O Θανάσης Λάλας προτείνει : Γκόλφω στο Εθνικό Θέατρο

24 Οκτωβρίου 2013
Στο μαυρο ανθει το κόκκινο,οπως το κίτρινο που κρυβεται κάτω από το μαυρο θρυλικό ταμπλό του Μαλεβιτς, που εμεινε στην ιστορία σαν το πιό φωτεινό παραθυρο στην συγχρονη ιστορία της τεχνης. Ο μύθος λέει οτι την περίοδο του σταλινισμού για να μην κινεί υποψίες ο Μάλεβιτς είχε τοποθετήσει το μαύρο ταμπλό στο εικονοστάσι του σπιτιού του.
 
Δεν ξέρω γιατι, αλλα όταν σκεφτηκα να γράψω για την παρασταση Γκόλφω του Νίκου Καραθανου στο Εθνικό Θέατρο μου ήρθε στο μυαλό ο Μάλεβιτς.
Μεσα σε ενα σκηνικό στις αποχρώσεις του μαύρου ξαναγεννιέται η έννοια της αγάπης, του πάθους χωρις όρια.
"Αυτο που κανει την καρδιά μου να πεταριζει, ειναι η επιλογη μου. Η επιμονή εχει νόημα, μονο όταν δίνει νόημα στη ζωή μου".
 
Μια υπέροχη παρασταση, που αξίζει να μη χάσετε.
Μια παρασταση γραμμένη απο ενα άνθρωπο που έχει χάσει το φως του, αλλα ξέρει να ακούει την καρδιά του. Ο Σπυρίδωνας Περεσιάδης μέσα στο μαύρο σκοτάδι της ολικής του τύφλωσης, ανακαλύπτει την αγαπη ξανά. Γυρίζει την πλάτη στις ευκολίες και στις αυταπάτες της καθημερινότητας _και βάζει την αγάπη να κερδίζει τον βασιλιά του υλικού κόσμου που ειναι ο πλούτος. Η νίκη είναι άνιση, για να μην πω ότι προς στιγμή η ήττα ανατέλλει με σιγουριά στα βουνά και τα απόκρημνα βράχια που τριγυρνάει ο Τασος και η παρέα του.
 
Ο Τασος ζει για την Γκόλφω, αλλα αν δεν παντρευτεί την κόρη του πιο πλούσιου της περιοχής θα καταδικαστεί για πάντα στη φτώχια και την μιζέρια... Αποφασίζει να προδώσει την αγάπη του... αλλα η Γκόλφω δεν το βάζει κάτω.
Μια σπουδαία σκηνοθεσία του Νίκου Καραθανου, που τοποθετείται πιά ανάμεσα σε αυτούς που έχουν όραμα για το θέατρο σε μια εποχή πνευματικής πενίας ενα μοναδικό σε ευρηματικότητα σκηνικό και μια Λυδια Φωτοπουλου να σπαράζει:
Ειναι η αγάπη φονικό που ζωντανό σε αφήνει
Ειναι η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου
Μα κάθε μέρα καρτερία μη και γυρίσει πίσω
Ειναι η αγάπη χείμαρρος που χύμα και σε συντρίβει
Ειναι η αγάπη όνειρο που θελεις για να τρέξεις,
μα απο τη γη το πόδια σου δεν λένε να ξεκολλήσουν
Αγάπη ειναι να αγαπάς όποια πληγή σου ανοίγει
Αγάπη ειναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα
Αγάπη ειναι να κοιτάς την πόρτα ολοένα
Αγάπη ειναι να μιλάς στα φύλλα και στα δένδρα
στις πέτρες στα τριαντάφυλλα στους τοίχους στα ταβάνια...
Μη το χάσετε!
 

Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Κίνηση: Αμάλια Μπένετ
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Διώνη Κουρτάκη
Επεξεργασία κειμένου: Γιούλα Μπούνταλη
Φωτογραφίες: Εύη Φυλακτού


Δανομή
Γκόλφω: Εύη Σαουλίδου / Λυδία Φωτοπούλου / Αλίκη Αλεξανδράκη 
Τάσος: Χάρης Φραγκούλης / Νίκος Καραθάνος / Γιάννης Βογιατζής
Σταυρούλα (κόρη του Ζήση): Μαρία Διακοπαναγιώτη 
Δήμος (εξάδελφος της Γκόλφως): Γιάννης Κότσιφας 
Αστέρω (τσοπάνισσα, μάνα της Γκόλφως): Χριστίνα Μαξούρη 
Θανάσουλας (τσοπάνος): Γιώργος Μπινιάρης 
Ζήσης (τσέλιγκας): Άγγελος Παπαδημητρίου 
Γιάννος (φίλος του Κίτσου): Μιχάλης Σαράντης 
Κίτσος (ανιψιός του Ζήση): Άγγελος Τριανταφύλλου
Άγγλοι περιηγητές: Αλίκη Αλεξανδράκη, Χριστίνα Μαξούρη, Άγγελος Παπαδημητρίου, Λυδία Φωτοπούλου

 

Η Γκόλφω …
• παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1893 στην Ακράτα από ερασιτέχνες
• Τον επόμενο χρόνο παίχτηκε στην Αθήνα και στη συνέχεια σ’ όλα τα μεγάλα και μικρά κέντρα του ελεύθερου και υπόδουλου Ελληνισμού.
• ελληνικοί θίασοι την έπαιξαν στην Κωνσταντινούπολη, στα ανάκτορα του Γιλδίζ μπροστά στο σουλτάνο και οι Τούρκοι σκούπιζαν τα δάκρυά τους στην συγκλονιστική σκηνή της κατάρας.
• το 1909 έγινε διασκευάστηκε σε μυθιστόρημα από τον Αριστείδη Κυριακό.
• το 1915 κρίθηκε το προσφορότερο ελληνικό έργο για την πρώτη ελληνική ταινία. 
• σημείωσε μεγάλη επιτυχία και στο μουσικό θέατρο με τη μορφή οπερέτας. Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1936 στην Αλεξάνδρεια από το Θίασο Οικονόμου .
• το 1938 Έλληνες αυτοεξόριστοι στο Παρίσι, με υπόδειξη του Γάλλου ελληνιστή Pernot, την παρουσίασαν στο θέατρο «Champs Elysées» με το σκεπτικό ότι η παράσταση ενός έργου, με ευρύτατη λαϊκή απήχηση, θ’ αποτελούσε ένα είδος διαμαρτυρίας στη δικτατορία του Μεταξά.
• μεταφέρθηκε για δεύτερη φορά στον κινηματογράφο το 1955 με τεράστια κινηματογραφική και εμπορική επιτυχία. Η προβολή της κράτησε επτά εβδομάδες και καθιέρωσε το δραματικό ειδύλλιο στον ελληνικό κινηματογράφο.
• είναι ένα από τα δύο μοτίβα στην επική ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο Θίασος». Πηγή: Αναστάσιος Μιχ. Γεωργαντόπουλος, Ακρατινοί εργάτες του θεάτρου μας, Αθήνα, 1978.

 
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ