"Άνδρες δεν υπάρχουν πια". Είναι αλήθεια;

5 Σεπτεμβρίου 2013

«Άνδρες δεν υπάρχουν πια»… Είναι αλήθεια;

Είναι συχνό να ακούω νέες γυναίκες να με πληροφορούν ότι δεν υπάρχουν πια άνδρες! Στην παραμικρή ένσταση για την βεβαιότητα αυτή με κοιτούν περιφρονητικά και μου φέρνουν ως επιβεβαίωση την αντίστοιχη άποψη όλων των γυναικών! Στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι όλες οι γυναίκες αντιστοιχούν στις άλλες τρεις μοναχικές φίλες τους με τις οποίες βρίσκονται στα πλαίσια μιας κλειστής γυναικοπαρέας που αποκλειστικό θέμα αποτελεί το ότι… δεν υπάρχουν πια άνδρες.

Γράφει ο ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας, Δημήτρης Καραγιάννης

Αντίστοιχες είναι και οι απόψεις κάποιων ανδρών που με πληροφορούν ότι σήμερα όλες οι γυναίκες είναι πόρνες και δεν μπορείς να τις εμπιστεύεσαι. Στην ανάλογη ένστασή μου για την βεβαιότητα αυτή με κοιτούν περιφρονητικά και μου φέρνουν ως επιβεβαίωση την αντίστοιχη άποψη όλων των ανδρών. Στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι όλοι οι άνδρες αντιστοιχούν στους άλλους τρεις μοναχικούς φίλους τους με τους οποίους βρισκονται σε μίζερα μπαράκια όπου οι μόνες γυναίκες που υπάρχουν είναι αυτές που κάνουν κονσομασιόν.

Τέτοιοι μύθοι κυκλοφορούν ευρέως και επιβεβαιώνουν αυτούς που τους ισχυρίζονται δίχως να συνειδητοποιούν ότι λειτουργούν ως άλλοθι για την αποποίηση των προσωπικών τους ευθυνών.

Είναι συχνές οι διαφωνίες στα ζευγάρια για επιλογές που αφορούν τις διακοπές ή τις εξόδους τους. Είναι τότε που δεν κατανοούν την ύπαρξη των διαφορετικών απόψεων ως ένα απόλυτα φυσιολογικό γεγονός που αντιστοιχεί σε διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικές επιθυμίες. Προσπαθούν να πείσουν τον άλλο με λογικά επιειρήματα για την αντικειμενικότητα της δικής τους άποψης. Και φυσικά πικραίνονται. Δεν είναι όμως διόλου ασυνήθιστο κάποια στιγμή ο ένας να υποχωρεί επιφανειακά και να λέει: Ωραία, ας ακολουθήσουμε την δική σου άποψη και θα αποδειχτεί ότι δεν θα περάσουμε καλά.

Τότε είναι σίγουρο το τι θα επακολουθήσει. Ο σύντροφος που υποχώρησε θα οδηγεί ασυνείδητα ή εσκεμμένα τα πράγματα για να μην πάνε καλά ούτως ώστε να επιβεβαιωθεί.

Όταν η σχέση στο ζευγάρι εκπίπτει στην αναζήτηση της δικαίωσης διαστρέφεται σε διαμάχη εξουσίας δηλαδή επικράτησης τότε η ηδονή συνδέεται με τον πόνο και οι σύντροφοι αναγνωρίζονται επιλεκτικά ως θύματα και ως θύτες.

Στα πλαίσια της διαμάχης ο κάθε σύντροφος θα αρνηθεί την προσωπικότητα του άλλου και θα διαμαρτύρεται που ο άλλος μειώνει την δική του. Θα επιτεθεί στα όνειρά του. Θα προσβάλλει τις αξίες του. Οι όποιες ψυχολογικές γνώσεις θα γίνουν δηλητήριασμένες ερμηνείες που θα στοχεύουν στην αχίλλειο πτέρνα της καρδιάς του άλλου. Θα αναζητεί και θα επικαλείται τρίτους όχι για να βγει από την απελπιστική μιζέρια της αυτοδικαίωσης αλλά για να βρει συμμάχους που θα επιτεθούν θα αφοπλίσουν και θα συνδράμουν στην εξόντωση του συντρόφου.  Θα αναζητήσει εχθρούς που σκέφτονται γραμμικά για να τους προκαλέσει να δουν τα συμπτώματα του συντρόφου του ώστε να επιβεβαιώσουν την ψυχοπαθολογία του. Θα αναζητήσει κριτές που έχουν τα δικά του κριτήρια και που απεχθάνονται κάθε τι το ξένο ώστε να τον δικαιώσουν.

Η απομάκρυνση από τις ψυχοφθόρες διαμάχες και η αναζήτηση διεξόδου μπορεί να συντελεστεί με την κινητοποίηση των θετικών δυνάμεων του ζευγαριού με στόχο όχι την διαπραγμάτευση της σωστής λύσης αλλά την αναζήτηση της λειτουργικής λύσης. Επομένως ας ακούσουμε τον σοφό που απαντούσε με τη ζήτηση του μέτρου.

Το παν μέτρον άριστον δεν αποτελεί τον μέσο όρο ούτε τη μετριότητα ούτε το ενδιάμεσο των δυο απόψεων αλλά την αναζήτηση της λειτουργικότητας στον συγκεκριμένο πλαίσιο από τους συγκεκριμένους ανθρώπους.

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ