αυτός, ένας Ιωάννης Βαπτιστής.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ