Τηλεόραση: Η "κρίση πανικού" της Λάουρα Νάργες στο survivor και ο κανιβαλισμός μας

20 Απριλίου 2017

Καιρό τώρα σκεφτόμουν ότι το survivor είναι ένα τηλεπαιχνίδι που παίζει με τα συναισθήματα των συμμετεχόντων. Η επικοινωνία με τους συγγενείς ως έπαθλο μου φάνηκε από την πρώτη στιγμή σαν κατάργηση δικαιωμάτων: Η χαρά, η συγκίνηση, η στεναχώρια το να σου λείπει ο άλλος δεν μπορεί να είναι έπαθλο που κάποιος θα κερδίσει και κάποιος άλλος θα στερηθεί.  Θα μου πεις, με την ίδια λογική,  το φαγητό μπορεί να είναι; Δίκαίωμα του καθενός δεν είναι το αν θα πεινάσει ή θα απέχει από την επικοινωνία; Δε ξέρω... 

Χτες το βράδυ παρακολούθησαμε κάτι διαφορετικό. Μια από τις παίκτριες η Λάουρα Νάργες εμφάνισε μια περίεργη συμπεριφορά μπροστά στον τηλεοπτικό φακό. Κάτι που έμοιαζε με κρίση πανικού. Όπως είπε και ο παρουσιαστής η παίκτρια ήρθε αντιμέτωπη με την υψοφοβία της... 

Αφού αναρωτήθηκα γιατί πρέπει να έρχεσαι αντιμέτωπος με τις φοβίες σου στην τηλεόραση σκέφτηκα πως πρόκειται για παιχνίδι ενηλίκων και οι ενήλικες αυτοί δίνουν τη συγκατάθεσή τους ή όχι στο πώς θα αποτυπώσει ο φακός τη ζωή τους και τις προσωπικές τους πτυχές. Έπειτα ο νους μου πήγε στον τηλεθεατή. 

Αρχικά τρόμαξα βλέποντάς το. Έπειτα παρατήρησα τις κινήσεις, τις εκφράσεις της κοπέλας, τις αντιδράσεις των άλλων. Πώς της μιλούσαν, πώς τη βοήθησαν.Υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία δε μιλάμε τόσο ανοιχτά δημόσια και για τα οποία θα έπρεπε να συζητάμε πολύ. Γιατί να σε τρομάζει, το να βλέπεις μια γυναίκα με κρίση πανικού (ή ό, τι άλλο μπορεί να συνέβη, δεν είναι σωστό να κάνουμε και διάγνωση) στην τηλεόραση αν εκείνη δεν έχει πρόβλημα με αυτό; Γιατί πρέπει να ζούμε και να βλέπουμε πάντα έναν κόσμο δυνατών; Γιατί κρύβουμε τόσο πολύ την αδυναμία; Γιατί δεν την αποδεχόμαστε; H λέξη "σοκ" στα άρθρα που αναφέρονται στο χτεσινοβραδινό τηλεοπτικό περιστατικό τι συναισθήματα προκαλεί σε ανθρώπους που και οι ίδιοι ταλαιπωρούνται από κρίσεις; Σε ποιο μεσαιωνικό χωριό ζουν όσοι το γράφουν; Δεν έχουν  ακούσει ξανα κάτι σχετικό; 

Έπειτα ήρθε και ο κανιβαλισμός του διαδικτύου. Ήταν ή δεν ήταν κρίση πανικού; Έλεγε ή δεν έλεγε ψέματα; Λες και μας οφείλει μια σαφή απάντηση. Ναι, σε αυτή την κοινωνία κατινιάς και κουτσομπολιού ζούμε και με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας. Τελικά, όχι, δε μας φταίει η τηλεόραση. 

Γ. Κολέτσος 


ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ