Gay γονείς ετοιμάζουν τα παιδιά τους για το σχολείο: Πρέπει ή όχι οι ομοφυλόφιλοι να έχουν παιδιά;

21 Ιανουαρίου 2014

«Ένα συνηθισμένο πρωινό»: Αυτό έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας που δημοσίευσαν ο Kordale και ο Κaleb στο instagram. Είναι ζευγάρι και μεγαλώνουν μαζί δυο παιδιά. Εκείνη τη μέρα είχαν μόλις ξυπνήσει και ετοίμαζαν τα μικρά για το σχολείο. Αυτό το πρωινό δίχασε: Από τη μία ήταν τα 11. 000 like από την άλλη οι ύβρεις και οι διαμαρτυρίες πολλών αναγνωστών που εξοργίστηκαν με την εικόνα. Και το ζευγάρι πήρε την πρωτοβουλία και δημοσίευσε στην αμερικάνικη εφημερίδα Huffightonpost την εξής επιστολή:

 

«Καταρχήν για το θετικό της υπόθεσης: Ναι, είμαστε ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων με 3 παιδιά και τα ετοιμάζουμε κάθε πρωί για να πάνε στο σχολείο. Τα παιδιά μας έχουν την τύχη να έχουν τρεις γονείς, τον Kordale, τον Kaleb και την μητέρα τους που τα αγαπούν, τα φροντίζουν και τα στηρίζουν σε όλες τις αποφάσεις τους τωρινές και μελλοντικές. Εχουμε την τύχη να διαθέτουμε τα μέσα να τα φροντίσουμε, πράγμα που δεν ισχύει για όλες τις οικογένειες. Στόχος μας σαν γονείς είναι να τους παράσχουμε αγάπη, εκπαίδευση, στήριξη και ενθάρρυνση σε ό,τι κάνουν.

Για τα αρνητικά σχόλια: Οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι είμαστε γονείς σαν αυτούς που έχουν παιδιά και τους αγαπούν... Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι γκέι δεν μπορούν να μεγαλώνουν παιδιά, ίσως επειδή πιστεύουν ότι θα τα «κολλήσουμε» ή θα τα «διαταράξουμε» σε σχέση με αυτό που η κοινωνία θεωρεί σαν κάτι κακό... Είμαστε ομοφυλόφιλοι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε λιγότερο ικανοί από ένα ετεροφυλόφιλο ζευγάρι...».

Πρέπει ή όχι οι ομοφυλόφιλοι να έχουν παιδιά;  Τα περιστατικά ανθρώπων ομοφυλόφιλουν που θέλουν να δημιουργήσουν δική τους οικογένεια αυξάνονται και φυσικά αφορούν και τη χώρα μας. Ο άλλοτε ψίθυρος γίνεται σιγά σιγά βοή συχνά και από τις αντιδράσεις. Ζητήσαμε τη γνώμη του συνεργάτη μας, ψυχολόγου ομαδικού θεραπευτή Δημήτρη Κατσαρού.  

Ας ξεκινήσουμε μιλώντας για τους συγκεκριμένους ανθρώπους που έκαναν τη δημοσίευση στο ίντερνετ. Το μήνυμα έτσι όπως το εξέλαβα εγώ προσωπικά είναι το ότι πρόκειται για μια οικογένεια ανθρώπων που αν και ομοφυλόφιλοι έχουν ουσιαστικά τον ίδιο τρόπο ζωής όπως και οι ετεροφυλόφιλοι γονείς και διεκδικούν το ζήλο των γονιών που παλεύουν και θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους. Αυτό κατά τη γνώμη μου προσπαθούν να περάσουν μέσα από αυτή τη φωτό. «Τι σημασία έχει αν είμαστε gay;»

Tα σχόλια περιλάμβαναν αντιπάθεια εμπάθεια αλλά και συμπάθεια προς το ζευγάρι. Αυτό που εγώ να πω είναι το ότι το ανοικείο είναι αυτό που πολλές φορές φοβίζει τον κόσμo. Η έκθεση των παιδιών είναι κάτι πολύ σοβαρό και κάθε γονέας πρέπει να προσέχει όταν βγάζει τα παιδιά του φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Αυτό όμως έχει να κάνει με κάθε γονέα είτε είναι ετεροφυλόφιλος είτε είναι ομοφυλόφιλος. Δεν μπορούμε να εκθέτουμε με πολύ ευκολία τα παιδιά με τόση ευκολία αλλά όλοι οι γονείς βάζουν φωτογραφίες με τα παιδιά που να τους κάνουν χαρούμενοι, θέλουν να δείξουν με περηφάνια στους άλλους τα παιδιά τους. Θεωρώ ότι τα σχόλια λοιπόν, δεν είχαν να κάνουν τόσο με την έκθεση των παιδιών όσο με τον σεξουαλικό προσανατολισμό των παιδιών τους.

Ενδεχομένως την περίμεναν αυτή την αντίδραση, υποτίθεται όμως ότι στις περισσότερες χώρες υπάρχει η νομοθεσία που το επιτρέπει άρα μπορεί και όχι. Αυτό που έχει σημασία να δεχτούν αυτοί οι γονείς είναι η περαιτέρω προστασία αυτών των παιδιών από επιθέσεις που μπορεί να δεχτούν. Να σκεφτούν πώς θα τα προστατέψουν από λεκτική βία, ή από ψυχολογικές επιθέσεις. Δεν πρέπει οι γονείς να βάζουν το δικαίωμά τους στο να είναι ομοφυλόφιλοι και να έχουν οικογένεια πιο ψηλά από το να νιώθουν τα παιδιά τους ηρεμία. Και να δίνουν στα παιδιά την αίσθηση ότι απειλούνται. Αυτό είναι το επίμαχο σημείο κατά τη γνώμη μου που θα πρέπει να ληφθεί υπόψην από τους γονείς. Και φυσικά και ο κόσμος έχει μερίδιο ευθύνης να μην επιτίθεται σε ανθρώπους που είναι μια οικογένεια. Αν κάποιος δε νιώθει καλά με τους gay γονείς πρέπει να σεβαστεί τις παιδικές ψυχές και να είναι πολύ πιο προσεκτικοί στον τρόπο που εκφράζεται.

Πιστεύω ότι οι gay γονείς δικαιούνται να κάνουν παιδιά από τη στιγμή που μπορούν βιολογικά να κάνουν. Είναι η φύση του ανθρώπου ανεξάρτητα από τις επιλογές του. Γιατί να είναι σοκαριστικό για ένα παιδί να έχει δυο γκέι γονείς από το να ακούει τους γονείς του να κάνουν έρωτα το βράδυ. Γιατί είναι το ένα είναι σωστό πρότυπο και το άλλο λάθος; Παλεύουμε από τη μια να κάνουμε ένα παιδί καλά από το Οιδιπόδειο και από τη συνειδητοποίηση ότι οι γονείς του έχουν σεξουαλική σχέση μεταξύ τους και αυτό είναι θεμιτό αλλά το να είναι οι γονείς του ομοφυλόφιλοι είναι αθέμιτο, δηλαδή ποιο είναι το κριτήριο με το οποίο το ένα μπορεί να συμβαίνει ενώ το άλλο όχι; Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο εγώ θέτω και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί το ένα είναι σωστό ενώ το άλλο λάθος. Το ζήτημα που πρέπει να εξετάζουμε πάντα είναι τα όρια. Το πώς οριοθετούμε τους εαυτούς μας απέναντι στα παιδιά. Όσον αφορά το ερώτημα αν τα παιδιά μπορεί να επηρεαστούν ως προς τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, κάτι που πολλοί αναρωτιούνται. Πιστεύω ότι ακόμα και σε ένα gay ζευγάρι κάποιος κάνει τον άνδρα και κάποιος τη γυναίκα με τους οποίους μπορεί να αντιληφθεί το παιδί. Το παιδί δεν έχει πρότυπα μόνο τους γονείς αλλά δέχεται και άλλα ερεθίσματα κυρίως στην περίοδο της εφηβείας, κάποτε έρχεται και σε αντιπαράθεση με τους γονείς του και προστατεύει τα ισχυρά ερεθίσματα που δέχεται από το εξωτερικό περιβάλλον από τους γονείς του και τελικά αποφασίζει τι θα κρατήσει στη ζωή του και τι θα πετάξει. Και αυτό είναι βασικά που θα διαμορφώσει την σεξουαλική του ταυτότητα. Ποτέ δεν μπορούμε να μιλήσουμε με βεβαιότητα αλλά εγώ προσωπικά αυτό πιστεύω.

Επειδή αυτά τα πράγματα είναι σχετικά καινούργια θα μπορούσαμε να εξετάσουμε την περίπτωση των μονογονεικών μοντέλων. Πολλοί ρωτούν τι συμβαίνει όταν λείπει το πατρικό ή το μητρικό πρότυπο. Μπορεί οι γονείς να είναι χωρισμένοι και να ζουν με τον ένα γονέα. Αλλά αν ζουν με τον ένα γονέα τότε πώς το παιδί εσωτερικεύει τον ρόλο του γονέα που λείπει; Ας δούμε ακόμα και την περίπτωση που ένας γονέας έχει πεθάνει… ακούει τις ιστορίες για τη μητέρα, για τον πατέρα. Υπάρχουν και έμμεσοι τρόποι να ταυτιστεί κανείς με τον ρόλο του ανθρώπου που νιώθει ότι του λείπει. Εν τέλει αυτό που λείπει από τους ανθρώπους και δεν μπορουν να αφομοιώσουν τον ένα ή τον άλλο ρόλο είναι η αποδοχή και ουσιαστικά η αίσθηση ότι δεν είναι επαρκής. Η αίσθηση του αν εγώ είμαι επαρκής ή δεν είμαι η οποία διαμορφώνεται ανεξάρτητα από το αν οι γονείς είναι και οι δυο μαζί ή είναι χωρισμένοι ή ο ένας είναι gay, έχει να κάνει με ένα κακό Υπερ-εγώ. Κάποιος ο οποίος δεν είναι όσο θα έπρεπε στο παιδί του, δεν δείχνει τρυφερότητα, δεν ακούει το παιδί του, δεν του δίνει τρυφερότητα είναι τέτοιο ζήτημα ανεπάρκειας.

Πολλοί επίσης σκέφτονται ότι τα παιδιά των γκέι γονέων είναι πολύ εύκολο να περιθωριοποιηθούν στη σχολική κοινότητα. Τα παιδιά πάντα παίρνουν κάποια πράγματα «δοσμένα» από τους γονείς τους είτε έχουν ομοφυλόφιλους είτε ετεροφυλόφιλους γονείς. Είμαστε έτοιμοι να στιγματίσουμε κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί και γι αυτό το λόγο θέλουμε να το στιγματίσουμε. Η προσέγγιση είναι αρχικά να κάνουμε αστεία με τους γκέι γονείς, μετά να τους βρίσουμε, μετά να τους ακυρώσουμε σαν γονείς, να τους περιθωριοποιήσουμε και αν καταφέρουν αυτοί οι άνθρωποι να ασκήσουν  μια πίεση να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους μπορεί να ενσωματωθούν στην κοινωνία στον περίγυρο ίσως καταφέρει να έχει αποδοχή. Όλο αυτό είναι πολύ πιθανόν να έχει αντίκτυπο στα παιδιά. Αλλά και σε μια ετεροφυλόφιλη οικογένεια οι γονείς φέρουν κάποιο βάρος, μπορεί να μιλάμε για έναν χρόνια άνεργο πατέρα, και αυτό το βάρος πάντα έχει κάποιο αντίκτυπο και στα παιδιά.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να δώσουν φροντίδα σε κάποιον όποια και αν είναι η σεξουαλική τους προτίμηση. Και οι νέοι άνθρωποι που έχουν χρόνο να επενδύσουν αγάπη σε ένα παιδί έχουν δικαίωμα να το κάνουν. Αν μπορεί ένας άνθρωπος μπορεί να προσφέρει φροντίδα στα παιδιά και να προσφέρει όλα εκείνα που χρειάζονται για την σωστή ανατροφή τους για να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, δεν έχει σημασία από πού προέρχεται. Φυσικά θα πρέπει να υπάρχει σοβαρότητα. Όπως ένα ετεροφυλόφιλο ζευγάρι δεν θα έδινε ένα παθιασμένο φιλί στον σχολικό χώρο του παιδιού του έτσι και το ομόφυλο ζευγάρι δεν θα έπρεπε να κάνει κάτι αντίστοιχο. Το προκλητικό ενοχλεί αλλά ενοχλεί είτε είσαι ομοφυλόφιλος είτε ετεροφυλόφιλος. Κάποια στιγμή το παιδί βέβαια θα ρωτήσει, τι συμβαίνει; Γιατί το άλλο είναι έτσι και το άλλο αλλιώς; Εκεί οι γονείς μπορούν να εξηγηθούν με απλό τρόπο χωρίς ενοχές, χωρίς να κρύβουν πράγματα, και αυτό βοηθά πολύ ένα παιδί στην εξέλιξή του. Για τους ανθρώπους που δεν εγκρίνουν την οικογένεια αυτού του είδους έχω να πω ότι χρειάζεται χρόνος για να αποδεχτούν κάποια πράγματα. Πρέπει να δουλέψουν με τον εαυτό τους για να αποδεχτούν κάποια πράγματα και οι ομοφυλόφιλοι έχουν δουλέψει συχνά με τον εαυτό τους και έχουν καταφέρει με πόνο ψυχής να αποδεχτούν αυτό που οι άλλοι περιθωριοποιηθούν. Είναι αρκετά ρατσιστικό να κατηγορούμε τους γκέι αλλά από την άλλη είναι και μια μη συνηθισμένη εικόνα και είναι λογικό να προξενεί απορία. Χρειάζεται και αυτό το χρόνο του. Οι ομοφυλόφιλοι που δέχονται την κριτική ας έχουν και αυτό στο μυαλό τους. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ