Silver Alert: Χάσαμε τα κόκκινα γάντια της Αλεξίου. Μπορείτε να βοηθήσετε;

6 Οκτωβρίου 2016

Είναι καιρός που αναρωτιέμαι ποιος είναι ο ρόλος των καλλιτεχνών σε όλο αυτό που ζούμε; Είναι μονάχα φιλανθρωπικός; Είναι επικουρικός; 'Αραγε συμπάσχουν; Και αν συμπάσχουν...πώς συμπάσχουν; Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να ρωτήσω όποιον σεβαστό και διακεκριμένο καλλιτέχνη μιλά για την οικονομική, ηθική, πνευματική ή όποιου άλλου είδους κρίση θα ήταν: 

«Πείτε μου ένα αντικείμενο που σας έλειψε. Μιλήστε μου για ύλη. Μην αποφεύγετε να μιλήσετε για την ύλη την ώρα που η παρουσία της ή η απουσία της δηλώνει τόσα πολλά. Μη μου μιλήσετε για έννοιες, ιδέες, μη κάνετε λόγο για συναισθήματα. Αφήστε το έργο σας να μιλήσει για όλα αυτά. Αναφέρετε:

Τι δεν είχατε να αγοράσετε τον προηγούμενο μήνα;

Ξεμείνατε κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών από λεφτά;  

Πανικοβληθήκατε στη θέα ενός λογαριασμού απλήρωτου;

Θα δεχτώ την απάντησή σας καλοπροαίρετα ως ειλικρινή. Μη διστάσετε να απαντήσετε. 

Αποτέλεσμα εικόνας για γάντια αλεξίου

Η Χάρις Αλεξίου θυμήθηκε στην Athens voice τα κόκκινα γάντια της και την πλατεία Συντάγματος: «Δεν φαντάστηκα πως θα το οικειοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ . Δεν θεωρώ λάθος που πήγα να τραγουδήσω για μια μερίδα απολυμένων γυναικών ούτε με νοιάζει η κακόβουλη κριτική – έχω μέσα μου τη δική μου φωνή δικαιοσύνης που με ησυχάζει. Αλλά, βρε παιδί μου, δεν έπρεπε να πάω στο Σύνταγμα. Λειτουργώ αυθόρμητα και καμιά φορά και παρορμητικά. Μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με συναυλίες φιλανθρωπικού τύπου είμαι πολύ προσεχτική πλέον, γιατί έχουν δει κι εκεί τα μάτια μου...».

Αποτέλεσμα εικόνας για Χάρις Αλεξίου γάντια

105.5 fm γράφει η αφίσσα. Διοργάνωση ραδιόφωνο "Στο κόκκινο". Υπήρχε άραγε οικειοποίηση; Και αν υπήρχε κανείς δεν την υποψιαζόταν; Εκείνο όμως που με προβλημάτισε ήταν άλλο: Γιατί κάποιοι αναγκάζονται να κατεβαίνουν στο Σύνταγμα μη έχοντας άλλη επιλογή και άλλοι όχι; Και γιατί όσοι έχουν τη χαρά της επιλογής πρέπει να το δηλώνουν; Τώρα, θα μου πεις ο καλλιτέχνης έχει την δυνατότητα να κραυγάζει πολύ δυνατά για τα άδικα μέσα από το ίδιο του το έργο. Και οι φωνές αυτές μπορεί να είναι πολύ δυνατές... Ένα βλέμμα στα έργα του Αναστασάκου στο κέντρο της Αθήνας αρκεί για να σε ταρακουνήσει. Εσένα, εμένα, τον οποιονδήποτε. Αυτή είναι η δύναμη της τέχνης. 

Και σήμερα έπεσε στα μάτια μου ένα δημοσίευμα του ΑΠΕ για το... "Χειρόγραφο". 

«Τι θα κάνεις όταν δεν μπορείς πια ν' ανεβάσεις το σώμα σου στη σκηνή;» αναρωτιέται κάποια στιγμή η Χάρις Αλεξίου στην μουσικοθεατρική παράσταση Χειρόγραφο. Όμως, η Αλεξίου νιώθει πως έχει ακόμα πράγματα να δώσει. «Έχω ζήσει πολλά και ο κόσμος ήταν πάντα στο πλευρό μου» λέει η αγαπημένη ερμηνεύτρια, καθώς ετοιμάζεται να ξανανέβει στο σανίδι για να αφηγηθεί και να τραγουδήσει στιγμές από την ζωή της υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Νανούρη. «Πρόθεση των συντελεστών δεν ήταν μία αυτοβιογραφική παράσταση, αλλά να μοιραστώ με το κοινό, τα λιγότερο φωτισμένα κομμάτια μου (...)Πάντα διερωτόμουν πώς οι ηθοποιοί μπορούν να θυμούνται τα λόγια τους. Τελικά, σ' εμένα συνέβη πολύ φυσικά. Δεν ξέρω, ίσως επειδή αφηγούμαι δικές μου μνήμες... τραγούδια που έχω κατακτήσει… Δεν ερμηνεύω κάποιον άλλο ρόλο, τον εαυτό μου ερμηνεύω, την Χαρούλα. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να παίξω κάτι άλλο (...) Τα τραγούδια που επιλέχθηκαν ν’ ακουστούν έπρεπε να δείχνουν μέσα από ποια ζωή έχουν γεννηθεί και να είναι φυσική συνέχεια των κειμένων, εξηγεί προσθέτοντας ότι φέτος έχει κατακτήσει ακόμα ένα σκαλοπάτι. «Η παράσταση φεύγει από μένα και γίνεται η ιστορία μιας γυναίκας που ζει και μεγαλώνει στην Ελλάδα».

Τελικά σκέφτηκα, δε με ενδιαφέρει καθόλου τι θα κάνει ο καλλιτέχνης όταν δε θα μπορεί να ανεβάσει το σώμα του στη σκηνή την ώρα που άλλα σώματα αργοπεθαίνουν. Δεν με νοιάζει τι κάνουν οι ηθοποιοί και πώς μαθαίνουν τα λόγια τους θεωρώ το ζήτημα δευτερεύον σε αυτή τη συγκυρία. Δεν με αφορούν οι λεπτομέρειες ζωής των πραγματικά μεγάλων ερμηνευτών, όσο και αν τους σέβομαι. Και  πραγματικά δεν πιστεύω πως η μέση γυναίκα που ζει και μεγαλώνει στην Ελλάδα μπορεί να μιλά με τόση άνεση για «φιλανθρωπία».Είμαι εγωιστής. Ποιος εγώ; 

Το συνολικό έργο ενός καλλιτέχνη δεν ακυρώνετiαι με μια μικρή δημοσιογραφική αναφορά αλλά έλα που αυτή τη δεδομένη στιγμή άλλα λιγότερο σημαντικά ζητήματα βασανίζουν το μυαλό μου. Και   το μυαλο πολλών άλλων επίσης. 

Υ.Γ. Όλοι έχουμε το δικαίωμα να λειτουργούμε αυθόρμητα και παρορμητικά. 

Γιώργος Κολέτσος 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Όσκαρ Ουάιλντ
Η Σκέψη της ημέρας
17:58 Όσκαρ Ουάιλντ