"Άνδρες δεν υπάρχουν πια": Γιατί παραπονιούνται οι γυναίκες;

22 Νοεμβρίου 2013

Όλο και πιο συχνά παραπονιούνται οι γυναίκες πως δεν υπάρχουν πια άντρες. Δεν υπάρχουν άντρες που να τις διεκδικούν, να τις φλερτάρουν, να συμπεριφέρονται όπως κάποτε. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει όμως από αυτό το κάποτε, και πόσο έχουν αλλάξει οι γυναίκες μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει. Η αλήθεια είναι πως η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει ραγδαία, κι όταν ο κόσμος αλλάζει, μαζί του αλλάζουν κι οι συμπεριφορές.

Γράφει η ψυχολόγος, γνωσιακή ψυχοθεραπεύτρια Μίνα Χριστοπούλου

Δεν είναι τυχαίο ότι το παράπονο των γυναικών, ότι δεν υπάρχουν άντρες, συμπίπτει χρονικά με σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά των γυναικών. Οι  γυναίκες έχουν μπει στην παραγωγή, είναι ανεξάρτητες και αυτοδύναμες, είναι το ισχυρό φύλο όχι μόνο βιολογικά αλλά πλέον και κοινωνικά. Δεν περιμένουν απαραίτητα τον άντρα κυνηγό,  έχουν μάθει ότι θέλουν να το διεκδικούν και να το αποκτούν, κι έτσι πλέον κλέβουν τον ρόλο του άντρα και κάνουν εκείνες την πρώτη κίνηση, θέλουν να έχουν τα ηνία όχι μόνο στην κοινωνία, στον εργασιακό χώρο, αλλά και  στις σχέσεις και να λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν όλη αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά των γυναικών να αφήσει ανεπηρέαστη τη συμπεριφορά των αντρών. Τελευταία όλο και πιο συχνά προκύπτει κι από την μεριά των αντρών το ίδιο παράπονο: «που έχουν εξαφανιστεί οι κλασικές γυναίκεςq».

Ίσως λοιπόν να μην  χάθηκαν ούτε οι άντρες ούτε οι γυναίκες, άλλωστε όλοι εδώ είμαστε και προσπαθούμε να βρούμε ο ένας τον άλλον. Ίσως το θέμα να είναι πως αλλάξαμε αλλά για κάποιο λόγο οι σχέσεις έχουν μείνει στο μυαλό μας όπως παλιά. Δεν είναι λογικό μια δυναμική γυναίκα, μορφωμένη, με επαγγελματική σταδιοδρομία και κοινωνική ζωή, να φαντάζεται πως θα βρεθεί σε μια σχέση με έναν άντρα πρότυπο της δεκαετίας του ‘60 και του ‘70. Το πρότυπο του άντρα που μας διηγηθήκαν οι γιαγιάδες μας και λιγότερο οι μαμάδες μας δεν ισχύει πια, πολύ απλά γιατί άλλαξε το πρότυπο της γυναίκας.  

Οι άντρες κι οι γυναίκες είναι πλέον ισότιμοι στη ζωή και στον έρωτα, ρισκάρουν ισότιμα, έχουν ανάγκες και απαιτήσεις, είναι παραγωγικοί και προσφέρουν εξίσου.

Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει, γιατί στα αλήθεια δεν φταίει κανείς. Είναι σημαντικό να αισθανθούμε ασφαλείς και ισορροπημένοι με  τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τις αλλαγές που έχουμε κάνει, για να κατανοήσουμε το αντίκτυπο που έχουν οι αλλαγές αυτές και στη συμπεριφορά των άλλων.

Είναι ίσως φαινόμενο της εποχής μας να ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει και τις ευθύνες να τις ψάχνουμε πάντοτε αλλού. Μπορεί να μην φταίει κανείς, να είναι αυτή η εξέλιξη των ανθρώπων και της κοινωνίας και το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε,  είναι να αναγνωρίσει ο καθένας πόσο έχει αλλάξει, και πόσο αυτές οι αλλαγές έχουν επηρεάσει τις σχέσεις μας.

  

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ