Μήπως πάσχω από κατάθλιψη; Πώς θα το καταλάβω;

30 Οκτωβρίου 2013

Aναγνώστριά μας ρωτά:

Αντιμετωπίζω έντονο πρόβλημα με όλα τα μυοσκελετικά (αυχενικό, οσφυαλγία, ισχιαλγία, αρθρίτιδες, τενοντίτιδες και προβλήματα ώμων). Έχω πάρει κατά καιρούς έντονης κρίσης αντιφλεγμονώδη και παυσίπονα σε όλες τις μορφές τους. Έχω κάνει και πολλές φυσικοθεραπείες. Αισθάνομαι έντονη κόπωση μονίμως και άλλα. Είμαι αδύνατη, κολυμπάω, περπατάω και γενικά είμαι της υγιεινής.  Δεν κοιμάμαι πολύ και ξυπνώ τη νύχτα. Μπορεί να πάσχω ή και να είμαι στον προθάλαμο της κατάθλιψης; Όντως γενικά σαν χαρακτήρας είμαι πολύ ευαίσθητη αλλά πιστεύω και προσπαθώ πολύ θα έλεγα να το κοντρολάρω. Είμαι πλέον και άνεργη μετά από 18 χρόνια, δε νομίζω πάντως πως θα καταφύγω στο να πάρω αντικαταθλιπτικά γιατί πιστεύω ότι δεν είναι η σωστή λύση και επιπλέον ο οργανισμός του ανθρώπου εθίζεται σε τέτοιου είδους φάρμακα και δύσκολα τα κόβεις αυτά. Να σας πω ότι έκανα  εξετάσεις για αυτοάνοσα και ήταν αρνητικές. Περιμένω και προσδοκώ την απάντησή σας.

Αγαπητή αναγνώστρια, απευθύναμε το ερώτημά σας στον Ψυχίατρο κύριο Γεώργιο Φλώρο.

Υπάρχουν κάποια συμπτώματα τα οποία μεμονωμένα θα μπορούσαν να συνδέονται με την ύπαρξη κατάθλιψης μεμονωμένα. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις κεκαλυμμένης κατάθλιψης, όπου μπορεί να προκαλείται από άγχος αλλά σίγουρα πρέπει να γίνει μια διάγνωση από ειδικό, δεν μπορούμε φυσικά να δώσουμε απάντηση χωρίς να έχουμε σαφή και πλήρη εικόνα.

Καταστάσεις που μπορεί να επιβαρύνουν σωματικά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα όπως τα προβλήματα στα οποία αναφέρεται η φίλη μας μπορεί να φέρουν μια επιβάρυνση στο συναίσθημα εφόσον υπάρχουν και άλλοι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες όπως η ανεργία για παράδειγμα. Όλα αυτά μπορεί να φέρουν μια πτώση στον άνθρωπο. Αλλά είπαμε, χρειάζεται μια επιστημονική προσέγγιση που θα κρίνει κατά πόσο μόνη της με τις δικές της δυνάμεις θα μπορεί να διατηρεί μια κατάσταση καλής ψυχολογίας.

Στα αντικαταθλιπτικά συνήθως δεν παρατηρούμε προβλήματα εθισμού. Τα φάρμακα είναι ένα εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει εφόσον κάποιος έχει μια μεγάλη επιβάρυνση ψυχολογική. Δε σημαίνει ότι επειδή κάποιος έχει μια επιβάρυνση ψυχολογική πρέπει να πάρει οπωσδήποτε αντικαταθλιπτικά. Εθισμός με την βιολογική έννοια δεν υπάρχει. Κάποιες φορές υπάρχει μια δυσκολία στο να αποφασίσει κάποιος να τα διακόψει. Πολλές φορές το άτομο νιώθει ότι αφού παίρνει τώρα φάρμακα ίσως να μην μπορέσει να τα καταφέρει χωρίς αυτά όταν σταματήσει η αγωγή. Αυτό είναι ένα θέμα που αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια του θεραπευτή. Αλλά ας σκεφτούμε και το ότι η αγωγή- το πόσο πρέπει να διαρκέσει καθορίζεται με την επιστημονική ευθύνη του γιατρού και εκείνος γνωρίζει τις δυνατότητες του ανθρώπου. Γίνεται μια καλή διαχείρηση και της επόμενης ημέρας.

Για τα προβλήματα ινομυαλγίας (περίπλοκη ασθένεια που επιβαρύνεται από την συναισθηματική κατάσταση του ατόμου, τη θλίψη, το στρες, μιλάμε για έντονη ευαισθησία στις εξωτερικές καταστάσεις) υπάρχουν και νεότερα σκευάσματα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν που έχουν και λιγότερες παρενέργειες σε σχέση με τα παλαιότερα και φέρνουν πιο γρήγορα αποτελέσματα.

Καλό θα ήταν η αναγνώστρια να απευθυνθεί και σε έναν ειδικό ψυχίατρο για να πάρει περισσότερες πληροφορίες.

 

                                                                                                                            

 

 

 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ