Αυνανισμός: Αφού το έχουν κάνει όλοι γιατί είναι ταμπού;

21 Οκτωβρίου 2013

Το σεξ είναι ένας σημαντικός παράγοντας στη ζωή του ανθρώπου. Αποτελεί έναν ωραίο τρόπο έκφρασης της αγάπης προς ένα άλλο άτομο. Το σεξ που οδηγεί στην αναπαραγωγή και την απόκτηση παιδιών είναι ο μόνος τρόπος για το είδος μας να διαιωνιστεί και αποτελεί μια ευκαιρία για τον άνθρωπο να επιτύχει την 'αθανασία' του, με την έννοια της αθανασίας των γονιδίων του και της συνέχισής του μέσω των απογόνων του. Παρόλο που το σεξ είναι απλό, ευχάριστο και απαραίτητο, περιορίζεται από ένα περίπλοκο σύστημα ηθικών αξιών, κοινωνικών εθίμων και ταμπού. Ο αυνανισμός αποτελεί ένα στοιχείο της ερωτικής ζωής του ανθρώπου και έχει υπάρξει ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά ταμπού.

Γράφει για το boro.gr η Δρ Λίζα Βάρβογλη, η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος (greekpsychologypages.blogspot.gr)

 

Αυνανισμός

Η λέξη 'αυτοερωτισμός' χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον αυνανισμό. Αν και ο αυνανισμός ήταν καταδικαστέος στις περισσότερες κοινωνίες στο παρελθόν, και είχε αποτελέσει το αντικείμενο προλήψεων, ηθικής κριτικής και υπερβολικών ταμπού, στις μέρες μας έχει αρχίσει να διαφαίνεται μια αλλαγή της κοινωνικής στάσης απέναντι του.

Ο αυνανισμός θεωρείται ως μια μορφή σεξουαλικής ικανοποίησης, αλλά παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν πολλά ταμπού γύρω από αυτόν.

Πληθώρα επιστημονικών ερευνών σε Ευρώπη και Αμερική δείχνουν ότι 90% των εφήβων και των ενηλίκων ανδρών καθώς και το 80% των εφήβων κοριτσιών και των γυναικών έχουν επιδοθεί στην πράξη του αυνανισμού.

Αν και συνήθως πρόκειται για μια μοναχική δραστηριότητα, συχνά συνοδεύεται από φαντασιώσεις σεξουαλικής δραστηριότητας που εμπλέκει τουλάχιστον ένα ακόμα πρόσωπο. Είναι σχετικά σπάνιο για κάποιον να προτιμάει να αυνανίζεται από το να έχει κανονική σεξουαλική ζωή με κάποιο άλλο άτομο.

Ο αυνανισμός δεν προκαλεί φυσιολογικά προβλήματα, όπως τονίζονταν παλαιότερα και η ψυχολογική σημασία του εξαρτάται από το πως βλέπει τον αυνανισμό το ίδιο το άτομο.

Αποδοχή των σεξουαλικών αισθημάτων μας

Αναπόφευκτα, είμαστε σεξουαλικά όντα: ήδη από τη βρεφική ηλικία τα αγόρια έχουν στύση και κατά την προσχολική ηλικία τρίβουν τον εαυτό τους στα επίμαχα σημεία. Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια για τα περισσότερα μικρά παιδιά είναι: 'πως γίνονται τα παιδιά;' Ένα άλλο μεγάλο μυστήριο για τα παιδιά είναι 'πως είναι τα αγοράκια/τα κοριτσάκια;'

Αλλά ακόμα κι αν ρωτήσει κανείς μια τάξη φοιτητών να σημειώσει σ' ένα φύλλο χαρτί ανώνυμα ένα μυστικό για το οποίο ντρέπονται, οι περισσότεροι θα δώσουν απαντήσεις σχετικά με το σεξ: 'αυνανίζομαι καθημερινά', 'έκανα έκτρωση', κλπ. Για προηγμένη κοινωνία, τελικά έχουμε πολλές προκαταλήψεις σχετικά με το σεξ.

Μαθαίνοντας από μικρή ηλικία ότι το σεξ είναι ταμπού

Στις βιομηχανικές κοινωνίες, το σεξ αποτελεί ταμπού από τη βρεφική ηλικία μέχρι την εφηβεία: 'μην αγγίζεις τον εαυτό σου', 'μη χαϊδεύεσαι', 'μη διαβάζεις πορνογραφικά περιοδικά', 'με λες άσχημες (με σεξουαλικά υπονοούμενα) λέξεις' κοκ.

Η κεντρική ιδέα είναι ότι κανείς κάνει σεξ όταν μεγαλώσει και όταν είναι ερωτευμένος/η. Όταν λοιπόν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, υπάρχει η προσδοκία ότι το παρθένο άτομο (νέος ή νέα) θα λειτουργήσει άψογα, θα ξέρει τι να κάνει στο σύντροφό του, πως να έχουν και οι δύο οργασμό, κλπ. Εντελώς αβάσιμες προσδοκίες!

Όμως, όλοι ξέρουν ότι κάτι τέτοιο δε μπορεί να λειτουργήσει αν ήδη από μικρή ηλικία το παιδί μαθαίνει ότι το σεξ είναι κακό πράγμα και δεν έχει διδαχτεί κάποια βασικά πράγματα γι' αυτό. Τα νέα άτομα ξεκινούν τη σεξουαλική τους ζωή με ένα αντιφατικό μήνυμα σχετικά με το σεξ, επομένως υπάρχει ένα πέπλο ντροπής που καλύπτει πολλά πράγματα.

Παράδειγμα

Η μητέρα βλέπει τον τετράχρονο γιό της να τρίβει τα γεννητικά του όργανα πάνω από το παντελόνι του και τον ρωτάει 'τι κάνεις;' (φυσικά και ξέρει τι κάνει, παρόλα αυτά τον ρωτάει!)

Το αγοράκι απαντάει 'τίποτα'. (Ξέρει τι κάνει, αλλά ακόμα και στην ηλικία των τεσσάρων ετών αρνείται τις πράξεις του).

Η μητέρα αγνοεί εντελώς το ψέμα του και λέει: 'σταμάτα!'.

Το αγοράκι εμμέσως παραδέχεται την αλήθεια λέγοντας 'εντάξει' και χωρίς περαιτέρω αντιδράσεις, επιστρέφει στα παιχνίδια του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει σχεδόν σε κάθε σπίτι και αξίζει τον κόπο να παρατηρήσει κανείς την έλλειψη ανοιχτής, ειλικρινούς, ξεκάθαρης επικοινωνίας. Το αγοράκι έμαθε ήδη ότι η πράξη του είναι τόσο 'φριχτή', τουλάχιστον στα μάτια της μητέρας του, που δεν εκφράζεται με λόγια.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ