Στο καλό κύριε Μπάουμαν

11 Ιανουαρίου 2017

του Δημήτρη Τσιχλάκη, dailythess.gr 

'Καλό δρόμο, κύριε Μπάουμαν'

«Το συνολικό άθροισμα της ανθρώπινης ευτυχίας αυξάνεται όσο περισσότερα λεφτά αλλάζουν χέρια». Αυτά έγραφε ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν δεκάξι χρόνια πριν. Πριν από την εποχή που η οικονομική κρίση χτύπησε την πόρτα «μιας κοινωνίας εκπαιδευμένης να μετράει τις αξίες με το χρήμα και να τις ταυτίζει με τις τιμές που φέρνουν αγαθά και υπηρεσίες προς πώληση και αγορά».

Πριν από την εποχή που «οι άλλοι αξιολογούνται ως σύντροφοι στη βαθιά μοναχική δραστηριότητα της κατανάλωσης». Πριν από την εποχή που «μετράμε το κακό, τη βαρβαρότητα, το άγος και το όνειδος του κατατρεγμού σύμφωνα με τον αριθμό των θυμάτων».

Πριν από την εποχή που «όταν συναντάς έναν ξένο, πρέπει αρχικά να καιροφυλακτείς, έπειτα να καιροφυλακτείς και, στο τέλος, να καιροφυλακτείς». Πριν από την εποχή που «η συμπόνια και το έλεος είναι συμπεριφορές αυτοκτονικές». Πριν από τη εποχή που «το εσωτερικό της πόλης είναι ο μόνος τόπος όπου ξεκινά, διεξάγεται, ενίοτε κερδίζεται, αλλά κυρίως χάνεται η μάχη για την επιβίωση και για μια αξιοπρεπή θέση στον κόσμο».

Πριν από τη δική μας εποχή.

Ο παππούς μάς άφησε, αλλά δεν μας εγκατέλειψε.

«Να αγαπάς τον πλησίον σου, απαιτεί ίσως ένα άλμα πίστεως. Το αποτέλεσμα, όμως, συνιστά γενέθλια πράξη της ανθρωπότητας. […] Να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως αγαπάμε τον εαυτό μας, θα σήμαινε τότε να σεβόμαστε τη μοναδικότητα αλλήλων – την αξία των διαφορών μας, οι οποίες πλουτίζουν τον κόσμο που κατοικούμε από κοινού, κάνοντάς τον έτσι πιο συναρπαστικό και απολαυστικό».

«Σε τούτη τη γη, που χωρίζεται σε κτήματα κυρίαρχων κρατών, που οι άστεγοι δεν έχουν δικαιώματα και υποφέρουν, όχι γιατί δεν είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, αλλά επειδή δεν υπάρχει νόμος που να ισχύει γι' αυτούς», ο παππούς έκλεισε τα μάτια του. Στην περίπτωση που κάποιος αναλάβει το βάρος να εκφωνήσει τον επικήδειό του, ας μην παραλείψει να αναφέρει τα λόγια του: «Όποιος προσπαθεί να επιβιώσει δολοφονώντας την ανθρώπινη φύση στο πρόσωπο άλλων ανθρώπινων όντων, τελικά επιβιώνει σε βάρος της δικής του ανθρώπινης φύσης».

Στο καλό, παππού.

Όλα τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο «Ρευστή αγάπη», μετάφραση Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις Εστία.

Όπως σημειώνει το avgi.gr, o Μπάουμαν έθεσε στο επίκεντρο του στοχασμού του τον άνθρωπο και την αναζήτηση της ταυτότητάς του στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και με την τριλογία του «Ρευστή αγάπη», «Ρευστός φόβος» και «Ρευστοί καιροί» εισήγαγε και ανέλυσε, από το 1990, τον όρο της «ρευστής νεωτερικότητας» προκειμένου να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα στη νεωτερική κοινωνία στερούνται στενών πλαισίων, ταυτότητας και χάνουν τα σταθερά σημεία αναφοράς τους. Προφητικός σ' αυτά τα έργα του και για το προσφυγικό ζήτημα υπενθύμιζε ότι «οι παραμεθόριοι ήταν γνωστές ανά τους αιώνες ως εργοστάσια εκτοπισμού και ταυτόχρονα σταθμοί ανακύκλωσης των εκτοπισμένων» και τόνιζε μετ' επιτάσεως ότι «δεν υπάρχουν τοπικές λύσεις σε παγκόσμια προβλήματα».

Με επιρροές από τον Καρλ Μαρξ, τον Βέμπερ, τον Αντόρνο, τον Καστοριάδη προσέγγισε την ηθική διάσταση της επιστήμης του: «Το να σκεφτόμαστε κοινωνιολογικά σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας, κατανοούμε τις ελπίδες τους και τις επιθυμίες τους, τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους».

Ο Μπάουμαν γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου του 1925 στο Πόζναμ της Πολωνίας. Η οικογένειά του σώθηκε από το Ολοκαύτωμα δραπετεύοντας στη Σοβιετική Ένωση, όπου ο ίδιος πολέμησε εναντίον των ναζί και μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποστρατεύτηκε από την πολωνική μονάδα στην οποία υπηρετούσε, υπό την εποπτεία του Κόκκινου Στρατού, εξαιτίας της αντισημιτικής εκκαθάρισης. Κομμουνιστής, σπούδασε και δίδαξε ως το 1968 στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και σε διάφορα άλλα Πανεπιστήμια, μεταξύ αυτών και του Λιντς στην Αγγλία, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στο Πανεπιστήμιο του Λιντς λειτουργεί προς τιμήν του το Ινστιτούτο Μπάουμαν. Το Ολοκαύτωμα βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο του στοχασμού του και στο έργο του «Νεωτερικότητα και Ολοκαύτωμα» (1989) υποστήριξε ότι η μαζική εξόντωση των Εβραίων αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα της εκβιομηχάνισης και του εξορθολογισμού της γραφειοκρατίας, που συνιστούν δύο «πυλώνες» της μοντέρνας κοινωνίας. Έζησε ακόμα στο Ισραήλ, όπου δίδαξε στα Πανεπιστήμια του Τελ Αβίβ και της Χάιφα από το 1969 ως το 1971 και επέκρινε τη στάση της χώρας προς τους Παλαιστίνιους, παρομοιάζοντας τη Δυτική Όχθη με το γκέτο της Βαρσοβίας.

Ο Μπάουμαν έχει τιμηθεί με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Αμάλφι για την Κοινωνιολογία το 1992, το Βραβείο Θιοντόρ Αντόρνο το 1998 και το Βραβείο Πριγκίπισσα των Αστουρίων το 2010.

 

Διαβάστε ακόμη: 

 

http://www.boro.gr/158438/pethane-o-kathhghths-koinwniologias-zigkmoynt-mpaoyman

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :

ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
akis3 adTechParam +3163+158568 - adTechUnit 9