Μητέρα - κόρη, μια σχέση με παρόν, παρελθόν και μέλλον

16 Αυγούστου 2017

Οι διαγενεακές (trasgenerational) προσεγγίσεις στην οικογενειακή θεραπεία θεωρούν ότι πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες στο παρόν αντικατοπτρίζουν ανεπίλυτα συναισθηματικά ζητήματα από τις οικογένειες προέλευσής τους, τα οποία περνάνε από γενιά σε γενιά μέσω της διαγενεακής διαδικασίας μεταβίβασης. Συχνά ο τρόπος που τα μέλη της οικογένειας δημιουργούν σχέσεις, διαχειρίζονται την οικειότητα, επιλύουν τη σύγκρουση ή την αποφεύγουν, κρατούν ή όχι αποστάσεις και όρια μπορεί να αντανακλά, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, παλαιότερα οικογενειακά σχήματα. Υπό αυτή την έννοια, για να κατανοηθούν τα προβλήματα του παρόντος χρειάζεται να εξεταστούν μέσα σε ένα διαγενεακό, ιστορικό πλαίσιο (Goldenberg et al. 1999).

Κάθε μητέρα έχει υπάρξει μια κόρη και κάθε κόρη είναι πιθανό να γίνει μητέρα. Σύμφωνα με τον Jung, κάθε μητέρα εμπεριέχει την κόρη της και κάθε κόρη τη μητέρα της – κάθε γυναίκα επεκτείνεται προς το παρελθόν μέσα στη μητέρα της και προς το μέλλον μέσα από την κόρη της (Jung et al. 1999).

O Stern (1995) θεωρεί ότι η έγκυος εισάγεται σε μια νέα και μοναδική ψυχική οργάνωση, την οποία ονομάζει μητρικό στερέωμα (motherhood constellation). Πρόκειται για τρεις αλληλοδιαπλεκόμενες πτυχές της ύπαρξης της γυναίκας που βρίσκονται σε συνομιλία μεταξύ τους: Είναι η συνομιλία της εγκύου γυναίκας με τη μητέρα των παιδικών της χρόνων (το πώς βίωσε τη μητέρα της στο μητρικό της ρόλο), η συνομιλία με τον εαυτό της ως μητέρας του παιδιού της και η συνομιλία με το ίδιο το παιδί της.

[...]

Καθώς η μητρότητα συνδέεται με την πρωταρχική ιστορία που κουβαλάει κάθε γυναίκα, είναι φορέας ανεκπλήρωτων επιθυμιών, εξιδανικεύσεων, απογοητεύσεων, διεκδικήσεων, προσπάθειας επανόρθωσης αλλά και επαναλήψεων. Μια βαθιά επικοινωνία περνά από τη μητέρα στην κόρη, εξασφαλίζοντας τη μετάδοση παλαιών διδαχών που επεξεργάστηκαν οι προηγούμενες γενιές. Η κόρη με τη σειρά της, καθώς αφομοιώνει και οικειοποιείται την πολιτισμική κληρονομιά των προγόνων της, θα γίνει φορέας της κουλτούρας και της μνήμης της οικογένειας (Cramer 1999).

Κεντρικό θέμα που αναδεικνύεται είναι αν η ιστορία που μεταφέρεται από τη μητέρα στην κόρη προάγει την αυτονομία και την εξέλιξη ή, σε αντίθετη περίπτωση, τα ανεπίλυτα τραύματα διαιωνίζονται και στις μετέπειτα γενιές.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Κάτιας Χαραλαμπάκη «Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια – Σημειώσεις μιας ψυχιάτρου», Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Καταστανιώτη για την ευγενική παραχώρηση του υλικού.

Διαβάστε ακόμα:

Σχέση μητέρας- κόρης: Η πιο ισχυρή σχέση γυναίκας με γυναίκα

Μητέρα και κόρη. Σχέση και μίσους και αγάπης;

 

ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Καλός καιρός με ηλιοφάνεια!
Τα νέα της ημέρας
Καλός καιρός με ηλιοφάνεια!