Πέτρες στη χολή: Ποιες είναι οι αιτίες και ποιες οι θεραπείες της

2 Δεκεμβρίου 2013

Πέτρες στη χολή ενδέχεται να δείχνουν συμπτώματα όπως οξύς πόνος στην κοιλιά, εμετοί, δυσπεψία και πυρετός. Με τη λήψη λιπαρών τροφών, η χοληδόχος κύστη συσπάται και οι πέτρες μετακινούνται.

Εάν προχωρήσουν προς τον κυστικό πόρο, εμποδίζουν τη ροή της χολής και προκαλούν τη διόγκωση της κύστης.

Η κληρονομικότητα, το γυναικείο φύλο, η χρήση αντισυλληπτικών και η παχυσαρκία ευθύνονται για τη δημιουργία χολoλίθων.

Ο χολόλιθος ενδέχεται να αποφράξει τον κοινό χοληδόχο πόρο, προκαλώντας κιτρίνισμα του δέρματος (ίκτερος), ή τον παγκρεατικό πόρο, προκαλώντας παγκρεατίτιδα. Τα παραπάνω σημειώνει ο γενικός χειρουργός Περικλής Χρυσοχέρης. Η χοληδόχος κύστη, εξηγεί, είναι ένα σακούλι με σχήμα αχλαδιού, το οποίο βρίσκεται στον δεξιό λοβό του ήπατος, με κύρια λειτουργία να αποθηκεύει τη χολή που παράγεται από το ήπαρ. Οταν καταναλώσουμε λιπαρές τροφές, ο γαστρεντερικός σωλήνας ελευθερώνει τη χολεκυστοκινίνη, που προκαλεί σύσπαση της χοληδόχου κύστεως.

Το πράσινο υγρό, η χολή, ελευθερώνεται από τη χοληδόχο κύστη και μέσω σωληνοειδών πόρων, όπως ο κυστικός πόρος και ο χοληδόχος πόρος, φτάνει μέσα στο λεπτό έντερο. Εκεί η χολή βοηθά στην πέψη των λιπαρών ουσιών.

Πολλά από τα προβλήματα στη χοληδόχο κύστη προκαλούνται από την παρουσία χολολίθων (πέτρες). Σχηματίζονται κυρίως από χοληστερόλη και χολικά άλατα στη χοληδόχο κύστη ή στον χοληδόχο πόρο, τα οποία καθιζάνουν, στην αρχή δημιουργούν κρυστάλλους ή και την επονομαζόμενη «λάσπη».

«Η πέτρα που αποφράσσει τον χοληδόχο πόρο προκαλεί ίκτερο και παγκρεατίτιδα» λέει ο γενικός χειρουργός Περικλής Χρυσοχέρης.

Οι αιτίες δημιουργίας χολολίθων δεν είναι απόλυτα γνωστές, αλλά υπάρχουν παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα δημιουργίας τους. Τέτοιοι είναι η κληρονομικότητα, το γυναικείο φύλο, η χρήση αντισυλληπτικών, η παχυσαρκία, η απότομη απώλεια βάρους από ασιτία, παρατεταμένη παρεντερική διατροφή, ενώ αυξημένο κίνδυνο εμφανίζουν και ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση γαστρικού «μπάι πας».

Αποφυγή επιπλοκών
Η χολοκυστίτιδα είναι φλεγμονή και λοίμωξη της χοληδόχου κύστης, η οποία οφείλεται κυρίως στην παρουσία χολόλιθων. Είναι πιο βαριάς μορφής και επικίνδυνη σε διαβητικούς. Η παρουσία λίθων από μόνη της δεν είναι απόλυτη ένδειξη για χολοκυστεκτομή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, συνιστάται επέμβαση, για την αποφυγή πιθανών μελλοντικών επιπλοκών.

Σύμφωνα με τον κ. Χρυσοχέρη, η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης γινόταν παλαιότερα με μία μεγάλη τομή στο δεξιό υποχόνδριο. Απαιτούσε νοσηλεία έως και έξι ημερών και είχε μετεγχειρητικό πόνο. Η επέμβαση γίνεται πλέον λαπαροσκοπικά και ρομποτικά, με ελάχιστο πόνο και επιπλοκές. Με τη λαπαροσκοπική επέμβαση υπάρχει ένα ελάχιστο χειρουργικό τραύμα (μία τομή ενός εκατοστού και τρεις τομές μισού εκατοστού). Ο ασθενής αναρρώνει γρήγορα και έχει μηδαμινή απώλεια αίματος. Βγαίνει αμέσως από το νοσοκομείο και επανέρχεται γρήγορα στην εργασία του. Η εξέλιξη της λαπαροσκοπικής μεθόδου είναι η επέμβαση να γίνεται μόνο με μια μικρή οπή από τον ομφαλό, χωρίς να απαιτούνται άλλες μικρές τομές. Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι άριστο.

Οι θεραπείες για τις πέτρες στη χολή μπορούν να είναι οι εξής:

Δυστυχώς, τα συστατικά της χολής έχουν την τάση να στερεοποιούνται και να δημιουργούν μάζες που μπορεί να μετατραπούν σε λίθους, τις γνωστές σε όλους μας πέτρες στη χολή, γράφει στην εφημερίδα «Τάιμς» του Λονδίνου ο γενικός ιατρός Μαρκ Πόρτερ. 

Οι λίθοι αυτοί μπορεί, με τη σειρά τους, να προκαλέσουν ερεθισμό στο εσωτερικό τοίχωμα της χοληδόχου κύστεως ή να αποφράξουν κάποιον πόρο. 

Υπολογίζεται ότι ένας στους επτά ανθρώπους αναπτύσσει χολολιθίαση κάποια στιγμή στη ζωή του, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις οι «πέτρες» δεν προκαλούν προβλήματα. 

Όταν προκαλούν, τείνουν να είναι ενοχλήματα ή πόνος στην άνω δεξιά πλευρά της κοιλιάς, που μπορεί να εξαπλώνονται στην πλάτη και μεταξύ των δύο ωμοπλατών. Ο πόνος μπορεί να είναι έντονος και να επιδεινώνεται έπειτα από την κατανάλωση γεύματος πλούσιου σε λίπη. 

Εάν οι χολόλιθοι δεν προκαλούν συμπτώματα, ο γιατρός μπορεί να συστήσει απλώς στον ασθενή παρακολούθηση σε τακτά χρονικά διαστήματα. Εάν όμως προκαλούν πόνο, η ενδεδειγμένη λύση μπορεί να είναι μια χειρουργική επέμβαση. 

Οι ασθενείς που ωφελούνται περισσότερο από την «εγχείρηση στη χολή» (επιστημονικά λέγεται χολοκυστεκτομή) είναι οι νεώτεροι που έχουν πολλαπλές πέτρες. 

Η ακολούθηση διαιτολογίου με μειωμένη περιεκτικότητα σε λίπη, η λήψη φαρμάκων που διαλύουν τους λίθους και η χρήση υψηλής συχνότητας υπερήχων για τη διάλυσή τους (λιθοτριψία) είναι άλλες μέθοδοι για την αντιμετώπιση της χολολιθίασης, αλλά η χειρουργική αντιμετώπιση παραμένει η θεραπεία εκλογής. 

Η επέμβαση μπορεί να γίνει με κλασικό τρόπο ή, συνηθέστερα, λαπαροσκοπικά. Η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή συχνά απαιτεί μονοήμερη νοσηλεία και ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στη δουλειά του μέσα σε 15 ημέρες. 

Η χολοκυστεκτομή είναι απίθανο να προκαλέσει αργότερα πεπτικά προβλήματα στους ασθενείς, παρότι μερικοί ανακαλύπτουν πως γίνονται επιρρεπείς στη δυσπεψία και έχουν τάση για διάρροια έπειτα από αυτήν. 

ΠΗΓΕΣ: ΤΑ ΝΕΑ-Ένθετο Υγεία, ΕΘΝΟΣ


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ