Οδυσσέας Ελύτης: «Ανοιχτά χαρτιά»...

2 Μαΐου 2014

Γιάννης Τσαρούχης

«Στην Τέχνη, το πιο πρωτότυπο πράγμα είναι ο εαυτός μας. Δυστυχώς και το πιο δυσκολοπλησίαστο. Χρειάζεται λιγότερο θάρρος να παριστάνεις το θηρίο και να τρομάζεις τους γύρω σου παρά να κοιτάζεσαι ήρεμα στον καθρέφτη και να αρθρώνεις κείνα που αντιλαμβάνεσαι – κάτι περισσότερο: να τα παραδίδεις για πάντα σους άλλους.

Υπάρχει, μακριά πολύ, μες στα κατάβαθα της ψυχής μας, ένα ελάχιστο μέρος που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Άμοιαστο, και που αποτελεί το δακτυλικό μας αποτύπωμα στην έκφραση , μια ιδιωτική έκδοση της αλήθειας, που ο Χρόνος αναγνωρίζει μονάχα το πρώτο της αντίτυπο. Εκεί, σ’ αυτό το μέρος, το αναπαλλοτρίωτο, εναποθέτει τα ωάριά της η παιδική φαντασία, για να εκκολαφθεί αργότερα ο μύθος ο προσωπικός. Και σ’αυτό πάλι πρέπει να οδηγεί η συγκίνηση τα πράγματα, όταν η στιγμή φτάσει να περάσουν στην έκφραση, για ν’αποκτήσουν μιαν άφθαρτη και μοναδική υπόσταση. Πρόκειται για μια διαδικασία που, εκ των υστέρων, μέσα σ’ ένα έργο τέχνης δε γίνεται να την παρακολουθήσεις, αφού δε γίνεται ποτέ να αποσυνδέσεις την αμεσότητα. Πολύ συχνά όμως μια αίσθηση, μια απλή αίσθηση, σε βοηθεί, εκεί που δεν το περιμένεις, να επιχειρήσεις το άλμα. και τότε ανακαλύπτεις ότι αυτό που συμβαίνει στην κλίμακα του ανθρώπου επαναλαμβάνεται και στην κλίμακα της ομάδας όπου ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται ενταγμένος, σα μόνιμος φορέας των παραδόσεών της.»

Από τα πεζά κείμενα του Οδυσσέα Ελύτη, «Ανοιχτά Χαρτιά»

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ