Το σύνδρομο του "άδειου πιάτου" που μπορεί και να μας παχαίνει

24 Φεβρουαρίου 2014
Όπως είδαμε παραπάνω, πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να τρώνε, ακόμα και αν έχουν χορτάσει, γιατί έχουν συνηθίσει να τελειώνουν το φαγητό που βρίσκεται μπροστά τους. Και αυτό, επειδή από μικρή ηλικία έμαθαν ότι το σωστό είναι να αδειάσουν το πιάτο τους. 

Γράφει η εκπαιδευτική συμβουλευτική ψυχολόγος Δρ. Καλλιόπη Εμμανουηλίδου

Άκουγαν λοιπόν τους «μεγάλους» να λένε:
•«Μπράβο, παιδί μου, έφαγες όλο το φάί' σου».
•«Αν δεν το τελειώσεις, δεν έχει μετά παιχνίδι».
•«Μην αφήσεις την τελευταία μπουκιά, είναι η δύναμή σου».
•«Να το καθαρίσεις το πιάτο».
•«Με στενοχωρείς, τίποτα δεν έφαγες πάλι».
•«Μην αφήνεις φαγητό, άλλα παιδιά πεινάνε».
•«Μπράβο, το έγλειψες το πιάτο».
•«Έλα, φα το, μη μου βάζεις διπλό κόπο στο πλύσιμο».

Μέσα από την επανάληψη, και με τη χρήση επαίνων ή τιμω­ριών, τα μηνύματα αυτά τυπώνονται πολύ έντονα στο παιδικό μυαλό. 

Όμως έτσι από μικροί παίρνουμε ένα διαστρεβλωμέ­νο μήνυμα: ότι το γεύμα τελειώνει επειδή τελείωσε το φαγητό και όχι επειδή χορτάσαμε.
 Εξάλλου δεν ακούγεται συχνά από τον γονιό να λέει «μπράβο που σταμάτησες όταν χόρτασες» ή «μπράβο που άφησες φαγητό, αφού δεν πεινούσες άλλο».

 Έτσι,  πολλοί έχουν βαθιά τυπωμένη μέσα τους την εικόνα του αδεια σμένου πιάτου ως του σωστού συνεπακόλουθου ενός γεύμα τος και νιώθουν άβολα αν δεν τελειώσουν το φαγητό τους.

Προσπαθήστε να θυμηθείτε από πού προέρχονται οι σκέψεις που σχη­ματίζονται όταν το πιάτο δεν έχει αδειάσει. Συμφωνείτε με αυτές τις σκέψεις; Τι πιστεύετε ΕΣΕΙΣ;

Μπορείτε όμως να βρείτε έναν τρόπο να διαχειρίζεστε αυτό που μένει στο πιάτο σας αφού χορτάσετε. Τέσσερα πράγματα είναι πιθανότερο να συμβούν:
1.να το πετάξετε στα σκουπίδια-
2.να το «πετάξετε» μέσα σας (να το φάτε)-
3.να το φυλάξετε για ένα επόμενο γεύμα και να το καταναλώ­σετε τότε-
4.να το φυλάξετε για ένα επόμενο γεύμα, αλλά τελικά να το πετάξετε.

Η πρώτη επιλογή εξαρτάται από το αν έχει μείνει αρκετή και ποιοτική τροφή. Είναι σίγουρα κρίμα να πετάγεται καλή τροφή. 

Άλλωστε το να πετάμε γενικά το φαγητό μας θεωρείται ανήθικο: όλοι έχουν φροντίσει από τότε που ήμασταν παιδιά να μας κάνουν να νιώθουμε ενοχές γι' αυτό («Τα παιδάκια στην Αφρική που πει­νάνε. ..»). 

Πέρα από αυτά, κρίνετε αν πραγματικά θα φάτε εσείς ή κάποιος άλλος τα απομεινάρια. 

Αν, πάλι, έμεινε κάτι το οποίο θα μπαγιατέψει ή θα ανοστήσει σημαντικά, ή είναι ούτως ή άλλως πο­λύ άγευστο ή μη θρεπτικό, τότε πετάξτε το ανεπιφύλακτα.

Η δεύτερη επιλογή (να «πετάξουμε» το φαγητό μέσα μας) είναι πολύ συνηθισμένη. 

Όπως είδαμε και παραπάνω, παρακι­νημένοι από διάφορα συναισθήματα, πολλοί άνθρωποι απο­φασίζουν να εξαφανίσουν αυτό που έμεινε στα πιάτα: για να μη νιώθουν τύψεις, για να είναι τα «καλά παιδιά που τρώνε όλο το φαγητό τους», για να αυτοτιμωρηθούν, για να διευκολυνθούν στο πλύσιμο των πιάτων, για να ξενοιάσουν και να μην έχουν να σκεφτούν τι θα κάνουν τις μπουκιές αυτές που έμειναν. 

Είναι όμως σωστό να χρησιμοποιούμε τον εαυτό μας σαν φαγητοδο­χείο ή, ακόμα χειρότερα, σαν κάδο απορριμμάτων;

Η τρίτη και η τέταρτη επιλογή αφορούν την αξιοποίηση του φαγητού που αφήσαμε. 

Αν το φυλάξουμε για αργότερα, δε θα πρέπει να νιώσουμε καταναγκασμένοι να το φάμε.

 Μπορεί βέ­βαια να μην είναι πια το ίδιο νόστιμο, να ξεράθηκε, να μπαγιά­τεψε, να έχασε την όμορφη γεύση του. 

Ωστόσο, αν δεν είστε σίγουροι ότι θέλετε να το πετάξετε, κρατήστε το σε ένα δοχείο που να κλείνει καλά (ώστε να διατηρήσει τη φρεσκάδα του) και αποφασίστε για την τύχη του αργότερα, την επόμενη φορά που θα πεινάτε πραγματικά.
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Edgar Wallace
Η Σκέψη της ημέρας
3:17 Edgar Wallace