Διαδικτυακοί έρωτες: Ένα ανοιχτό γράμμα στην παρ' ολίγον σχέση μου...

18 Σεπτεμβρίου 2017

Μια παρ' ολίγον σχέση είναι όταν μιλάς με κάποιον σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσω μηνυμάτων, ενώ και οι δύο σας μοιράζεστε «ακατέργαστες» λεπτομέρειες για τον εαυτό σας και αναπτύσσεται συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Μπορεί να μιλάτε για το πότε θα δείτε ο ένας τον άλλον, αλλά πιθανώς δεν θα το κάνετε. Αν το κάνετε, τότε θα τελειώσει τρομερά, αφού το ένα άτομο θα «στοιχειώσει» το άλλο, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί και πριν τη συνάντηση. Είναι πολύ παρόμοιο με τις σχέσεις που βασίζονται στο σεξ, όπου φεύγει απροσδόκητα χωρίς να σου δώσει εξήγηση.

Αγαπητό χρυσό αγόρι,

Δεν είμαι σίγουρη αν το διαβάζεις, αλλά είσαι ο σταρ του κειμένου. Το όνομα είναι έξυπνο, έτσι δεν είναι; Υπάρχει περισσότερη σημασία σε αυτό, απ' αυτή που μπορείς να μαντέψεις. Ίσως θυμάσαι ένα από τα παρακάτω, μπορεί και όχι. Δεν μπορώ να εκφράσω το πόσο πόνο που προκάλεσες. Δεν περίμενα να σε ερωτευτώ, όταν σε γνώρισα πρώτη φορά. Συνέβη τόσο γρήγορα και δείχνω τα συναισθήματά μου αντί να τα κρύβω.

Υποθέτω ότι ήταν ιδιαίτερα εύκολο να αναπτύξω συναισθήματα για σένα, όταν σχεδόν συζητούσαμε μέσω της οθόνης. Αρχίζεις να φαντάζεσαι πράγματα για το άλλο άτομο και επίσης να γνωρίζεις πράγματα γι΄ αυτόν, που δεν θα ήταν άνετος να τα φωνάξει ανοιχτά. Από τις ώρες της νύχτας μέχρι στα μηνύματα για «καλημέρα» και τα αμέτρητα ερωτήματα, άρχισα να κάνω όνειρα για εσένα μέχρι την επόμενη συνάντησή μας.

Απλά δεν μπορούσα να πάρω αρκετά από σένα. Ήθελα να σε γνωρίσω περισσότερο κάθε μέρα από τότε που συναντηθήκαμε. Με ιντρίγκαρες με τρόπο που κανείς άλλον δεν το είχε ξανακάνει. Ήταν αξιοσημείωτο ότι είχες τραβήξει την προσοχή μου και μπορούσες να την διατηρήσεις, επειδή -πίστεψέ με- μπορώ να χάσω την προσοχή μου τόσο εύκολα. Ήμουν γοητευμένη. Ήσουν αστείος, έξυπνος, όμορφος και ευγενικός. Μπορώ με ευκολία να πω ότι ήμουν γοητευμένη από εσένα, ειδικό με το γέλιο και το χαμόγελό σου. Με απλά λόγια, μου έφερναν μεγάλη χαρά.

Με απογοήτευσε το γεγονός ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει αυτό, ειδικά εφόσον ήσουν εκείνος που αρχικά μου είπες να παραμείνουμε φίλοι και μετά, εντελώς ξαφνικά εξαφανίστηκες από προσώπου γης. Δεν είχα επαφή ποτέ με κανέναν, όπως με εσένα, ειδικά με κάποιον που καταλάβαινε τα πάντα τόσο γρήγορα, όσο εσύ, ενώ δεν με ήξερα τόσο καλά. Μιλήσαμε ακόμη για το να βγαίνουμε και το πώς θα λειτουργούσε όλο αυτό, αφού σπουδάζαμε σε διαφορετικές περιοχές. Τότε ακριβώς σκέφτηκα ότι σοβαρολογούσες στο ότι ήθελες να είσαι μαζί μου. Άρχισα να πιστεύω σε εσένα και σε εμάς.

Προσπάθησα να προχωρήσω και να σου δώσω χώρο. Δυστυχώς, δυσκολευόμουν να σε βγάλω από το κεφάλι μου. Μια μέρα ξεκίνησες να με αγνοείς, κάνοντας με να είμαι στις «μαύρες» μου και με έκανες να αισθάνομαι χειρότερα γιατί ένιωθα ότι σε έχανα. Οι ενέργειες σου δεν έβγαζαν νόημα από τη στιγμή που πίστευα ότι ήθελες να είμαστε φίλοι. Γιατί ένας «φίλος» να σταματήσει ξαφνικά να σου μιλάει και να μην είναι σε θέση να απαντήσει σε ένα απλό μήνυμα που ρωτούσε μόνο «πώς είσαι;»

Μπερδεύτηκα και σταδιακά άρχισα να χάνω ελπίδα ότι θα γυρίσεις πίσω. Έλεγα διαρκώς στον εαυτό μου ότι ο τρόπος που ενεργούσες ήταν απλώς μια φάση. Η απουσία σου άρχισε να με κάνει πολύ ανήσυχη.

Η διαδικασία ήταν αργή, αλλά έκανα ένα βήμα κάθε φορά για να προχωρήσω και να αποδεχθώ ότι δεν ενδιαφερόσουν και δεν θα έπρεπε ούτε εγώ. Υπήρχαν μέρες που έβρισκα τον εαυτό μου να τσεκάρω τους λογαριασμούς σου στα κοινωνικά μέσα τυχαία και η καρδιά μου αμέσως ράγιζε. Δεν μου άρεσε που με έκανες να νιώθω, ενώ δεν υπήρχε ποτέ ούτε ένα «εμάς» ή «εμείς».

Ειλικρινά, δεν είμαι σίγουρος αν ήθελες κάποιο απ΄ αυτά, δεδομένου ότι ενώ είχαμε χτίσει κάτι μαζί, ξαφνικά άλλαξε ρώτα η καρδιά σου. Εξήγησες έναν από τους λόγους σου, που ήταν αυτή και το γεγονός ότι ήταν ακόμη κολλημένη στο μυαλό σου. Νομίζω ότι ήταν απλώς μια δικαιολογία για να με αφήσεις ήρεμα, ενώ θα μπορούσες να μου το είχες πει στα ίσα. Είπες, επίσης, ότι έπρεπε να χειριστείς κάποια προσωπικά πράγματα πριν προχωρήσει σε σχέση ξανά. Σου είπα ότι θα μπορούσα να σε υποστηρίξω και να σε βοηθήσω, αλλά εξακολούθησες να υποχωρείς. Μου είναι δύσκολο να το πιστέψω, αλλά θα συνεχίσω να πιστεύω τον λόγο σου.

Δεν με πείραξε να ήμαστε «απλά φίλοι», όταν ρώτησες, αλλά δεν προσπάθησες. Ποτέ δεν μου άρεσε να ακούω την κασέτα του «ας μείνουμε απλοί φίλοι», γιατί πάντα είναι ένας γκρίζος χώρος που σπάνια οι άνθρωποι κρατούν τον λόγο τους. Με εσένα φάνηκε γνήσιο, αλλά δεν έγινε προφανώς ποτέ.

Ήσουν διαφορετικός από όλους τους άλλους που γνώρισα ποτέ. Η χημεία και οι διαφορετικές μας προσωπικότητες συγχρονίστηκαν. Μοιραστήκαμε μερικά κοινά ενδιαφέροντα που το έκαναν καλύτερο. Απλά κάναμε «κλικ» ο ένας στον άλλο! Όλα ήταν τόσο φυσικά.

Οι ανασφάλειες μου βγήκαν από το παράθυρο μιλώντας μαζί σου. Είχα την αυτοπεποίθηση να είμαι ο εαυτός μου, ανεξάρτητα από το αν θα αποκάλυπτε τα πιο αθόρυβα ή ανόητα μέρη του εαυτού μου. Ήσουν πραγματικός και δεν υπήρχε λόγος να κρύψω τον εαυτό μου από εσένα.

Εξέθρεψα ψεύτικες ελπίδες και μου έδειξες ότι ήταν τρομερό λάθος. Το να σε συναντήσω δημιούργησε ένα παρόν στη ζωή μου που δεν ήθελα ποτέ να φύγει, τη στιγμή που οι μέρες περνούσαν και γίνονταν μήνες. Συνέχισα να σκέφτομαι αν έχω έρθει ποτέ στο μυαλό σου. Με οδήγησε στα άκρα. Κυρίως το γεγονός ότι δεν ήθελα ποτέ τόσο επίμονα στο παρελθόν και δεν μπορούσα να το έχω. Σου είπα πράγματα που δεν είπα ποτέ σε κανέναν και αυτό ήταν από τα πράγματα που με ενοχλούσαν περισσότερο, επειδή έδειξα τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη σε εσένα και σε άφησα να μπεις στην καρδιά και στο μυαλό μου.

Δεν μου άρεσε ότι δεν μιλούσαμε ο ένας στον άλλο, με ενοχλούσε σε τέτοιο βαθμό που μου έγινε εμμονή. Εξαφανίστηκες και σταμάτησες να ανταποκρίνεσαι στα μηνύματά μου. Οι φίλοι μου ήξεραν ότι δεν ήταν σωστό για μένα, αφότου μου συμπεριφέρθηκες με τον τρόπο αυτό και με μετέτρεψες στο πρόσωπο που δεν ήμουν εγώ, αλλά συνέχισα να πείθω τον εαυτό μου ότι έκανα λάθος.

Tην τελευταία φορά που σε είδα ήταν πρώτον ένα θαύμα, το να ακούσω μια λέξη από εσένα και δεύτερον, μπερδεύτηκα νομίζοντας ότι ήθελες να με δεις ξανά. Είχα μια στιγμιαία σπίθα ενθουσιασμού και ανακούφισης. Είχα μια παράξενη σκέψη ότι με μισούσες, επειδή με αγνοούσες. Το να σε δω με γέμισε άγχος, νευρικότητα και ενθουσιασμό ταυτόχρονα. Αναρωτήθηκα γιατί ξαφνικά αποφάσισες να βγεις από το κέλυφος και ήθελες να με δεις και να μιλήσεις μαζί μου ξανά.

Συναντηθήκαμε και αμέσως χαμογέλασα που σε είδα μετά από τόσο καιρό. Δυσκολευόμουν να σε κοιτάξω και να σου μιλήσω, όταν συναντήθηκαν τα μάτια σου με τα δικά μου. Τα συναισθήματά μου άρχισαν αμέσως να επανέρχονται. Στη συνέχεια περιπλανηθήκαμε και χαθήκαμε στους δρόμους. Πατήσαμε πάνω από λακκούβες, φάγαμε και ακούσαμε τζαζ. Ήταν μια υπέροχη στιγμή. Ήλπιζα ότι είχαμε ενεργήσει σαν πραγματικοί φίλοι εκείνη τη νύχτα. Δυστυχώς όλα πήγαν πίσω στο σημείο που βρίσκονταν και την επόμενη ημέρα εξαφανίστηκες ξανά.

Με άφησες χωρίς ενοχή. Δεν ήξερα τι ήθελες από εμένα. Πληγώθηκα ακόμη περισσότερο όταν μιλήσαμε εκείνη τη νύχτα. Χρειαζόμουν πραγματικά έναν καλό φίλο εκείνη τη στιγμή και ήσουν από τους λίγους που το ήξεραν, αλλά δεν ήσουν εκεί. Δεν μετανιώνω που σε συνάντησα, επειδή με άφησε να ανακαλύψω ότι κάποιος σαν εσένα υπάρχει στο σύμπαν, κάποιος που μπορώ να συνδεθώ πλήρως, να νιώσω ολόκληρη και να βιώσω την όλη εμπειρία που βίωσα μαζί σου. Μου επέτρεψε επίσης να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους ξανά, ακόμη και έχω δώσει περισσότερα απ΄ όσα θα έπρεπε να είχα δώσει σε άλλους στο παρελθόν, συμπεριλαμβάνοντας και εσένα σε αυτούς.

Έμαθα ότι είναι «ΟΚ» να δίνω ένα όριο στους ανθρώπους που δεν ανταποδίδουν την καλοσύνη σου. Δεν χρειάζεται πάντα να συνεχίζω να δίνω, γιατί θα γίνω κομμάτια και δεν θα μείνει τίποτα. Δεν θα είχα τίποτα απ' όλα αυτά να με κρατά πίσω από το να συναντήσω κάποιον που θα μου δώσει όλα όσα αξίζω, όσα χρειάζομαι και πολλά περισσότερα. Αυτά τα πρόσωπα πρέπει να δουν τι έχουν μπροστά τους, να κρατιούνται σφιχτά.

Προσπάθησα να σου στείλω ένα μήνυμα εδώ και πολύ καιρό. Είδα στο facebook ότι το διάβασες και δεν απάντησες, όπως συνήθως. Αυτή τη φορά πήρα τελικώς το μήνυμά σου. Όσο και αν πόνεσε, σε άφησα. Από τότε, χωρίς να ξεγελώ τον εαυτό μου, άρχισα να κάνω αργά βήματα προς τα μπρος και να βγαίνω από το σκοτάδι που έφτιαξα για τον εαυτό μου, δεν ήταν εύκολο. Έπρεπε να μάθω τον τρόπο να πω «αντίο» σε εκείνον που μου έδωσε το θάρρος να πω «γεια».

Στον μικρό χρόνο που σε ήξερα, έγινες ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Έφτιαξες τον δρόμο σου για μια ξεχωριστή θέση μέσα στην καρδιά μου. Ίσως ήταν μια παραίσθηση ή ίσως απλώς συνδέομαι πολύ εύκολα, αλλά εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι είδα κάτι τόσο μοναδικό και μαγικό μεταξύ μας.

Ειλικρινά, δεν είμαι βέβαιος για το πώς θα αισθανόμουν και ενεργούσα αν γύριζες ξανά στη ζωή μου. Δεν θα αισθανόμουν τρελή όμως, ίσως απλά λιγότερο πόνο. Με έσυρες πολύ μακριά για να κρατήσω αυτό που πίστεψα ότι είχαμε. Δεν μπορώ να επαναλαμβάνω και να ακολουθώ το ίδιο μοτίβο ξανά. Δεν θα σε ενοχλήσω πια, ακόμη και αν είναι απλώς για να ελέγξω και να δω, αν είσαι καλά.

Ένιωσα να με ελκύεις και ίσως μάλιστα το έφτασα στα άκρα εξαιτίας σου, αφού δεν υπήρξε ποτέ κάποιο κλείσιμο. Πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια της ημέρας θα μου θυμίσουν εμένα και εσένα και δεν θα κάνουν τη μετάβαση πιο εύκολη. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να συνειδητοποιήσω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να κυνηγάω από πίσω ανθρώπους, να προσπαθώ να τους φτάσω ή να τους σκέφτομαι, αν αυτή δεν θα με ενοχλήσουν δίνοντας μου λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα.

Νοιαζόμουν πολύ περισσότερο απ΄ όσο θα έπρεπε, όταν δεν ήμουν ποτέ δική σου και δεν ήσουν ποτέ δικός μου. «Αυτά συμβαίνουν» και ίσως επειδή είμαι νέα, άφησα να συναισθήματά μου να σου δώσουν ό,τι καλύτερο από μένα. Δεν θα το δω αρνητικά όλο αυτό όμως. Είμαι ευγνώμων, διότι αυτή η εμπειρία μου δίδαξε στην πραγματικότητα την έλλειψη εμπιστοσύνης είχα χωρίς εσένα και χρειαζόταν να χτίσω πριν γνωρίσω κάποιον άλλο ξανά. Με άφησε να δω πάνω σε τι άλλο χρειαζόταν να εργαστώ για να έχω μια υγιή, σταθερή σχέση.

Δεν ξέρω αν θα σε δω ποτέ ξανά και αν θα το διαβάσει αυτό, ή αν μπορείς τουλάχιστον να παραδεχθείς αν αισθανόσουν και συ κάτι για μένα τότε. Ίσως ήμουν μια απλή περιπέτεια για εσένα. Ό,τι και αν είναι, παρά το γεγονός ότι με έβλαψε τρομερά και έκλαψα πολύ, σε συγχωρώ, γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν θα προσπαθούσες να με βλάψεις σκόπιμα. Ξέρω ότι είσαι καλύτερος απ΄ αυτό.

Η ζωή είναι ένα περιπετειώδες ταξίδι. Όλοι μας θα περάσουμε διαφορετικά είδη θλίψης και θα πρέπει να μάθουμε να ωριμάζουμε και να γίνουμε καλύτεροι σαν μονάδες. Θα ήθελα σε όρους σχέσεων να σκέφτομαι ότι είσαι ένας απ΄ αυτούς που ραγίζουν την καρδιά. Αυτό μου δίδαξε την αληθινή μου αξία και πόσο σημαντική είναι η ευτυχία μου.

Θα ξεπεράσεις τη σχέση που σχεδόν είχες και τα καλύτερα πράγματα θα έρθουν στον δρόμο σου. Κάποιος εκπληκτικός απλά περιμένει να γνωρίσει κάποιον σαν εσένα, που θα τον ακολουθήσεις χωρίς δισταγμό και θα σου δώσει ολόκληρο τον κόσμο.

Χρυσό αγόρι, είσαι έναν από τους πιο αγνούς ανθρώπους που είχα ποτέ τη χαρά να γνωρίσω. Ακόμη και αν ήταν για λίγο, ήμουν ζωντανή και ευτυχισμένη. Ήταν το καλύτερο και το χειρότερο πράγμα που μου έχει συμβεί ποτέ. Αυτό είναι ένα από τα σκληρότερα αποχαιρετιστήρια που είχα ποτέ να πω. Μέχρι να συναντηθούμε, σου εύχομαι ό,τι καλύτερο. Θα σου φωνάζω από μακριά. Παρέμεινε χρυσός.

Της Natalie Kowalinski που δημοσιεύτηκε στο theodysseyonline.com

 

 

 

 

 


ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Πότε μια γυναικά κάνει απιστία;
Ποια είναι τα συναισθήματα που γεννά η...