Έρωτας: Γιατί κάποιοι μας κάνουν "κλικ" ;

8 Νοεμβρίου 2013

Κι όμως υπάρχει λογική και στον κεραυνοβόλο έρωτα

Τι μας κάνει «κλικ» και συμπαθούμε αμέσως κάποιους ανθρώπους και όχι κάποιους άλλους; Γιατί νιώθουμε πολύ κοντά με ορισμένους, αν και τους γνωρίζουμε ελάχιστα, και πώς είναι δυνατό να ερωτευθούμε κάποιον άγνωστο με την πρώτη ματιά; Σύμφωνα με το βιβλίο «Κλικ, η μαγεία της άμεσης επαφής: τα 5 μυστικά για τον έρωτα, τη φιλία και την καλή συνεργασία» υπάρχει λογική εξήγηση. Το «κλειδί» για να έρθουμε γρήγορα πολύ κοντά με κάποιον είναι η ειλικρίνεια, η εγγύτητα, ο μαγνητισμός, οι ομοιότητες και το να μοιραζόμαστε δύσκολες εμπειρίες.

Η έλξη μπορεί να είναι ερωτική ή και φιλική, και η συμπάθεια μπορεί να απευθύνεται σε έναν συνάδελφο ή ακόμη και στον διπλανό μας στο τρένο. Οταν όμως κάποιος μας κάνει «κλικ» νιώθουμε σαν να τον ξέραμε από πάντα. 
Σύμφωνα με το νέο βιβλίο των ψυχολόγων Ρομ και ΟριΜπράφμαν αυτό το συναίσθημα δεν είναι απλώς κοινό για όλους τους ανθρώπους, αλλά εξηγείται επιστημονικά. Οπως εξηγούν οι βρετανοί συγγραφείς, «κάθε φορά που συμβαίνει αυτόσυντρέχουν πέντε πολύ συγκεκριμένοι παράγοντες ». 

Ο πρώτος παράγων είναι η ειλικρίνεια: όταν είμαστε «ανθρώπινοι και ανοιχτοί» ο άνθρωπος που είναι απέναντί μας χαλαρώνει και είναι εύκολο να μας συμπαθήσει, ακόμη και να μας ερωτευθεί. Επιπλέον, χωρίς να κάνουμε ανάρμοστες ή πολύ προσωπικές αποκαλύψεις, « αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να εμφανιστεί λίγο ευάλωτος ή τρωτός βοηθά στο να μας εμπιστευτεί ο άλλος, ακριβώς επειδή παίρνουμε ένα ψυχολογικό ή συναισθηματικό ρίσκο. Οταν και οι δύο αποκαλύπτουν καλοπροαίρετα ποιοι είναι δημιουργείται ένα ιδανικό περιβάλλον οικειότητας, που σε άλλες περιπτώσεις χρειάζεται καιρό για να δημιουργηθεί » εξηγούν οι Μπράφμαν. 

« Η εγγύτητα μπορεί επίσης να... κάνει θαύματα. Αν θέλετε να κάνετε “κλικ” σε κάποιον, φροντίστε να βρεθείτε κυριολεκτικά όσο πιο κοντά του γίνεται » λένε οι βρετανοί συγγραφείς. Γνωρίζοντας κάποιον σιγά σιγά ή συναντώντας τον συχνά σε ένα ουδέτερο περιβάλλον, όπως το γραφείο ή το πολυκατάστημα της γειτονιάς, δημιουργείται μια οικειότητα που μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια ουσιαστική σχέση. 

Το τρίτο «κλειδί» είναι αυτό που οι Μπράφμαν αποκαλούν « μαγνητισμό », το σεξαπίλ. Το εκπέμπουμε όταν νιώθουμε δικαιολογημένη αυτοπεποίθηση, πίστη στις ικανότητές μας και άνεση με τον εαυτό μας. « Αν αυτό είναι κάτι που γίνεται εμφανές σε μια συζήτηση, τότε είμαστε πολύ κοντά στο ΄΄κλικ΄΄ » γράφουν στο βιβλίο. Γκρεμίζοντας τον μύθο ότι τα ετερώνυμα έλκονται οι δύο ψυχολόγοι δίνουν έμφαση στις ομοιότητες, όχι στις διαφορές. « Δύσκολα θα νιώσουμε να συνδεόμαστε από την πρώτη ματιά με κάποιον που δεν έχει χιούμορ, δεν καταλαβαίνει τίποτα για τη ζωή μας και προέρχεται από μια χώρα την οποία δεν έχουμε επισκεφθεί ποτέ. Είμαστε “προγραμματισμένοι” από τη φύση έτσι ώστε ανάμεσα σε μια ομάδα ατόμων να ψάχνουμε εκείνο που μας μοιάζει περισσότερο.

Οταν αναγνωρίζουμε ομοιότητες με έναν ξένο, έστω και υποσυνείδητα, νιώθουμε αμέσως έλξη και συμπάθεια... ακόμη περισσότερο αν μοιραστούμε δύσκολες στιγμές μαζί του. Μάλισταόσο μεγαλύτερη η αντιξοότητατόσο πιο δυνατός είναι ο δεσμός που δημιουργείται μεταξύ εκείνων που τη μοιράζονται » λένε οι δύο ψυχολόγοι. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
 Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
Η Σκέψη της ημέρας
14:58 Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε